ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 5

“ขอรับๆๆ!” พ่อบ้านคฤหาสน์สกุลเจียงพยักหน้ายิก “พ่อบ้านหลิ่วคิดการณ์รอบคอบถ้วนถี่ ตกลงตามนี้ เด็กๆ ล้อมเรือนพักของคุณหนูไว้เป็นอันดับแรก!”

พอชายหนุ่มเดินออกไป สี่เอ๋อร์ก็เดินตามไปปิดประตูลงช้าๆ หญิงสองคนที่อยู่ในห้องมองหน้ากัน จวบจนได้ยินเสียงกลุ่มคนที่อยู่หน้าประตูแยกย้ายกันไปแล้ว ถึงค่อยถอนหายใจเหยียดยาวด้วยความโล่งอก

สี่เอ๋อร์รู้สึกอ่อนเปลี้ยเพลียแรงไปทั้งตัว นางเดินลากขาเข้าไปหาหญิงสาวแปลกหน้าเหมือนศพเดินได้แล้วว่า “ทำอย่างไรดี พวกเขาจะล้อมที่นี่เอาไว้”

ระหว่างที่พูดเช่นนั้นเสียงเอะอะก็แว่วมาจากนอกหน้าต่าง อวี้ฉีหลินรีบย่องไปชะโงกหน้าดู แลเห็นเงาคนอยู่ด้านล่างขวักไขว่ พวกองครักษ์พากันส่งสัญญาณคำสั่งล้อมเรือนแห่งนี้เอาไว้อย่างแน่นหนาจนแทบไม่มีช่องว่าง

นางขมวดคิ้วแล้วสาวเท้าเดินไปดูตรงหน้าต่างอีกบาน สถานการณ์เหมือนกันทุกประการ

สี่เอ๋อร์ทิ้งตัวลงนั่งปวกเปียกอยู่บนเตียงด้วยสีหน้าสิ้นหวัง ดวงตามองตามความเคลื่อนไหวของอวี้ฉีหลินที่กำลังหาลู่ทางกระโดดหนีออกไป สักพักหนึ่งพอเห็นอีกฝ่ายทำคอตกก็พึมพำถาม “ไม่มีทางออกล่ะสิ”

อวี้ฉีหลินพยักหน้าหนักๆ “คราวนี้จบเห่กันจริงๆ แล้ว รอบเรือนถูกองครักษ์ปิดล้อมเอาไว้ กระทั่งแมลงวันสักตัวก็คงบินออกไปไม่ได้”

“ฮึก…” สี่เอ๋อร์สะกดอารมณ์อยู่นาน สุดท้ายน้ำตาก็ยังร่วงพรูลงมาอย่างห้ามไม่อยู่ “จบกันๆๆ จะทำอย่างไรดีนะ พรุ่งนี้เป็นวันวิวาห์ วันนี้เลี่ยงได้ก็จริง แต่จะเลี่ยงได้ถึงเมื่อไร คุณหนูหนีไปแล้ว ไม่ว่าอย่างไรข้าก็ต้องตายอยู่ดี”

อวี้ฉีหลินมองอีกฝ่ายร้องไห้แล้วให้รู้สึกรำคาญนิดๆ กระนั้นก็ยังนั่งลงสงบสติอารมณ์ กลอกดวงตากลมโตสุกใสของตนไปมาระหว่างพยายามคิดหาทางออก “กลัวอะไรกันเล่า พรุ่งนี้ยังมาไม่ถึงเสียหน่อย พอถึงเวลาจริงต้องมีทางแก้ไขบ้างล่ะน่า”

สี่เอ๋อร์ปาดน้ำตา “ยังจะมีทางแก้อะไรอีกเล่า คุณหนูหนีไปแล้วนะ!”

นี่แหละโอกาสของข้า! ความคิดนี้วาบเข้ามาในหัว อวี้ฉีหลินวางแผนอยู่ในใจก่อนจะคลี่ยิ้มอย่างไม่ทุกข์ร้อน “ขอเพียงเจ้าให้ความร่วมมือกับข้า บางทีทั้งเจ้าและข้าอาจไม่ต้องตายทั้งคู่”

“ให้ความร่วมมือ?” ดวงตาชุ่มน้ำของสี่เอ๋อร์กะพริบปริบๆ มองอีกฝ่ายอย่างงุนงง

“อือฮึ” อวี้ฉีหลินอมยิ้มเจ้าเล่ห์

‘ก๊อก!…ก๊อกๆ’ เสียงเคาะเกราะไม้ช้าหนึ่งครั้งเร็วสองครั้งดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงคุ้นหูของคนบอกโมงยาม “อากาศแห้งแล้ง ระวังฟืนไฟ ปิดประตูหน้าต่างให้ดี ระวังหัวขโมย!”

ยามสามแล้ว

โรงเตี๊ยมเหิงชางที่อลหม่านอยู่พักใหญ่ค่อยๆ กลับคืนสู่ความสงบทีละน้อย ร่างระหงอ้อนแอ้นวิ่งออกจากมุมมืดในตรอก เหลียวมองรอบตัวอย่างระมัดระวังจนแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ในบริเวณนั้น ถึงค่อยขยับห่อผ้าที่สะพายอยู่บนไหล่ออกวิ่งต่อ

กลิ่นอายราตรีเข้มข้นขึ้นทุกที

ลมเย็นรำเพยผ่านใบไม้ที่พราวไปด้วยหยดน้ำฝน โชยมาหาเปลวไฟอ่อนในดวงโคมใต้ชายคา และพัดผ่านอาภรณ์ชั้นในเปียกชื้นของหลิ่วเหวินเจาผู้มีสีหน้านิ่งขรึม

เขาเดินกลับห้องตัวเองด้วยฝีเท้าไม่ช้าไม่เร็วเหมือนอย่างปกติ คล้ายไม่เกิดเหตุใดๆ ขึ้นทั้งสิ้น