ทดลองอ่าน โปรดยิ้มตอบข้าด้วยไมตรี บทที่ 6

เงินที่เสี่ยวหยวนเป่าหามาได้นั้น ไม่ว่าเป็นทอง เงิน หรืออีแปะล้วนมีถึงหนึ่งกำมือใหญ่แล้ว หลินฟางโจวพูดกับเสี่ยวหยวนเป่าด้วยความลิงโลด “เจ้าเป็นต้นเงินต้นทองต้นน้อยๆ ของข้าจริงๆ”

เสี่ยวหยวนเป่าเองก็มีความสุขมากเช่นกัน “พอให้ท่านเอาไปใช้เล่นที่ลานพนันได้นานหรือไม่”

ประโยคนี้ทำให้หลินฟางโจวรู้สึกประหลาดใจ นางจึงเอ่ยถาม “เจ้าอยากให้ข้าไปเล่นพนัน?”

“อืม” เสี่ยวหยวนเป่าพยักหน้ายืนยัน

“เพราะอะไรเล่า”

“เพราะท่านชอบเล่นพนัน”

หลินฟางโจวอดใจไม่ถามไม่ได้ “เจ้าไม่กลัวว่าข้าจะแพ้พนันจนเสียเงินไปทั้งหมดหรือ”

“ทองพันตำลึงยากจะซื้อรอยยิ้ม แต่จ่ายเงินซื้อความสุขก็นับว่าคุ้มค่า” เสี่ยวหยวนเป่าพูดพร้อมกับรีบเสริม “ขอแค่แพ้พนันในครั้งนี้ท่านจะไม่ร้องไห้อีก”

หลินฟางโจวเกิดความรู้สึกทอดถอนใจ ทั้งยังซาบซึ้งใจเล็กๆ “เจ้าเป็นคนแรกที่ขอให้ข้าไปเล่นพนัน”

ปกติยามที่มีคนมาขอร้องให้นางเลิกเล่นพนัน นางก็มักจะไม่ฟัง เอาแต่ไปลานพนันอยู่ตลอดโดยไม่อาจเลิกได้เสียที ทว่าตอนนี้พอจู่ๆ มีคนมาขอร้องให้นางไปเล่นพนันเช่นนี้ นางกลับไม่คิดอยากเล่นพนันอีกแล้วเสียอย่างนั้น

หลินฟางโจวนำเงินและทองกองนั้นกลับไปที่เดิมพลางเอ่ยด้วยรอยยิ้มกว้าง “ต้องเก็บไว้ให้เจ้าใช้เป็นสินสอดเพื่อสู่ขอภรรยาสิ”

ประโยคเดียวนี้กลับทำให้ใบหน้าเด็กน้อยแดงก่ำ

วันถัดมา พอเสี่ยวหยวนเป่ากลับมาถึงบ้านก็ถามหลินฟางโจวด้วยคำถามแปลกๆ “ชายบำเรอคืออะไรหรือ”

หลินฟางโจวได้ยินคำนั้นจู่ๆ ก็โมโหขึ้นมาพร้อมกับซักถาม “คำพูดหยาบคายเช่นนี้ใครเป็นคนสอนเจ้าหรือ!”

เสี่ยวหยวนเป่ารู้ดีว่าแม้บางครั้งหลินฟางโจวจะโมโหง่ายไปบ้างแต่ก็น้อยครั้งนักที่อีกฝ่ายจะโมโหขึ้นมาจริงๆ ครั้งนี้ที่นางดูโกรธเกรี้ยวเช่นนี้จึงทำให้เขารู้สึกแปลกใจไม่น้อย เขาวางชามข้าวลงพลางมองนางอย่างระมัดระวังโดยที่ไม่กล้าพูดอะไร

เมื่อเห็นเสี่ยวหยวนเป่าไม่พูดอะไรนางก็ยิ่งหงุดหงิด “ช่วงนี้เจ้าไปขลุกอยู่กับพวกคนไม่น่าไว้ใจมาใช่หรือไม่ บอกข้ามาตามตรงเถอะ!”

“ไม่ใช่นะ” เขารีบปฏิเสธทันที