ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 3

อาจเพราะรอยยิ้มของนางแลดูน่าขนลุก หรือไม่ก็เพราะชาวจงหยวนไม่มีความรู้เกี่ยวกับชนเผ่าต่างแดน เกรงว่าคนเหล่านี้จะใช้ไสยเวทมนตร์ดำ ทหารยามจึงรู้สึกกลัวขึ้นมานิดๆ เขาลดหอกลงพลางบอกอย่างไม่เต็มใจนัก “ในเมื่อเป็นคำสั่งเสียของท่านผู้เฒ่า…ข้าจะใจจืดใจดำก็ใช่ที่…พวกเจ้าเข้าไปแล้วกัน แต่คุณชายจะให้เข้าพบหรือไม่ ข้าไม่รับรู้”

อวี้ฉีหลินกับเสืออ้วนโค้งคำนับปลกๆ “ขอบคุณมาก…”

แต่เอ่ยขอบคุณยังไม่ทันขาดคำ มือข้างหนึ่งก็ยื่นมาขวางหน้าไว้

“วันนี้จวนแม่ทัพไม่รับแขก” ผู้มาใหม่คือพ่อบ้านหลิ่วเหวินเจานั่นเอง

อวี้ฉีหลินชะงัก

หลิ่วเหวินเจาฉวยโอกาสที่อีกฝ่ายยังยืนอึ้งดึงเสื้อคลุมขนละมั่งที่นางชูขึ้นสูงไปจากมือ “จวนแม่ทัพไม่เคยกะเกณฑ์ว่าของขวัญต้องมีราคาเท่าไร เสื้อคลุมตัวนี้ข้าจะรับไว้แทนคุณชายเอง ทุกท่านโปรดกลับไปเถิด”

“เอ๊ะ เดี๋ยว…” หญิงสาวทำท่าจะแย่งของกลับมา

ทว่าหลิ่วเหวินเจาเอ่ยสั่งเสียก่อน “ปิดประตู…ส่งแขก!”

ประตูใหญ่ของคฤหาสน์สกุลจินปิดลงช้าๆ

อวี้ฉีหลินมองบานประตูค่อยๆ ปิดเข้าหากันหน้าละห้อยเพราะจนใจทำอะไรไม่ได้ อยากจะทะยานตัวเหาะข้ามไปเสียเดี๋ยวนี้…แน่นอนว่าไม่อาจทำดังใจคิด

“ทำอย่างไรดีล่ะ” เสืออ้วนมองนางอย่างหมดปัญญา

“จะทำอย่างไรได้” คนถูกถามทำคอตกจูงอูฐอย่างเงื่องหงอย “ประตูปิดแล้วนี่นา ไปกันเถอะ”

“อ้อ” เสืออ้วนมองประตูใหญ่ตรงหน้าอย่างอาลัยอาวรณ์ ก่อนจะจูงอูฐอีกตัวออกเดินบ้าง

จวบจนเดินไปถึงลานหญ้าปลอดคนที่อยู่ห่างจากจวนแม่ทัพค่อนข้างไกล ทั้งสองถึงค่อยทิ้งตัวลงนอนบนพื้นหญ้าอย่างไร้เรี่ยวแรง สีหน้าเต็มไปด้วยความผิดหวัง

เสืออ้วนนอนเงียบอยู่นาน ก่อนจะกู่ร้องขึ้นฟ้า “เสื้อคลุมของข้า…”

อวี้ฉีหลินตบแขนเจ้าตัวเบาๆ อย่างรำคาญ “อย่าโวยวายสิ!”

“ฮึก…” ชายร่างใหญ่ก้มหน้าต่ำอย่างคับอกคับใจ เจ็บช้ำเป็นที่สุด “หนังแพะแท้ๆ ด้วย ขนาดตัวข้าเองยังไม่ค่อยกล้าใส่ด้วยความเสียดาย…เวลาอากาศหนาวๆ ช่วงหลังปีใหม่ แค่ได้ลูบหนังแพะผืนนั้น ข้าก็รู้สึกอุ่นไปทั้งตัวแล้ว…”

หญิงสาวค้อนควักแล้วโต้กลับอย่างมีโมโห “หุบปากไปเลยไป! ไอ้คนขี้ตืด! เทียบกับความเหน็บหนาวที่แม่ข้าต้องเผชิญมายี่สิบปี เสื้อคลุมแค่นี้จะสักเท่าไรกันเชียว”

“ไหนเจ้าบอกว่าแผนนี้จะต้องได้ผลอย่างไรล่ะ ตอนเอาเสื้อคลุมไปสวมให้เจ้าคุณชายนั่นจะได้มุดเข้าไปใต้เสื้อ ดูว่าตรงเอวเขามีปานหรือไม่…” คิดถึงเสื้อตัวนั้น เสืออ้วนก็ให้เสียดายจนเสียงเครือ

อวี้ฉีหลินดึงหญ้าที่อยู่ใกล้มือระบายอารมณ์แล้วพูดอย่างแค้นใจ “ข้าไม่เชื่อหรอกว่าบนแผ่นดินจะมีเสื้อผ้าชิ้นไหนที่อวี้ฉีหลินคนนี้ถอดไม่ได้!”

เสืออ้วนหันไปมองนางทั้งน้ำตา “เจ้ายังมีวิธีอื่นที่ทำให้พวกเราแฝงตัวเข้าไปในคฤหาสน์สกุลจินได้อีกหรือ”

อวี้ฉีหลินเงียบไปเล็กน้อย ก่อนจะยกมุมปากเป็นรอยยิ้มบางๆ “คุณหนูเจียงเข้าเมืองหลวงมาแล้วนี่นา”

โปรดติดตามตอนต่อไป…