ทดลองอ่าน โปรดยิ้มตอบข้าด้วยไมตรี บทที่ 7

เสี่ยวหยวนเป่าหลุบตาลง สีหน้าเขาราบเรียบขณะเอ่ยขึ้นมา “อู่จ้าวหลินแพร่ข่าวลือในสำนักศึกษา บอกว่านายอำเภอกับพี่ชายข้าเป็นพวกรักร่วมเพศอะไรนั่น บอกว่าเพราะเหตุผลนี้พี่ชายข้าจึงได้ทำงานในที่ว่าการ ท่านคิดว่า…” เขาเงยหน้าขึ้นมองหวังต้าเตา “คนเช่นนี้สมควรโดนตีหรือไม่เล่า”

แววตานิ่งเรียบของเสี่ยวหยวนเป่าไร้ซึ่งความกังวลและความร้อนรนใดๆ หวังต้าเตาถูกเด็กคนนี้จ้องจนนิ่งอึ้ง พอได้สติเขาก็รีบร้อนตอบรับ “ควรโดนตี สมควรโดนแล้ว!”

หวังต้าเตาคิดว่าคำพูดเหล่านี้ของเสี่ยวหยวนเป่าสำคัญมาก ความดีของพานเหรินเฟิ่งถูกคนอื่นพูดถึงจนบิดเบือนความจริงไปหมดแล้ว หวังต้าเตาพลันรู้สึกว่าได้รับความไม่เป็นธรรมแทนผู้เป็นนายไปด้วย หลังจากที่เขาขังเสี่ยวหยวนเป่าเสร็จเรียบร้อยก็ไปหาพานเหรินเฟิ่งเพื่อแจ้งเรื่องนี้ให้ทราบ

พานเหรินเฟิ่งเองก็แทบจะทนไม่ไหวแล้วเช่นกัน เพราะหลินฟางโจวดื้อด้านไม่ยอมจากไป มาถึงก็ขอความเมตตาเรื่องของน้องชายนาง เมื่อเขาเห็นหวังต้าเตามาก็พูดขึ้น “เจ้ามาพอดีเลย น้องชายเขามีเรื่องอะไรกันแน่”

หวังต้าเตาเล่าอย่างไรก็ยังคงเข้าข้างเสี่ยวหยวนเป่าด้วยยังขุ่นเคืองแทนผู้เป็นนายของตนเอง เขาบอกเล่าตั้งแต่เรื่องที่เกิดขึ้นในสำนักศึกษาวันนี้ และเรื่องที่เสี่ยวหยวนเป่าตอบคำถามในห้องขังเกี่ยวกับสาเหตุที่แท้จริงออกมาอย่างหมดเปลือก

ตอนที่พานเหรินเฟิ่งฟังเรื่องในตอนแรกที่เกิดขึ้นในสำนักศึกษาก็ยังมีท่าทีที่ดีอยู่ ฟังถึงตอนที่เด็กชายใช้จุดอ่อนมาทำให้อีกฝ่ายเป็นลมและชนะไปด้วยโชคนั้น เขายังอดที่จะแอบชื่นชมแผนการไม่ได้ แต่เมื่อฟังถึงข่าวลือเกี่ยวกับตนเองและหลินฟางโจว…เขาก็แทบอยากจะอาเจียนเอาอาหารที่กินไปออกมาทันที พลางยกมือตบโต๊ะอย่างแรง “ตลกสิ้นดี! เหลวไหลที่สุด!”

หลินฟางโจวก็ดูเหมือนสติหลุดลอยมิต่างกัน ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้? เสี่ยวหยวนเป่าที่เป็นเด็กดีมาตลอดถึงกับไปมีเรื่องเพียงเพราะเจ็บแค้นใจแทนข้าสินะ…

พานเหรินเฟิ่งเห็นท่าทางอึ้งงันของหลินฟางโจวก็กลัวว่าเจ้าหนุ่มนี่จะจุดประกายความคิดบางอย่างจากข่าวลือนี้ขึ้นมา เขาจึงกระแอมออกมาเบาๆ แล้วเอ่ยปราม “หลินฟางโจว เจ้าอย่าคิดอะไรเหลวไหลนะ!”

“หา? อ้อ ขอรับ ข้าน้อยไม่กล้าอยู่แล้ว”

หวังต้าเตาเอ่ยถาม “ใต้เท้า ตอนนี้จะทำอย่างไรดี”

“เจ้ามานี่ซิ” พานเหรินเฟิ่งเรียกหวังต้าเตาเข้ามาหา แล้วใช้เสียงเบาสั่งการไม่กี่ประโยค หวังต้าเตาฟังไปด้วยพยักหน้าไปด้วย

หลินฟางโจวรอให้พานเหรินเฟิ่งสั่งการจนจบแล้วจึงเอ่ยถาม “ใต้เท้า ข้าน้อยไปหาน้องชายได้หรือไม่”

“ไปเถอะ”

“ขอบคุณขอรับใต้เท้า! ใต้เท้า ท่านช่างใสดุจผืนน้ำที่สะอาด สว่างดุจคันฉ่อง…”

“เอาเถอะๆ รีบไสหัวไป อย่ามากวนข้าอีก!” พานเหรินเฟิ่งพบว่าตั้งแต่เขาได้เจอกับหลินฟางโจว ตัวตนของเขาที่ได้รับการอบรมมาอย่างดีก็มักจะรักษาเอาไว้ไม่ได้เสมอ