ทดลองอ่าน โปรดยิ้มตอบข้าด้วยไมตรี บทที่ 3

หลินฟางโจวนึกว่าในที่สุดตนเองก็หนีโทษในครั้งนี้พ้นแล้วเสียอีก ไหนเลยจะรู้ว่าหลังจากพานเหรินเฟิ่งตัดสินเรื่องนี้เสร็จแล้ว จู่ๆ เขาก็ถลึงตาใส่ ทั้งยังเรียกชื่อนางด้วย “หลินฟางโจว”

“หา? ใต้เท้า ท่านดูสิ เรื่องของพวกเราสองคนจบเรียบร้อยแล้ว”

“เรื่องของเจ้ากับเขาเรียบร้อยแล้วจริง แต่เรื่องของพวกเรายังไม่จบ” พานเหรินเฟิ่งยิ้มกริ่มพร้อมกับเอ่ย “เจ้าไม่ใช่ว่าฉลาดนักหรือ ไม่ใช่ว่าอยากเอาชนะด้วยอุบายหรือไร ไม่ใช่ว่าใช้เวลาทั้งวันไปอย่างไร้ค่าหรอกหรือ ข้าขอสั่งให้เจ้าไปคิดวิธีปราบเสือร้ายนั่นมาให้ข้าภายในสามวัน หากคิดวิธีที่มีประโยชน์ไม่ได้ ข้าจะให้เจ้าไปกินข้าวในคุกชั่วชีวิต!”

“ยะ…อย่านะๆ ใต้เท้า นี่มันกดดันเกินไปแล้วนะ นี่…นี่ท่านใช้อำนาจ…” นางนึกได้ว่าตนเองพูดผิดไปจึงรีบกลืนคำหลังลงไปทันที

“หืม? เจ้าจะพูดว่าข้าใช้อำนาจมาแก้แค้นส่วนตัว?”

“ไม่ๆๆ ข้าน้อยไม่ได้หมายความเช่นนั้นเลย”

“ไม่ใช่ก็ดีแล้ว” พานเหรินเฟิ่งยิ้มกริ่มก่อนจะกลับเข้าไปในเกี้ยวพร้อมสั่งออกมา “ยกเกี้ยว”

“ใต้เท้า รอก่อน ใต้เท้าขอรับ!”

หลินฟางโจวคุกเข่าบนพื้น นางได้แต่มองเกี้ยวหลังเล็กนั้นเคลื่อนจากไปอย่างไม่รู้จะทำเช่นไร นางนั่งหมดแรงอยู่บนพื้นด้วยสีหน้าเหยเก “จบกัน”

ตอนนี้ชายชราพลันเกิดความรู้สึกสงสารนางอยู่บ้าง เขาจึงพูดขึ้นมา “ขโมยแตงหวานแค่สองลูก เมื่อคืนมาแล้วก็ช่างมันเถอะ ไม่เห็นต้องไปกินข้าวในคุกตลอดชีวิต ข้าก็ไม่ได้บอกให้เจ้ากินข้าวในคุกตลอดชีวิตเสียหน่อย”

หลินฟางโจวโบกมือไปมา “ไม่ใช่เพราะท่านปู่หรอก เรื่องนี้พูดไปแล้วก็ยาว” อีกอย่างนางก็ไม่อยากพูดถึงเลยสักนิด

ชายชราหูผึ่งอยากฟังเรื่องนั้นว่าจะยาวสักเพียงใด

แต่หลินฟางโจวกลับพูดออกมาแค่เพียงว่า “ขอโทษท่านปู่ด้วย ข้า…ข้าแค่หิวมากเกินไป”

ชายชราผู้นั้นใจอ่อนขึ้นมาบ้างแล้ว เขามองคนหนุ่มที่อยู่ตรงหน้า อีกฝ่ายมีรูปร่างผอมแห้งและผิวซีดขาว เมื่อเทียบกับหลานชายเขาแล้วคนผู้นี้ยังดูเด็กกว่าเสียด้วยซ้ำ เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ยัดแตงหวานลูกหนึ่งใส่มือของหลินฟางโจว “เอาไปกินเถอะ ปกติหากมีคนผ่านทางหรือคนหิวมาขอกินแตงสักครึ่งลูกหรือหนึ่งลูกข้าล้วนไม่รับเงิน แต่เจ้าควรจะบอกข้าสักนิด อย่าขโมยของเช่นนี้”

หลินฟางโจวดีใจมาก “ขอรับ! ข้าเข้าใจแล้ว ครั้งหน้าหากอยากกินอีกข้าจะไปขอท่านตรงๆ เลย!”

ชายชราพูดอย่างอ่อนแรง “ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น”

หลินฟางโจวหลุดหัวเราะออกมา “ฮ่าๆๆ ข้าหยอกท่านน่ะ!”

“เจ้าเด็กนี่!” ชายชราก็หัวเราะตามไปด้วย