ทดลองอ่าน โปรดยิ้มตอบข้าด้วยไมตรี บทที่ 6

“ไม่ใช่? แล้วคำพูดหยาบคายเช่นนี้ใครเป็นคนสอนเจ้าพูดกัน เจ้าพูดออกมาเดี๋ยวนี้ ข้าจะไปเล่นงานมัน!”

“ไม่มีใครสอนข้าหรอก…ข้าไปได้ยินมาเอง”

“เจ้าไปได้ยินใครพูด” หลินฟางโจวไม่ปล่อยให้ความสงสัยนี้คั่งค้างในใจนานแน่

“คนที่อยู่ห้องอี่ ข้าไม่รู้จัก แล้วก็ไม่เคยพูดคุยด้วย”

นอกจากสำนักศึกษาจะมีเด็กเริ่มเรียนแล้ว เด็กคนอื่นๆ ก็จะถูกแบ่งออกเป็นสามห้องโดยจัดแบ่งตามความรู้ของผู้เรียน จากสูงไปต่ำตามลำดับคือ จย่า อี่ ปิ่ง หากความรู้มากพอก็สามารถเลื่อนชั้นได้ ซึ่งผู้เรียนเหล่านี้ล้วนแต่โตกว่าเสี่ยวหยวนเป่าทั้งสิ้น หากจะพูดจาหยาบคายเช่นนี้ก็มีความเป็นไปได้อยู่

หลินฟางโจวได้ยินเสี่ยวหยวนเป่าพูดก็พรูลมหายใจออกมา ก่อนจะถลึงตาใส่เขาพร้อมกับเอ่ย “หลังจากนี้ถ้าได้ยินคำหยาบพวกนั้นก็ให้รีบหลบเลี่ยง เข้าใจหรือไม่ หากมีคนกล้าพูดกับเจ้าเช่นนี้ก็ให้เตะของสงวนเขาไปโดยไม่ต้องรีรอเลย เข้าใจหรือไม่”

“อืม” เสี่ยวหยวนเป่าพยักหน้า กระนั้นเขาก็ยังคงคลางแคลงใจอยู่ดี ในสมองราวกับยังอยากรู้อยู่ แม้จะอดทนอดกลั้นไว้แล้ว แต่ในที่สุดก็ทนไม่ไหว เขายังคงเอ่ยถามออกไป “แล้ว…ท่านกำลังบำเรอนายอำเภอหรือไม่”

หลินฟางโจวโกรธจัด “ข้าบำเรอบิดาเจ้าน่ะสิ!”

เสี่ยวหยวนเป่าเบี่ยงกายหลบเล็กน้อยพลางพูดคนเดียวด้วยเสียงอันเบา “ท่านไม่กล้าบำเรอท่านพ่อข้าหรอก”

“เจ้าพูดอะไรนะ”

“ไม่ได้พูดอะไร…”

หลายวันมานี้ยามที่หลินฟางโจวทำงานอยู่นั้นนางดูไม่มีชีวิตชีวาเลยสักนิด หลายครั้งที่เหมือนจะพูดแต่ก็ไม่พูด กระทั่งวังเถี่ยติงที่ทำงานกับนางทนดูต่อไปไม่ไหวจึงเอ่ยถาม “ต้าหลาง หลายวันมานี้ข้าเห็นเจ้าเงียบเหมือนจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเท่าไรนัก หรือว่าแพ้พนันจนหมดตัวอีกแล้ว?”

วังเถี่ยติงรูปร่างผอมแห้ง แม้นิสัยใจคอของเขาจะไม่แย่ แต่การพูดจากลับไม่ค่อยน่าฟังสักเท่าไรนัก คนอื่นๆ จึงเรียกขานเขาว่า ‘เถี่ยติง’

หลินฟางโจวได้ยินวังเถี่ยติงถามเช่นนั้นก็ส่ายหน้าพลางเอ่ยตอบ “หลายวันมานี้ข้าไม่ได้ไปที่ลานพนันแล้ว”

“เป็นเพราะอยากไปลานพนันแต่ไม่มีเงินใช่หรือไม่ คันไม้คันมือจนเป็นกังวล เพราะเหตุนี้จึงไม่ร่าเริง?”

“ไม่ใช่”

เขายิ้มมีเลศนัย “หรือ…เจ้าทำผิดเรื่องรักๆ ใคร่ๆ กับคนสกุลไหนเข้า”