ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 9

เขาพึมพำด้วยใบหน้าแดงก่ำพลางหลับตาถอดเสื้อยับยุ่งของร่างบนเตียงออก แล้วใส่ยาให้นางอย่างกระมิดกระเมี้ยน พยายามเบนสายตาไปทางอื่นอย่างสุดความสามารถ

ทว่าก่อนหน้านี้หญิงสาวดิ้นขัดขืนสุดชีวิต ชายร่างใหญ่คนนั้นก็ไม่คิดจะยั้งมือ บนร่างนางจึงเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำดำเขียวเป็นปื้นๆ ดูน่ากลัวยิ่งนัก

กู้ฉางเฟิงเห็นแล้วเลือดหมอฉีดพล่าน สมาธิแน่วแน่กว่าเมื่อครู่ ไม่รู้สึกลำบากใจอีกต่อไป ตั้งอกตั้งใจทำแผลเพียงอย่างเดียวเท่านั้น

“เรียบร้อย…” เขาผูกปมเชือกเส้นสุดท้ายแล้วดึงผ้าห่มคลุมร่างคนเจ็บอย่างเบามือ จากนั้นก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างภาคภูมิใจใน ‘ผลงาน’ ตัวเองอยู่คนเดียว แล้วเอ่ยชมทึ่งๆ “เจ้าเป็นคนไข้ที่ให้ความร่วมมือที่สุดของข้าเลยนะเนี่ย”

เวลานี้เจียงเสี่ยวเซวียนพอจะได้สติฟื้นคืนเล็กน้อย นางปรือตาสะลึมสะลือ ทว่ามองเห็นไม่ชัด รู้แต่เพียงว่าดูเหมือนตัวเองจะอยู่ในที่ที่ทั้งอบอุ่นและปลอดภัย

จากนั้นเงาคนรางเลือนก็ค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้ ย่อตัวลงตรงหน้า ในมือถือของบางอย่างลักษณะคล้ายชามดินเผา คนคนนั้นใช้ช้อนตักของที่อยู่ในชามมาจรดปากนาง

หญิงสาวคิดจะปฏิเสธตามสัญชาตญาณ แต่กลับควบคุมร่างกายไม่ได้ดังใจ จึงต้องรับของสิ่งนั้นเข้าไปในปาก…

ขม… ยาอย่างนั้นหรือ

ใบหน้าที่เห็นกระจ่างชัดขึ้นมาอีกนิด ดูเหมือนจะเป็นชาย…ท่าทางไม่เหมือนชายร่างใหญ่คนนั้น…

ไม่รู้เพราะเหตุใด หัวใจถึงค่อยผ่อนคลายลงทีละน้อย รู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด นางดื่มยาอีกหลายอึกแล้วหลับตาลง จมดิ่งสู่ห้วงนิทรา

วันรุ่งขึ้น เจียงเสี่ยวเซวียนรู้สึกตัวตื่นเพราะเสียงจานชามกระเบื้องกระทบกันดังก๊อกแก๊ก นางลืมตาขึ้นมาแล้วเห็นเพดานมุ้งสีขาวบริสุทธิ์เป็นอันดับแรก เพดานมุ้งสะอาดสะอ้าน แต่ตัดเย็บด้วยผ้าเนื้อธรรมดา ในคฤหาสน์สกุลเจียง คนที่จะใช้มุ้งแบบนี้มีแต่คนรับใช้เท่านั้น…

นางค่อยๆ เบนสายตากลับมามองเงาร่างพร่าเลือนตรงหน้าโต๊ะอย่างเลื่อนลอย หญิงในชุดเขียวกำลังเก็บกวาดอะไรบางอย่างที่มีลักษณะเหมือนยาน้ำอย่างตั้งอกตั้งใจ ไม่ทันรู้สึกตัวสักนิดว่าเจียงเสี่ยวเซวียนฟื้นขึ้นมาแล้ว

หญิงสาวขยับปากจะเรียกอีกฝ่าย แต่สาวใช้คนนั้นก็ยกถาดเดินลิ่วๆ จากไปเสียก่อน

“เฮ้อ…” นางถอนหายใจเบาๆ อย่างอ่อนใจแล้วกวาดตามองรอบห้องอีกครั้ง แม้ห้องจะเล็ก ข้าวของเครื่องใช้เรียบง่ายสมถะ ทว่าก็สะอาดสะอ้าน มิหนำซ้ำยังมีกลิ่นสมุนไพรโชยมาป็นระยะ ชวนให้รู้สึกสงบผ่อนคลาย

หน้าผากเจ็บแปลบ นางพลันนึกถึงเหตุการณ์เมื่อวานขึ้นมาได้ก็ให้สะดุ้งวาบ ยกมือขึ้นลูบแผลทันควัน จึงแตะถูกผ้าพันหนาเตอะ

มีใครช่วยข้าไว้อย่างนั้นหรือ เจียงเสี่ยวเซวียนพรูลมหายใจเหยียดยาว ก่อนจะผงะไปอย่างตกตื่นอีกครั้งเมื่อพบว่าเสื้อผ้าที่อยู่บนร่างเป็นชุดที่ไม่เคยเห็นมาก่อน!

นางก้มหน้าลงสำรวจเสื้อผ้าที่สวมโดยละเอียด เมื่อพบว่าทั้งชั้นนอกและชั้นในล้วนถูกเปลี่ยนเป็นชุดใหม่ก็ให้พรั่นใจยิ่งนัก