ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 9

บทที่ 9 หมอกู้สวมบทผู้กล้าช่วยหญิงงาม

“ฮัดชิ้ว!”

เจียงเสี่ยวเซวียนที่กอดห่อสัมภาระขดตัวอยู่ตรงมุมวัดร้างจามออกมาฟืดใหญ่

นี่ข้าจับไข้หรือว่ามีใครพูดถึงข้ากันนะ

ลมเย็นวูบหนึ่งพัดผ่าน ริ้วผ้าเก่าๆ บนคานวัดปลิวไหวส่งเสียงพั่บๆ

หญิงสาวขดตัวด้วยความหวาดกลัว สักครู่หนึ่งเหมือนจะมีแสงสว่างส่องเข้ามา นางแอบเหลือบมองออกไปข้างนอก ฟ้าสางแล้วอย่างนั้นหรือ

ตอนที่วิ่งหนีออกมาเมื่อวันก่อน นางทำกระเป๋าใส่เงินหล่นเสียได้!

ที่น่าโมโหยิ่งกว่าอะไรทั้งหมดคือตอนนั้นนางเพิ่งขึ้นจากอ่างอาบน้ำ ไม่มีเครื่องประดับติดตัวสักชิ้น ต้องเอาเสื้อผ้าในห่อสัมภาระไปจำนำถึงพอจะมีเงินประทังชีวิต…

“พี่หลี่ ท่านอยู่ที่ใดกันแน่” ยิ่งคิดก็ยิ่งน้อยใจ เจียงเสี่ยวเซวียนอดตัดพ้อออกมาไม่ได้ “รู้บ้างหรือไม่ว่าข้าตามหาท่านอยู่”

“เมี้ยว!”

แมวจรตัวหนึ่งกระโดดจากคานลงมาบนพื้น มองนางด้วยสายตาเย็นชา คล้ายไม่พอใจอย่างมากที่มนุษย์ผู้นี้รุกล้ำอาณาเขตของมัน

เจียงเสี่ยวเซวียนมองแมวดำที่เยื้องย่างเข้ามาหาตนเองทีละก้าวด้วยสายตาหวาดหวั่น กลัวเสียจนฟันกระทบกันดังกึกๆ “จะ…จะ…เจ้าอย่าเข้ามานะ!”

“เมี้ยว!”

แมวจรไหนเลยจะเข้าใจคำพูดของนาง มันกระโจนเข้าใส่ราวกับเสือร้าย

“กรี๊ด…” หญิงสาวหวีดร้องพลางทะลึ่งตัวลุกพรวด แล้วเผลอทำชายกระโปรงเกี่ยวมุมโต๊ะขาดดังแควกเป็นทาง

แมวจรมองนางด้วยสายตาเย็นเยียบ ก่อนจะเขี่ยก้างปลาที่ซ่อนไว้ดิบดีออกมาอย่างเย่อหยิ่ง แล้วกอดก้างปลาเอนตัวลงตรงจุดที่เจียงเสี่ยวเซวียนเพิ่งนั่งเมื่อครู่ เลียก้างครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างสบายอารมณ์

สายตาเหยียดหยันที่เจ้าแมวตัวนั้นมองมาทำให้หญิงสาวยิ่งอัดอั้นตันใจหนักกว่าเดิม กลัวแมวก็กลัว สุดท้ายจึงต้องสะพายห่อสัมภาระหมุนตัวเดินจากไปอย่างไม่มีทางเลือก

เดินไปได้สักสี่ห้าก้าวถึงเพิ่งรู้ว่าชายกระโปรงขาดเป็นทาง สภาพเช่นนี้จะให้คนอื่นเห็นได้อย่างไรกันเล่า! ระหว่างกำลังเค้นสมองหาทางออก หางตาก็เหลือบไปเห็นร้านขายเสื้อผ้าเก่าเข้าโดยบังเอิญ จึงนึกขึ้นได้ว่าในห่อสัมภาระยังมีเสื้อผ้าเก่าอยู่หลายชุด บางทีอาจเปลี่ยนเป็นเงินก้อนเล็กๆ ได้สักก้อน คิดได้ดังนั้นร่างแบบบางก็สาวเท้าเข้าไปหาร้านขายเสื้อผ้าทันที

หนึ่งเค่อให้หลัง เจียงเสี่ยวเซวียนเดินกลับออกมาในชุดผ้าฝ้าย แล้วลูบห่อสัมภาระฟีบๆ ของตนเอง ในนั้นมีเหรียญสำริดอยู่พวงหนึ่ง

ไม่อยากเชื่อเลยว่าอาภรณ์หรูหราที่ตัดเย็บจากผ้าไหมและผ้าแพรถึงสามชุดจะแลกเงินได้เพียงเท่านั้น

“เฮ้อ…” หญิงสาวทอดถอนใจ “ไปตายเอาดาบหน้าก็แล้วกัน” นางกระชับห่อสัมภาระเข้ากับไหล่ มุ่งหน้าเดินเข้าไปในตลาดอันคลาคล่ำไปด้วยผู้คน

ดวงเนตรงามกวาดมองผู้คนโดยรอบ ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินไปถามชายชราเจ้าของแผงขายผักแห่งหนึ่ง “เรียนถามท่านลุง แถบนี้มีคฤหาสน์สกุลหลี่อยู่บ้างหรือไม่”

“สกุลหลี่ไหนล่ะ” ชายชราย้อนถาม