ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 5

ชายหนุ่มผงะไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบละล่ำละลักอธิบาย “เจ้าคือคุณหนูเจียงสินะ ข้า…ข้าไม่ใช่…”

ยังไม่ทันได้อธิบายให้จบ ไม้กวาดก็ปลิวตามมา

“ข้าจะเล่นงานเจ้าให้ตายเลยคอยดู!”

ฝ่ายตรงข้ามตวาดอย่างเดือดดาลพลางเขวี้ยงของใส่เขาเป็นพัลวัน หยิบอะไรได้ก็เขวี้ยงดะ โดยที่ปากยังคงก่นด่าไม่หยุด “ไอ้โจรบ้ากาม! ใจทราม! หน้าด้าน!”

จินหยวนเป่าหลบซ้ายหลบขวาให้วุ่น “อย่าเพิ่งเขวี้ยง ข้าไม่ใช่…”

“ทำไมจะไม่ใช่! บุกรุกเข้ามาในห้องสตรีค่ำๆ มืดๆ! ข้าจะเอาเจ้าถึงตาย!”

เมื่อครู่จินหยวนเป่าถูกสุนัขดำงับบั้นท้ายเข้าอย่างจัง ต้องเดินกะเผลกเป็นทุนอยู่แล้ว ตอนนี้มาอยู่ในห้องเล็กๆ แคบๆ ไม่ว่าจะพยายามหลบอย่างไรก็ยังถูกเขวี้ยงโดนอยู่หลายครั้ง

เขาทั้งเจ็บทั้งโมโห จากที่เมื่อครู่ยังรู้สึกละอายแก่ใจอยู่บ้างที่ตนเองบุกรุกห้องของสตรี มาตอนนี้ความรู้สึกผิดดังกล่าวหายวับไปสิ้น “ไหนบอกว่ามาจากตระกูลบัณฑิต หญิงอย่างเจ้ามันกักขฬะชัดๆ!”

“ว่าอย่างไรนะ!? ข้ากักขฬะ!?”

อวี้ฉีหลินเดือดจัด ยิ่งคว้าของมาเขวี้ยงใส่ฝ่ายตรงข้ามมากขึ้นกว่าเดิม จินหยวนเป่าที่หลบไม่พ้นทำได้แค่คว้าแขนอีกฝ่ายไว้

หญิงสาวพยายามสลัดเท่าไรก็สลัดไม่หลุด นางทั้งโกรธทั้งอาย ไอ้โจรบ้ากามคนนี้มันกล้าบ้าบิ่นเหลือเกินจริงๆ! มืออีกข้างที่ว่างตวัดออกไปอย่างไม่ลังเล

จินหยวนเป่าคว้าแขนเล็กข้างนั้นเอาไว้ตามสัญชาตญาณแล้วตะคอกใส่ “เจ้านี่เหมือนคนบ้าไม่มีผิด!”

เพราะคว้าแขนหญิงสาวเอาไว้โดยแรง ร่างของทั้งคู่จึงแทบจะแนบชิดกัน แสงจันทร์สาดส่องลงมาให้สองหนุ่มสาวมองเห็นใบหน้าอีกฝ่ายอย่างชัดเจน

เดิมทีอวี้ฉีหลินยังแต่งตัวไม่เรียบร้อย มาตอนนี้แสงจันทร์เหมือนช่วยดึงเสื้อคลุมที่นางสวมไว้อย่างหมิ่นเหม่ให้เลื่อนหลุด เปิดเผยส่วนสงวนวอมแวม

ที่น่าโมโหก็คือผู้บุกรุกมองตรงไหนไม่มอง ดันบังเอิญไปมองเนินอกขาวผ่องที่โผล่พ้นร่มผ้าของนางเข้าพอดี

เสียงบึ้มดังขึ้น…จินหยวนเป่ารู้สึกหน้ามืดเหมือนเลือดร้อนๆ ฉีดขึ้นไปคั่งในหัว เขารีบปล่อยมือหมุนตัวผินหลังให้แล้วเดินเลี่ยงออกไปหลายก้าว

“หืม?” อวี้ฉีหลินมองตามด้วยความงุนงงอยู่ครู่หนึ่ง ต่อเมื่อรู้สึกเย็นวาบๆ ตรงหน้าอกถึงเพิ่งรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น

“กรี๊ด…”

นางสาบานได้เลยว่าตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยอับอายขายหน้าเท่านี้มาก่อน และไม่เคยหวีดร้องเสียงแหลมสูงขนาดนี้ด้วยเช่นกัน

หญิงสาวรีบกระชับสาบเสื้อมือเป็นระวิง ขณะจ้องมองศีรษะด้านหลังของฝ่ายตรงข้ามอย่างจะกินเลือดกินเนื้อ “ไอ้โจรบ้ากาม!”

“ข้าไม่ได้ตั้งใจนะ!” จินหยวนเป่าละล่ำละลักอธิบาย “ข้าไม่เห็นอะไรทั้งนั้นจริงๆ!”

ยิ่งเขาแก้ตัวแบบนี้ อวี้ฉีหลินยิ่งเดือดหนัก อยากจะเข้าไปเล่นงานก็กลัวว่าเสื้อจะหลุดซ้ำสอง เลยทำได้แค่กระชับคอเสื้อไว้แน่นพลางเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันด่าอย่างฉุนเฉียว “ไอ้โจรบ้ากามไร้ยางอาย! ไอ้โจรบ้ากามที่ควรตายเป็นพันเป็นหมื่นครั้ง!”