ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 6

บทที่ 6 เจ้าสาวตัวปลอมป่วนงานวิวาห์

ฝนตกต่อเนื่องเป็นเวลานาน ในที่สุดก็ขาดเม็ดไปช่วงใกล้รุ่ง

แสงเงินแสงทองเริ่มจับขอบฟ้ารำไร ดวงดาวช่วงเช้ามืดยังไม่หายไปจากผืนนภา เสียงไก่ขันก็แว่วมาให้ได้ยิน

สี่เอ๋อร์ฉุดอวี้ฉีหลินให้ลุกจากเตียงตั้งแต่ไก่โห่ แล้วจับสวมชุดเจ้าสาวสีแดงสดใส

ใต้ตานางคล้ำเป็นวงเพราะไม่ได้หลับเลยทั้งคืน หัวใจเต็มไปด้วยความกระวนกระวาย

อวี้ฉีหลินเสียอีกที่ไม่ทุกข์ร้อนและหลับสนิทตลอดคืน กระนั้นก็ยังหงุดหงิดที่ถูกปลุกแต่เช้า

ตอนนี้ไก่ตัวผู้ที่โรงเตี๊ยมเลี้ยงไว้โก่งคอขันเสียงกังวานก้องขึ้นมาอีกหน เสียงไก่ขันทำให้อารมณ์ของนางขุ่นมัวขึ้นกว่าเดิม จนอดจะบ่นฝากแค้นไม่ได้ “ไอ้ไก่บ้า ข้าจะจับเจ้าตุ๋นกินสักวัน!”

สี่เอ๋อร์เหลือบมองคนพูด เห็นเจ้าตัวมีสีหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาวก็ถามขึ้นด้วยความกังวล “แบบนี้จะไม่เป็นไรจริงๆ หรือ หากถูกจับได้ขึ้นมา พวกเราจะตายอย่างน่าอนาถกว่าเดิมอีกนะ”

“ฮ้าววว…” อวี้ฉีหลินอ้าปากหาวยาวเหยียด หันไปมองสี่เอ๋อร์ด้วยสีหน้าเรียบเฉยแล้วปลอบ “วางใจเถิด รอให้ออกไปได้ก่อน พวกเราจะฉวยโอกาสที่คนสกุลจินออกันเยอะๆ รีบหนีไป ไม่ถูกใครจับได้หรอกน่า อีกอย่างตอนนี้พวกเราก็ออกไปไหนไม่ได้ด้วย”

สี่เอ๋อร์มองหญิงตรงหน้าอย่างซาบซึ้งแกมเป็นห่วง “แต่คืนพรุ่งนี้เป็นคืนส่งตัวเข้าหอ หากเจ้าถูกคุณชายจิน…จะทำอย่างไรเล่า”

“ก็เพราะอย่างนี้นี่แหละ…” อวี้ฉีหลินฉีกยิ้มสดใส “ของที่ข้าให้เจ้าเตรียมเป็นอย่างไรบ้าง”

“เตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว!” สาวใช้เดินมาที่หน้าเตียงแล้วดึงห่อผ้าขนาดใหญ่จากใต้เตียงยกขึ้นมาวางบนโต๊ะ “อะไรที่พอใส่มาได้ข้าก็ใส่มาทั้งหมด ดูเอาแล้วกันว่าใช้ได้หรือไม่”

ห่อสัมภาระอย่างนั้นหรือ

อวี้ฉีหลินยืนตาค้างมองห่อผ้าขนาดมหึมาที่สูงเกือบเท่าเด็กอายุเจ็ดแปดขวบแล้วกลืนน้ำลายลงคอ แบบนี้…แบบนี้ข้าจะแบกไหวได้อย่างไรเล่า

“ทะ…ทำไมมันมากมายถึงเพียงนี้” นางเอื้อมมือไปแกะห่อผ้า “ไหนดูซิ”

จากนั้นก็ตัวแข็งเป็นหินไปทันที

หัวตากระตุกริกๆ นางอ้าปากหวอ หยิบของออกมาจากในนั้นแล้วโบกตรงหน้าสี่เอ๋อร์ทีละอย่าง “พี่สาว เจ้าเอามีดทำครัวมาทำไมกัน!? ข้าไม่ได้จะไปฆ่าใครเสียหน่อย มิหนำซ้ำยังใหญ่โตมโหฬารขนาดนี้ จะให้ซ่อนไว้ตรงไหน”

อีกฝ่ายถามด้วยความฉงน “มีดนี่พกติดตัวไม่สะดวกหรือ”

อวี้ฉีหลินอับจนด้วยคำพูด นางควานมือลงไปในห่อผ้าต่อ ทว่าของที่จะยกขึ้นมาหนักเสียจนนางแทบสะดุดล้มหน้าคะมำ

นางยกของชิ้นนั้นขึ้นมาพร้อมอ้าปากค้าง แล้วเงยหน้ามองสี่เอ๋อร์อย่างตกตะลึง “แม่เจ้า เจ้าจะเอาฟักทองไว้ทำกับข้าวกินหรือ”

สาวใช้หน้าแดงไปถึงใบหู “กะ…ก็เจ้าบอกเองว่าอยากได้ของที่มีพลังโจมตีสูง”

“พะ…พลังโจมตี? ฟักทองมีพลังโจมตีด้วยหรือไร” อวี้ฉีหลินแค่นยิ้ม ทว่าอีกฝ่ายทำท่าขึงขังจริงจัง แล้วนางจะใจร้ายตำหนิลงได้อย่างไรกันเล่า

“เอาล่ะๆๆ ไหนดูต่อซิ ห่อใหญ่ขนาดนี้ ต้องมีของที่ใช้ได้บ้างล่ะน่า”

สี่เอ๋อร์พยักหน้ามองนางอย่างคาดหวัง

“นี่มันอะไร ม้านั่งแบบพับได้?”