ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 5

จะ…จินฮูหยิน? คำคำนี้ทำให้สี่เอ๋อร์นิ่งไปด้วยความยำเกรง ใจเต้นตุ๊มๆ ต่อมๆ ไม่รู้จะทำอย่างไรดี

เสียงแผ่วๆ ของอวี้ฉีหลินดังขึ้นในจังหวะนั้น “สี่เอ๋อร์ ในเมื่อเขาเป็นพ่อบ้านของคฤหาสน์สกุลจินก็จะเสียมารยาทไม่ได้ เชิญพ่อบ้านหลิ่วเข้ามาข้างใน”

“เจ้าค่ะ” สี่เอ๋อร์ปล่อยให้ชายหนุ่มเข้ามาในห้องอย่างใจคอไม่สู้ดีนัก ก่อนจะพูดขึ้นกับคนที่เหลือ “คุณหนูบอกแค่ว่าให้เชิญพ่อบ้านหลิ่วเข้าไปข้างใน พวกท่านไม่ต้องตามเข้ามาด้วยหรอก”

“รับทราบ” ทุกคนรับคำ

หลิ่วเหวินเจาตามสี่เอ๋อร์เข้าไปในห้อง แล้วหยุดยืนห่างจากเตียงนอนประมาณห้าหกก้าว ก่อนจะค้อมศีรษะทำความเคารพ “ผู้น้อยหลิ่วเหวินเจา เห็นว่าเมื่อครู่มีนักฆ่าบุกเข้ามา ไม่ทราบว่าคุณหนูได้รับบาดเจ็บใดๆ หรือไม่” แม้ใบหน้าจะก้มต่ำ ทว่าสายตายังคงจ้องร่างแบบบางเขม็ง

“ขะ…ข้าปลอดภัยดี” อวี้ฉีหลินแสร้งกดเสียงต่ำๆ ให้ฟังดูพรั่นพรึง

“เช่นนั้นก็วิเศษ…แต่…” น้ำเสียงของหลิ่วเหวินเจาเปลี่ยนไปเล็กน้อย “พรุ่งนี้เป็นวันมงคล ถ้าอย่างไรเหวินเจาตามหมอมาตรวจคุณหนูหน่อยดีกว่า”

“ไม่ต้องหรอก ไม่ต้อง!” หญิงสาวรีบร้องห้าม “ข้าแค่ตกใจ ไม่ได้เป็นอะไรมาก นอนพักสักคืนก็หายแล้วล่ะ”

“อ้อ…ถ้าเช่นนั้นก็ยิ่งวิเศษ” หลิ่วเหวินเจาลองหยั่งเชิงต่อ “ไม่ทราบว่าคุณหนูได้ทันเห็นหน้านักฆ่าหรือไม่”

“ตอนนั้นในห้องมืดมาก ข้ามองอะไรไม่เห็น”

“อ้อ?” พ่อบ้านหนุ่มค่อยๆ หยัดตัวยืนตรง แล้วมองเห็นด้วยความตาไวว่าสี่เอ๋อร์ที่ยืนอยู่อีกด้านเนื้อตัวสั่นเทา บนหน้าผากมีแต่เหงื่อเม็ดเป้งๆ ดูผิดปกติอย่างยิ่ง

เขาหรี่ตาพลางถามต่อ “นักฆ่าคนนั้นมีลักษณะเด่นที่สังเกตได้ง่ายหรือไม่ขอรับ”

อวี้ฉีหลินแอบเหลือบตามองคนถามเล็กน้อยก่อนจะตอบกลับไปว่า “ข้าไม่ทันได้สนใจ แต่ดูเหมือนรูปร่างจะใกล้เคียงกับพ่อบ้านหลิ่วมากทีเดียว”

ชายหนุ่มสะดุ้งเฮือกอยู่ในใจแล้วแย้งว่า “คนรูปร่างใกล้เคียงกันมีอยู่มากมาย บอกแค่นี้ก็เหมือนกับงมเข็มในมหาสมุทรนะขอรับ”

“พ่อบ้านหลิ่วกล่าวถูกแล้ว ข้าก็แค่พูดไปอย่างนั้นเอง”

“ข้าทราบแล้วว่าเหตุการณ์คร่าวๆ เป็นอย่างไร โชคดียิ่งนักที่คุณหนูปลอดภัยดี เช่นนั้นเหวินเจาไม่กล้ารบกวนแล้ว ขอลากลับก่อน”

“อ้อ…ค่อยๆ เดินนะ!”

หลิ่วเหวินเจาก้าวถอยออกไปด้วยสีหน้าระแวงสงสัย

พอเขาเดินออกจากห้อง พ่อบ้านคฤหาสน์สกุลเจียงกับเหล่าหญิงสูงวัยก็รีบกรูเข้ามาถาม “เป็นอย่างไร คุณหนูปลอดภัยดีหรือไม่”

ชายหนุ่มยิ้มบาง “พ่อบ้านหวังโปรดวางใจ คุณหนูปลอดภัยดี”

“อมิตาภพุทธ ฟ้าดินคุ้มครองแท้ๆ!”

“แต่…” หลิ่วเหวินเจาพูดขึ้นด้วยสีหน้าเครียดขรึม “จะปล่อยให้เวรยามในครึ่งคืนหลังหละหลวมไม่ได้เป็นอันขาด ข้าพาคนสกุลจินมาด้วย พวกเราผลัดเวรกันเฝ้าตรวจตรา อย่าให้ไอ้นักฆ่านั่นมันมีโอกาสย้อนกลับมาได้”