ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 5

“ไม่เห็นหรือว่าท่านป้าพวกนั้นไม่ยอมไปเสียที” สาวใช้ตอบพลางหันไปมองบานประตูตาขุ่นแล้วว่า “ข้าไม่สนแล้ว ข้าจะสวมชุดคุณหนูหันหลังไปทางประตู น่าจะพอตบตาได้ ถึงอย่างไรพวกนางก็ไม่จับตามองคุณหนูตลอดเวลาหรอก”

“หา?” คนฟังผงะพร้อมคว้ามือเจ้าตัวเอาไว้ “เจ้าปลอมตัวเป็นคุณหนู แล้วใครจะปลอมตัวเป็นเจ้าเล่า”

จริงสินะ…สี่เอ๋อร์อึ้งไป ใครจะปลอมตัวเป็นข้า คุณหนู คราวนี้ท่านผลักสี่เอ๋อร์เข้ากองไฟจริงๆ แล้ว!

คิดๆ ไปนางก็เริ่มทำปากเบะเหมือนจะร้องไห้อีกครั้ง “เช่นนั้นจะทำอย่างไรดี ทำไมข้าถึงได้เกิดมารันทดขนาดนี้!”

เสียงฝีเท้าของคนกลุ่มหนึ่งดังขึ้นข้างนอกในจังหวะนั้น ท่าทางจะเป็นคนกลุ่มใหญ่เลยทีเดียว

สักพักเสียงของชายคนหนึ่งก็ดังขึ้นตรงหน้าประตู “ทำไมถึงอยู่ข้างนอกกันหมดล่ะ”

“คุณหนูไม่อนุญาตให้เข้าไปเจ้าค่ะ” หญิงสูงวัยคนหนึ่งรายงาน

“เกิดอะไรขึ้น คุณหนูปลอดภัยดีหรือไม่”

“ไม่ทราบเจ้าค่ะ ประตูลงดาลจากข้างใน สี่เอ๋อร์บอกว่าคุณหนูเสียขวัญ ให้ใครเข้าพบไม่ได้”

“ให้ใครเข้าพบไม่ได้?”

“เจ้าค่ะ…”

“จะได้อย่างไรเล่า! หากเกิดอะไรกับคุณหนูขึ้นมา พวกเจ้าก็รอหัวหลุดจากบ่าได้เลย!” ชายหนุ่มข่มขู่อย่างดุดันแล้วเดินเข้ามาเคาะประตูเบาๆ พลางเอ่ยเสียงก้องกังวาน “คุณหนูเจียง ผู้น้อยหลิ่วเหวินเจา พ่อบ้านคฤหาสน์สกุลจิน คุณหนูโปรดเปิดประตูให้พวกเราเบาใจหน่อยเถิด”

พ่อบ้านคฤหาสน์สกุลจิน อวี้ฉีหลินผงะแล้วหันไปสบตาสี่เอ๋อร์

เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง

“คุณหนูเจียง เวลานี้เรายังจับตัวนักฆ่าไม่ได้ เพื่อยืนยันความปลอดภัยของคุณหนู หากท่านยังไม่เปิดประตู พวกเราก็ต้องพังเข้าไป!”

“จบกันๆๆๆๆๆ…” สี่เอ๋อร์ทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงอย่างหมดแรง นัยน์ตาหม่นทื่อไร้ประกายชีวิต ได้แต่ขมุบขมิบปากพึมพำคำเดิมซ้ำๆ

อวี้ฉีหลินเดินเข้าไปฉุดอีกฝ่ายให้ลุกขึ้น “มา รีบช่วยข้าแต่งตัวเร็วเข้า!”

สี่เอ๋อร์ผงะไปเล็กน้อย ก่อนจะทำความเข้าใจทัน แล้วรีบช่วยอวี้ฉีหลินใส่เสื้อผ้ามือเป็นระวิง

คนข้างนอกรออยู่นาน คนในห้องก็ยังไม่ส่งเสียงและไม่มีวี่แววว่าจะเดินมาเปิดประตูเสียที ดังนั้นจึงยิ่งร้อนใจหนักกว่าเดิม

“ขออภัยที่เสียมารยาท!”

หลิ่วเหวินเจาพูดยังไม่ทันขาดคำ ประตูก็ส่งเสียงดัง ‘ปึง’ เมื่อถูกถีบให้เปิดออก

อวี้ฉีหลินกับสี่เอ๋อร์ดึงเสื้อผ้าบนร่างตัวเองให้เรียบร้อยแล้วขึ้นไปนั่งสงบเสงี่ยมอยู่บนเตียง หันหลังให้ประตู

สี่เอ๋อร์ก้าวออกมาขวางทุกคนเอาไว้พลางแสร้งทำขุ่นขึ้ง “นี่มันอะไรกัน!”

หลิ่วเหวินเจาเหลือบมองนางแวบหนึ่ง แล้วตวัดสายตาไปยังแผ่นหลังของอวี้ฉีหลินโดยไม่พูดอะไร จากนั้นก็ทำท่าจะเดินเข้าไปดู

สาวใช้ปราดเข้ามาขวางหน้า “ทะ…ทุกท่านโปรดหยุดยืนอยู่ตรงนี้ เมื่อครู่คุณหนูเสียขวัญมาก พวกท่านเข้ามากันเยอะๆ เกรงว่าจะไม่ดีแน่”

พ่อบ้านหนุ่มยอมหยุดตามคำขอ นัยน์ตาคมยังจับจ้องแผ่นหลังแบบบางที่เห็นอย่างพิจารณาเหมือนเดิม เขานิ่งคิดเล็กน้อยก่อนจะค้อมกายให้สี่เอ๋อร์ “แม่นางท่านนี้ ข้าคือหลิ่วเหวินเจา พ่อบ้านคฤหาสน์สกุลจิน เห็นว่ามีนักฆ่าบุกเข้ามาในห้องคุณหนู ข้าได้รับคำสั่งจากจินฮูหยินให้มาไถ่ถามเหตุการณ์ให้กระจ่าง ขอแม่นางโปรดอำนวยความสะดวก ข้าจะได้กลับไปรายงานเจ้านายได้”