ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 8

จินฮูหยินคลี่ยิ้มอย่างพึงพอใจและมีความสุข ดูท่าสองคนนี้คงจะเข้ากันได้เป็นอย่างดี “พวกเจ้ายังหนุ่มยังสาว จะขี้เซาหน่อยก็เป็นเรื่องปกติ ข้าไม่ถือสาหาความหรอก”

ป้ากู้ช่วยคลี่คลายบรรยากาศอีกแรง “ตามธรรมเนียม คู่บ่าวสาวต้องยกน้ำชาคารวะฮูหยินได้แล้วเจ้าค่ะ”

สาวใช้ชุดเขียวรีบส่งถาดใส่จอกชามาให้ จินหยวนเป่ายกจอกหนึ่งขึ้นมาส่งให้อวี้ฉีหลิน จากนั้นก็ยกจอกที่เหลือขึ้นมาถือไว้เอง

จอกชาที่ถูกส่งมาทำให้อวี้ฉีหลินผงะอยู่ในใจ นางเงยหน้ามองหญิงวัยกลางคนผู้มีแววตาอารี ขยับปากแต่ไม่รู้ว่าควรจะพูดอย่างไร ได้แต่จ้องตากับจินฮูหยินอยู่อย่างนั้น

ใบหน้าของจินฮูหยินระบายรอยยิ้มน้อยๆ ตลอดเวลาอย่างมีความสุข ขณะเอื้อมมือออกไปรอรับน้ำชาจากสะใภ้ ทว่ารออยู่นานก็ยังไม่เห็นอีกฝ่ายขยับตัว น่าประหลาดยิ่งนัก

จินหยวนเป่ากระซิบเตือนเบาๆ “ยก…น้ำชา…คารวะ…”

อ้อ จริงสิ!

อวี้ฉีหลินเพิ่งนึกได้ว่าต้องทำอย่างไร ทว่าคนเช่นนางหรือจะรู้จักธรรมเนียมเหล่านี้ สมองกระหวัดนึกไปถึงภาพตนสาบานเป็นพี่เป็นน้องกับเสืออ้วนบนเขา ตามมาด้วยการไหว้ฟ้าดินในพิธีแต่งงาน จากนั้นก็ใช้สองมือชูจอกชาขึ้นเหนือศีรษะอย่างบรรลุแจ้ง

จินฮูหยินยิ้มละไมพลางเอื้อมมือออกไปรับ แต่ปรากฏว่าศรีสะใภ้เอ่ยออกมาด้วยเสียงดังก้อง “จอกแรก คารวะฟ้า!” พูดจบก็เทชาลงบนพื้น

ทุกคนตาค้างด้วยความตกตะลึง จินฮูหยินก็ผงะอึ้ง ส่วนสี่เอ๋อร์ที่ยืนดูพิธีอยู่อีกด้านแทบลมจับ

จินหยวนเป่ารู้สึกอับอายเป็นที่สุด สายตาที่มองนางเพิ่มความเย็นชาขึ้นหลายระดับพลางแค่นเสียงลอดไรฟัน “ทำอะไรของเจ้า”

“ยกน้ำชาคารวะน่ะสิ!” อวี้ฉีหลินมองตอบกลับไปพร้อมยิ้มจนตาหยี สีหน้ามั่นอกมั่นใจอย่างยิ่ง จากนั้นนางก็วางจอกชาเปล่าคืนถาด

สาวใช้ชุดเขียวเพิ่งเจอฉากสะเทือนประสาทมาหมาดๆ จึงมัวแต่อึ้ง ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร

ดีที่ป้ากู้อาบน้ำร้อนมาก่อน จึงรีบส่งจอกชาใบที่สองไปให้

อวี้ฉีหลินเห็นดังนั้นก็ยิ่งมั่นใจว่าตนทำถูกธรรมเนียมอย่างแน่นอน จึงทำตามขั้นตอนต่อไปด้วยเสียงอันดัง “จอกที่สอง คารวะดิน!”

คราวนี้ห้องโถงทั้งห้องเงียบกริบ กระทั่งเสียงยุงสักตัวบินก็ยังไม่มี คำพูดของนางจึงชัดเจนเป็นพิเศษ

จินฮูหยินผู้ผ่านลมฝนมามากพยายามควบคุมตัวเองสุดกำลังไม่ให้เปลี่ยนสีหน้า ขณะก้มลงมองน้ำชาที่ค่อยๆ ไหลเข้ามาหาชายกระโปรงตัวเอง

สาวใช้ชุดเขียวเห็นตัวอย่างมาแล้วครั้งหนึ่ง ครั้งนี้จึงรีบส่งชาจอกที่สามไปให้โดยไม่รีรอ

อวี้ฉีหลินยกจอกชาขึ้นมาอีกครั้งแล้วนิ่งไปเล็กน้อย คราวนี้จะพูดอะไรดีนะ

จินฮูหยินเห็นดังนั้นก็นึกว่าลูกสะใภ้จะยกชาคารวะตนเสียที จึงรีบเอื้อมมือออกไปรับ นึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะเทน้ำชาลงพื้นอีกครั้ง

“จอกที่สามคารวะเทพเจ้า!”

มือเรียวงามที่เอื้อมออกไปชะงักค้างอยู่กลางอากาศ

“หา? ฮ่าๆๆๆ” หลิ่วเชี่ยนเชี่ยนส่งเสียงหัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่อยู่