ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 9

“เอ่อ…” นางนิ่งคิดเล็กน้อย “คุณชายคนปัจจุบันของสกุลหลี่นามว่าหลี่จวิ้น”

“หลี่จวิ้น? ไม่เห็นเคยได้ยิน”

“อะไรนะ” เจียงเสี่ยวเซวียนรีบถามต่ออย่างร้อนรน “หลี่จวิ้นแห่งสกุลหลี่เป็นทายาทของขุนนางบรรดาศักดิ์กงถึงสามรุ่น ได้รับพระราชทานตำแหน่งทั่นฮวา* ในการสอบจอหงวนครั้งก่อน เมื่อสามปีที่แล้วยังขี่ม้าแห่รอบเมืองหลวง ท่านไม่ทราบเลยหรือ”

ผู้สูงวัยส่ายหน้า “ข้าอยู่ที่นี่มาห้าสิบปีแล้ว ไม่เคยได้ยินทั่นฮวาที่แซ่หลี่อะไรนั่นเลย”

“อ้อ…ไม่เป็นไร ขอบคุณท่านลุงมากเจ้าค่ะ” เจียงเสี่ยวเซวียนค้อมศีรษะขอบคุณ ทว่าความผิดหวังสะท้อนออกมาทางสีหน้าอย่างปิดไม่มิด

หลังจากนั้นนางก็เข้าไปถามหญิงสูงวัยอีกคนหนึ่ง “ท่านป้า ทราบหรือไม่ว่าแถบนี้มีคฤหาสน์สกุลหลี่…” หญิงสาวไม่ได้สังเกตสักนิดว่าระหว่างที่ตนถามหาคฤหาสน์สกุลหลี่อยู่นั้น ใครคนหนึ่งในฝูงชนกำลังจ้องมองนางด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ชั่วร้าย

เจียงเสี่ยวเซวียนไล่ถามไปเรื่อยๆ อยู่นาน ในที่สุดก็พบคนที่รู้จักคฤหาสน์สกุลหลี่ ทว่าคนผู้นั้นก็ไม่แน่ใจเช่นกันว่าจะเป็นคฤหาสน์สกุลหลี่เดียวกับที่นางหาอยู่หรือไม่

แต่เพียงเท่านี้ก็จุดประกายความหวังได้อย่างดีเหลือเกินแล้วสำหรับนาง หญิงสาวรีบขอให้อีกฝ่ายเขียนที่อยู่ให้ คนผู้นั้นเห็นนางไม่รู้จักทาง ยังอุตส่าห์ตั้งอกตั้งใจวาดแผนที่มาให้ด้วย

“ขอบคุณท่านมากจริงๆ!” นางย่อตัวคำนับแช่มช้อย รู้สึกปลื้มใจที่ได้มาเจอคนดีๆ โดยไม่รู้เลยว่าตนเองเดินคล้อยหลังไปไม่ทันไร รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมก็ผุดขึ้นบนใบหน้าอีกฝ่าย

ฟ้าเริ่มมืดแล้ว แสงตะวันรอนลุกโชนจับขอบฟ้าเหมือนเปลวไฟ หญิงสาวมิได้รู้ตัวสักนิดว่าใครคนหนึ่งเดินตามหลังมาตลอดทาง

นางเดินตามแผนที่ไปเรื่อยๆ จนเข้าเขตชานเมือง

ยิ่งเดินผู้คนก็ยิ่งบางตาลงทุกที…

เจียงเสี่ยวเซวียนชักเริ่มเอะใจ นางเงยหน้าขึ้นมองร่มไม้แน่นขนัดในป่าอย่างลังเลว่าจะเดินต่อดีหรือไม่…

ทันใดนั้นใครคนหนึ่งก็กระโจนเข้ามาใช้มือปิดปากนางไว้

กลางป่าในเวลาเดียวกัน กู้ฉางเฟิงสะพายชะลอมไม้ไผ่เดินเก็บสมุนไพรคนเดียวอยู่ในป่า คอยมองตรงนั้น สูดดมตรงนี้ไปเรื่อย

“ขนาดน้ำแกงเข้าเครื่องยาบำรุงสิบอย่างยังว่าไม่ดีพอ ให้ข้ามาเก็บสมุนไพรเพิ่ม ในที่สุดฮูหยินก็เห็นค่าของกู้ฉางเฟิงคนนี้เสียที” หมอหนุ่มโคลงศีรษะ ใบหน้าสว่างไสวไปด้วยรอยยิ้มปลาบปลื้ม

เอ๊ะ นี่มันหญ้ากระดูกเสือไม่ใช่หรือ กู้ฉางเฟิงวิ่งเข้าไปหาดอกไม้ตรงหน้าผาอย่างตื่นเต้น

ทันใดนั้นเสียงหวีดร้องก็ดังเข้าหู “ช่วยด้วย…”

หืม? ชายหนุ่มชะงักกึก

“ใครก็ได้ช่วยข้าด้วย…”

เสียงร้องชัดเจนอย่างยิ่ง เหมือนจะดังออกมาจากป่าด้านนั้น

* ทั่นฮวา เป็นชื่อเรียกบัณฑิตอันดับที่สามของการสอบเข้ารับราชการในสมัยจีนโบราณ รองจากจ้วงหยวน (จอหงวน) และปั๋งเหยี่ยน ตามลำดับ