ทดลองอ่าน โปรดยิ้มตอบข้าด้วยไมตรี บทที่ 7

หลินฟางโจว ‘รีบไสหัว’ ออกมาทันที พอถึงห้องขังนางก็เห็นเสี่ยวหยวนเป่านั่งบนเก้าอี้ ในมือถือหมั่นโถวเอาไว้ด้วยท่าทางที่เหม่อลอย ไม่ยอมยกขึ้นมากินเลยสักนิด

ตอนที่นางผลักประตูเขาก็เงยหน้าขึ้นมามองนาง ตอนนี้ดวงอาทิตย์กำลังเคลื่อนลงแล้ว ภายในห้องจึงมืดสลัว แสงสว่างที่เหลืออยู่เลือนรางทางด้านหลังนางทำให้เขาไม่อาจมองเห็นสีหน้านางได้ชัด

รอจนนางเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าแล้ว เสี่ยวหยวนเป่าจึงเห็นว่าใบหน้านางเต็มไปด้วยรอยยิ้ม รอยยิ้มนั้นค่อนข้างจืดเจื่อนและรู้สึกผิดอยู่บ้าง ทว่านั่นกลับทำให้เขาลอบผ่อนลมหายใจออกมาเงียบๆ ได้ในที่สุด

หลินฟางโจวเอ่ยถาม “ทำไมเจ้าไม่กิน”

เสี่ยวหยวนเป่ายื่นหมั่นโถวไปตรงหน้าหลินฟางโจว แต่นางกลับส่ายหน้าพูด “ข้ากินมาแล้ว”

เขาชักมือกลับมาแต่ก็ยังไม่กิน พลางหลุบตาลงมองหมั่นโถว นิ่งเงียบไม่พูดจา

หลินฟางโจวคิดว่าเขายังคงโกรธอยู่ นางมองแพขนตายาวและหนาของเขา ก่อนจะมองใบหน้าครึ่งซีกที่ยังไม่หายบวม ในใจก็โทษตนเองเป็นอย่างมาก จากนั้นนางก็สูดลมหายใจเข้าลึก ในที่สุดก็พูดออกไป “เรื่องนั้น…ต้องขอโทษด้วยนะ”

เสี่ยวหยวนเป่าเหลือบตาขึ้นมามองหลินฟางโจวในทันที นางเห็นดวงตาของเขาแดงเรื่อ

หลินฟางโจวทำใจกล้าพูดออกมา “ข้าไม่ควรตบเจ้า เจ้า…อย่าโกรธข้าเลยนะ”

เขากลับเบือนหน้าหนี ไม่มองกันเลยสักนิด

หลินฟางโจวสะกดกลั้นความโมโหเอาไว้พลางเอ่ย “อย่าโกรธเลยนะ รอให้เจ้าออกไปแล้วข้าจะตุ๋นปลาให้กิน หน้าหายเจ็บแล้วหรือยัง มา ข้าจะเป่าให้เจ้าเอง” นางพูดไปโดยไม่สนว่าเขาจะยินยอมหรือไม่ พอเดินเข้าไปใกล้แล้วนางก็ย่อกายจนใบหน้าอยู่ระดับเดียวกับเขา แล้วเป่าลมไปบนแก้มเขาเบาๆ

เสี่ยวหยวนเป่าโดนเป่าลมใส่ใบหน้าจนต้องกระถดหลังไปติดกับพนักเก้าอี้ ใบหน้าคอยหลบเลี่ยงอยู่หลายครั้ง ทว่าหลินฟางโจวกลับตามติดอย่างไม่ลดละ ยิ่งเป่าแรงลมก็ยิ่งมาก ลมหายใจนั้นพุ่งมาที่ลำคอเขา ทั้งเบาทั้งจั๊กจี้ ในที่สุดเสี่ยวหยวนเป่าก็ทนไม่ไหว เขาหลุดยิ้มออกมาพร้อมกับเผยฟันขาวที่เรียงเป็นระเบียบ

หลังจากนั้นเขาจึงดันใบหน้าของหลินฟางโจวออก “อย่าก่อกวนน่า”

หลินฟางโจวนั่งลงบนเก้าอี้อีกตัวพร้อมกับถามเสี่ยวหยวนเป่า “ที่เจ้าต่อยอู่จ้าวหลินเพราะเขาพูดข่าวลือเหลวไหลของข้ากับนายอำเภอ?”

“อืม”

“เจ้าอารมณ์ร้อนมากเหมือนกันนะนี่”