ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 8

เสียงนั้นบาดหูยิ่งนัก จินหยวนเป่าลุกพรวดขึ้นมองอวี้ฉีหลินอย่างขุ่นเคือง

คนถูกมองทำหน้าเหลอหลา แต่เสียงหัวเราะที่ได้ยินก็ทำให้นางสำนึกได้เช่นกันว่ามีบางอย่างไม่เข้าเค้า นางมองสาวใช้ที่ถือชาจอกที่สี่ตัวแข็งทื่อ มองปฏิกิริยาของผู้คนรอบกายแล้วชักรู้สึกประหม่าขึ้นมา จากนั้นก็หันไปมองจินฮูหยิน

แม่สามีเริ่มมีสีหน้าอิหลักอิเหลื่อ กระนั้นก็ยังสงบสติอารมณ์สุดความสามารถ นั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น ไม่ยอมเอื้อมมือออกมาอีกแล้ว

อวี้ฉีหลินยกจอกชาอย่างประดักประเดิด “จอกที่สี่คารวะ…” นางเหลือบสังเกตสีหน้าจินหยวนเป่า เหลือบมองจินฮูหยิน ก่อนจะพูดขึ้นอย่างระมัดระวัง “ท่านแม่”

หญิงวัยกลางคนยื่นมือออกไป แต่เพราะมีประสบการณ์ครั้งก่อนๆ นางจึงชะงักมืออย่างรั้งรอ

อวี้ฉีหลินรีบชูจอกให้สูงขึ้น พลางพูดเสียงก้องกังวานเหมือนเวลาชาวยุทธ์คารวะน้ำชากัน “จอกนี้คารวะท่านแม่!”

ทุกคนพากันถอนหายใจโล่งอกอย่างพร้อมเพรียง

ได้ยินดังนั้นจินฮูหยินถึงค่อยเอื้อมมือออกไปรับจอกชาอย่างเบาใจ จิบอึกหนึ่งก็วางไว้บนโต๊ะข้างตัวแล้วพรูลมหายใจยาวเหยียด พยายามบังคับสีหน้าตัวเองไม่ให้แสดงความรู้สึกแปลกๆ ออกมา “ลุกขึ้นเร็วเข้า!” แต่จนแล้วจนรอดก็ยังอดพูดไม่ได้ “เสี่ยวเซวียน ธรรมเนียมยกน้ำชาของสกุลเจียง…แตกต่างจากธรรมเนียมเมืองหลวงจริงๆ เลยนะ”

อวี้ฉีหลินรีบฉวยโอกาสไปตามน้ำ “เจ้าค่ะ! ผู้คนในท้องที่ต่างๆ นิสัยไม่เหมือนกัน ย่อมมีขนบธรรมเนียมประเพณีแตกต่างกันไป”

จินหยวนเป่าใช้สองมือประคองชาส่งไปให้มารดาบ้าง “ท่านแม่เชิญดื่มชาขอรับ”

จินฮูหยินพยักหน้า รับจอกชามาอย่างอิ่มใจ ดื่มไปสองอึกจนค่อนจอกก็ใช้มือประคบจอกไว้ ไม่ยอมวาง

ป้ากู้เห็นว่าพิธียกน้ำชาเสร็จสิ้นลงแล้วจึงเดินเข้ามากระซิบอะไรบางอย่างข้างหูผู้เป็นนาย

จินฮูหยินพยักหน้ารับยิ้มๆ ก่อนจะหันไปพูดกับอวี้ฉีหลิน “จากนี้ไปเสี่ยวเซวียนก็เป็นสะใภ้สกุลจินของเราแล้ว ขอให้พวกเจ้ารักใคร่ปรองดอง ให้เกียรติกันและกัน หยวนเป่าต้องดูแลสุขภาพภรรยาให้ดี ส่วนเสี่ยวเซวียนก็ต้องคอยใส่ใจความเหน็ดเหนื่อยของสามีให้มาก อีกสักสองสามปีพอแม่ได้อุ้มหลาน ก็จะจากโลกนี้ไปอย่างไม่มีอะไรต้องเป็นกังวลแล้ว”

หลิ่วเชี่ยนเชี่ยนท้วงขึ้นด้วยความตกใจ “เวลานี้ท่านอายังร่างกายแข็งแรง ทั้งนายบ่าวในสกุลจินล้วนยึดท่านอาเป็นที่พึ่งทั้งนั้นนะเจ้าคะ”

จินฮูหยินมองหลานสาวแล้วตอบเรียบๆ “ตอนนี้มีเสี่ยวเซวียนแล้วนี่นา”

“ท่านอา พี่สะใภ้เพิ่งจะแต่งเข้าบ้าน มีเรื่องต้องเรียนรู้อีกหลายอย่าง ไหนเลยจะบริหารจัดการได้รอบคอบเท่าท่าน” น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความริษยา

“ที่เชี่ยนเชี่ยนพูดมาก็ถูก” จินฮูหยินพยักหน้า ก่อนจะมองอวี้ฉีหลินด้วยสายตาอ่อนโยน “เสี่ยวเซวียน จากนี้ไปหากมีข้อสงสัยใดเกี่ยวกับคฤหาสน์สกุลจิน ให้ขอคำชี้แนะจากพี่หลิ่วของเจ้าให้มากๆ นะ”

“เจ้าค่ะ ท่านแม่!” อวี้ฉีหลินตอบรับเสียงใส

หลิ่วเหวินเจาพยักหน้ารับด้วยท่าทางปกติ “ขอรับ เหวินเจาจะทำหน้าที่ให้สุดความสามารถ” ทว่ามือที่อยู่ใต้ชายแขนเสื้อกำเข้าหากันช้าๆ

หญิงวัยกลางคนยิ้มอย่างพึงพอใจ

หลิ่วเชี่ยนเชี่ยนเห็นทุกคนเข้ากันได้ดีก็ลุกขึ้นยืนอย่างขัดใจแล้วพูดตะบึงตะบอน “ท่านอา ข้ายังมีวิชาต้องเรียนตอนเช้า ขอตัวก่อนนะเจ้าคะ” พูดจบก็หมุนตัวเดินลิ่วๆ จากไปโดยไม่รอให้ญาติผู้ใหญ่อนุญาต