ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 3

มือปราบหนุ่มมองมารดาอย่างยินดี แทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง

ทว่าหลังจากนั้นจินฮูหยินก็หมุนตัวคลานเข่าไปหน้าโต๊ะบูชาป้ายวิญญาณบรรพชนทุกรุ่นแล้วพึมพำ “บรรพบุรุษสกุลจินที่อยู่บนสวรรค์โปรดให้อภัยที่ข้าเห็นแก่ตัวตามประสาคนเป็นแม่ เมินเฉยต่อชื่อเสียงสกุลจินเพื่อความสุขของหยวนเป่า หากต่อไปในภายภาคหน้าสกุลจินเกิดตกต่ำขึ้นมา ข้าขอแบกรับความผิดบาปทั้งหมด ขอให้โทษทัณฑ์ทุกประการตกอยู่กับตัวข้าเพียงผู้เดียว!” นางโขกศีรษะให้ป้ายวิญญาณเหล่านั้นโดยแรง

เสียงโขกศีรษะของมารดาเป็นเสมือนหมัดลุ่นๆ ที่กระแทกลงบนหัวใจจินหยวนเป่าครั้งแล้วครั้งเล่า

เขามองสีหน้าแน่วแน่เด็ดเดี่ยวของนาง มองร่างที่สั่นสะท้านน้อยๆ ของนาง มองน้ำตาที่ไหลพรูออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ของนาง…

แล้วรู้สึกเหมือนตัวเองใกล้จะพังทลายเต็มที…

ชายหนุ่มคลานเข่าเข้าไปตรงปลายเท้าอีกฝ่ายก่อนจะเอ่ยอ้อนวอน “ท่านแม่ อย่าทำอย่างนี้สิขอรับ”

มีหรือจินฮูหยินจะยอมฟัง นางยังคงโขกศีรษะให้ป้ายวิญญาณบรรพชนต่อไป น้ำตาอาบนองสองแก้ม…ทีละเล็กทีละน้อย รอยเลือดเริ่มปรากฏให้เห็นตรงหน้าผาก

ภาพนั้นทำให้จินหยวนเป่ายืนกรานเจตนารมณ์เดิมต่อไปไม่ไหว เขาฉุดแขนผู้เป็นแม่ไว้แล้วกัดฟันเอ่ยคำพูดสามประโยคออกมาช้าๆ

“ได้…ข้ารับปากท่าน…ท่านแม่…”

“เจ้า…เจ้ายอมแล้วหรือ” จินฮูหยินหันกลับมามองทั้งน้ำตา ความยินดีเต้นโลดอยู่ในแววตาอย่างปิดไม่มิด

ผู้เป็นลูกหลับตาลงอย่างขมขื่น น้ำอุ่นไหลออกมาจากหางตาหยดแล้วหยดเล่า เสียงพูดยังถูกเอ่ยผ่านปลายฟันที่ขบแน่น “ลูกผิดต่อคนได้ทั้งโลก หนึ่งเดียวที่ไม่อาจผิดคือบุญคุณที่ท่านแม่เลี้ยงดูมา งานสมรสในวันรุ่งขึ้น…ให้เป็นไปตามที่ท่านแม่จัดเตรียมแล้วกัน!”

“ลูกแม่…” จินฮูหยินน้ำตาร่วงพรูดุจสายไข่มุก นางดึงลูกชายเข้ามากอด มุมปากคลี่ยิ้มโล่งใจ แต่ไม่ทันได้เห็นว่าลูกชายซบหน้าลงกับไหล่ตนแล้วหลับตาลงอย่างเจ็บปวด…จำยอม

หลังจากถูกจินหยวนเป่าแดกดันถากถางแล้วเดินออกจากห้องโถงใหญ่ หลิ่วเหวินเจามีสีหน้าบึ้งตึงมาตลอดทาง ข้ารับใช้ในจวนเห็นสีหน้าเขาเข้าเป็นต้องหลบให้ไกลอย่างนกรู้กันทุกคน

ตอนเดินผ่านสวนดอกไม้ที่ดูงดงามไปอีกแบบในยามค่ำคืน พ่อบ้านหนุ่มรู้สึกว่าทัศนียภาพงามตระการเช่นนั้นทิ่มแทงสายตานัก! ทุกสิ่งทุกอย่างเหล่านี้…วันหนึ่งจะต้องเป็นของเขา! ต้องเป็นของเขาแน่นอน!

เขาคิดกับตัวเองอย่างเคียดแค้น พลันนั้นเสียงร้องไห้ก็ดังเข้าหู พอเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นหลิ่วเชี่ยนเชี่ยนเอามือปิดหน้าวิ่งมาทางนี้

ชายหนุ่มคว้าแขนน้องสาวมาถาม “เชี่ยนเชี่ยน เจ้าเป็นอะไรไป”

หลิ่วเชี่ยนเชี่ยนเงยหน้าขึ้นมอง พอเห็นว่าเป็นพี่ชายก็ซบหน้าลงกับอกเขา ร้องไห้สะอึกสะอื้น “พี่ใหญ่…”

เห็นน้องสาวร้องไห้แล้วสงสารนัก หลิ่วเหวินเจายกมือขึ้นลูบเรือนผมเป็นมันลื่นของนางพลางถาม “เกิดอะไรขึ้น ใครรังแกเจ้า บอกมา เดี๋ยวข้าจะไปจัดการมันให้น่าดู!”

หญิงสาวแหงนใบหน้าอาบน้ำตาดุจดอกไม้ต้องฝนขึ้นมองพี่ชายแล้วสะอื้นไห้ “พี่ใหญ่…ข้าจะไปหาท่านอา ข้ามีเรื่องจะพูด!”