ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 1

บทที่ 1 แรกพบของขอทานน้อยกับมือปราบเทวดา

ใครก็ว่าเมืองหลวงดีเลิศไปเสียทุกอย่าง ทว่าอวี้ฉีหลินที่เพิ่งมาเมืองหลวงเป็นครั้งแรกกลับไม่คิดเช่นนั้น

นางสวมชุดผ้าฝ้ายเนื้อหยาบปุปะ เส้นผมเหนียวกรังเป็นก้อนๆ เนื้อตัวสกปรกมอมแมม ไม่ว่ามองอย่างไรก็เป็นขอทานซอมซ่อคนหนึ่ง! แต่แม้ใบหน้าจะดำมอจนแทบมองไม่เห็นเค้าเดิม ดวงตาสีดำตัดขาวชัดเจนคู่นั้นกลับส่องประกายสุกใสปราดเปรียว แตกต่างจากส่วนอื่นของร่างกายโดยสิ้นเชิง

ขอทานน้อยขมวดคิ้วทำปากอูด เอามือเท้าสะเอวยืนมองถนนใหญ่อันหรูหราและคึกคัก แล้วอดบ่นกับตัวเองอยู่ในใจไม่ได้ว่า ที่ทุเรศทุรังแบบนี้มีดีตรงไหนกัน อึกทึกหนวกหูจะตายชัก เดินไปทางไหนก็เจอแต่คน คน แล้วก็คน…อากาศไม่สะอาดบริสุทธิ์ ทิวทัศน์ไม่ได้สวยงามราวกับภาพวาดเหมือนเขาเอ๋อเหมย (คิ้วหงส์) สักนิด

ระหว่างนั้นเองเสียงกลองดังกระหึ่มขึ้นในจังหวะรื่นเริง คล้ายกำลังจัดงานมงคลอะไรสักอย่าง

บ้านไหนแต่งสะใภ้คนใหม่กันนะ อวี้ฉีหลินพลอยมองตามฝูงชนด้วยความอยากรู้อยากเห็น

คนสิบแปดคนในอาภรณ์หรูหราแบ่งเป็นสองแถวเดินมาตามถนนช้าๆ สี่คนที่อยู่หน้าสุดคือองครักษ์ในชุดเกราะถือหอกยาว ท่าทางขึงขังน่าเกรงขาม ทำหน้าที่เบิกทางให้กลุ่มคนที่อยู่ข้างหลัง ถัดจากองครักษ์คือสาวใช้แต่งตัวงดงามสี่คน แต่ละคนถือเตาเครื่องหอมอยู่ในมือ ควันสีเขียวอมฟ้ากรุ่นกลิ่นหอมลอยขึ้นมาอย่างต่อเนื่องแล้วกลืนหายไปกับสายลม ข้างหลังพวกนางคือองครักษ์คู่หนึ่งที่ช่วยกันถือแผ่นป้ายขนาดใหญ่ด้วยท่าทางสุขุมจริงจัง

ตัวป้ายยาวประมาณจั้ง* กว่า กว้างสักสามเชียะ** ไม่เคลือบสี อวดเนื้อไม้ประดู่ม่วงชั้นดี ผ้าแพรทอลายสีแดงชาดคุณภาพเป็นเลิศสำหรับใช้ในวังหลวงถูกขมวดเป็นดอกไม้ขนาดใหญ่ห้อยอยู่เหนือป้าย ต่ำลงมาจากดอกไม้คือตัวอักษรที่คล้ายจะเลี่ยมทองคำแท้ส่องประกายวูบวาบอยู่ใต้แสงอาทิตย์ ดูหรูหราสูงค่าอย่างยิ่ง

ชาวเมืองชะเง้อมองกันคอยื่นคอยาวพลางส่งเสียงฮือฮาด้วยความอัศจรรย์ใจ ช่างเป็นขบวนที่ยิ่งใหญ่ทรงเกียรติอะไรอย่างนี้! เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังเซ็งแซ่ขึ้นทันที

อวี้ฉีหลินพยายามเอาหัวมุดเข้าไปในฝูงชน พวกชาวบ้านยืนเบียดเสียดจนไหล่เกยกันก็จริง ทว่านางก็ยังพาตัวเองแหวกไปตามคลื่นมหาชนได้อย่างคล่องแคล่วราวกับปลาตัวน้อย เพียงครู่เดียวก็ได้โผล่ออกมาอยู่หน้าสุดแล้วเงยหน้ามองขึ้นไป

เอ๋? ชายอ้วนขาวนุ่มนิ่มสองคนที่เดินอยู่หลังป้ายสวมอาภรณ์หรูหราก็จริง แต่กลับถือแส้อยู่ในมือ…หรือว่าจะเป็นขันที? อวี้ฉีหลินนิ่งคิดแล้วเหลือบไปมองสาวใช้กับองครักษ์พวกนั้นอีกครั้ง แต่ละคนแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าชั้นดีมีราคา ผิดกับคนทั่วไป แสดงว่ามาจากในวังหลวงอย่างนั้นหรือ

“เนื้อ-คู่-กิ่ง-ทอง-ใบ-หยก” ระหว่างที่กำลังมองป้ายแผ่นนั้น ใครคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็อ่านอักษรบนป้ายช้าๆ

นางย่นจมูกแล้วบ่นออกมาอย่างอดไม่อยู่ “ทั้งประโคมมโหรีทั้งมีองครักษ์…กับแค่เอาป้ายกระจอกๆ ไปส่ง จะทำให้เอิกเกริกวุ่นวายถึงเพียงนี้ทำไมนะ”

ประโยคนั้นของนางเรียกสายตาดูถูกเหยียดหยามจากบัณฑิตที่ยืนข้างๆ ฝ่ายนั้นปรายตามองนาง แค่นเสียงขึ้นจมูกหยันๆ ก่อนจะเหลือบกลับไปมองป้ายแผ่นนั้นอีกครั้ง แล้วให้มือไม้สั่นด้วยความตื่นเต้น “ป้ายกระจอก? ไม่รู้หรืออย่างไรว่านี่น่ะป้ายพระราชทานเชียวนะ! ท่านแม่ทัพจินกับราชเลขาเจียงนี่ช่างมีบุญโดยแท้!”

* จั้ง เป็นหน่วยวัดความยาวของจีน เทียบระยะได้ประมาณ 3.33 เมตร

** เชียะ (ฉื่อ) เป็นหน่วยวัดความยาวของจีน เทียบความยาวได้ประมาณ 10 นิ้ว หรือหนึ่งส่วนสามเมตร 10 เชียะเท่ากับ 1 จั้ง