ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 9

“บ้านเมืองมีขื่อมีแป ท่านทำเช่นนี้เท่ากับไม่เห็นกฎหมายอยู่ในสายตานะ…”

“บอกให้ไสหัวไปก็ไสหัวไปสิวะ!” ชายร่างใหญ่หันขวับไปอย่างฉุนเฉียว แล้วเห็นตำตาว่าจอบขุดสมุนไพรด้ามหนึ่งกำลังแหวกลมลงมาดังฟิ้ว ทว่าหลบไม่ทัน เสียงป๊อกดังขึ้น จากนั้นเจ้าตัวก็หมดสติล้มลงไป

“เฮ้อ…” กู้ฉางเฟิงปาดเหงื่อตรงขมับ “ใช้ไม้นวมก่อนไม้แข็ง ข้าเตือนดีๆ แล้วก็ไม่ฟัง…ตัวเองเป็นชายอกสามศอก รังแกหญิงสาวตัวคนเดียวได้อย่างไร”

เขาบ่นงึมงำพลางก้มลงไปจับร่างหนักอึ้งของฝ่ายตรงข้ามเหวี่ยงไปอีกทางอย่างไม่เกรงใจ แล้วเผลอทำหัวชายฉกรรจ์กระแทกผนังศาลาดังปึ้ก

“ขออภัยๆ!” หมอหนุ่มขอโทษขอโพยก่อนจะพูดอย่างไม่ทุกข์ร้อน “เสียงหนักดังลั่นเลยทีเดียว ต่อให้ฟื้นขึ้นมาในอีกสองชั่วโมงให้หลังก็ต้องรู้สึกหนักหัวไปหลายวัน หรือไม่ก็อาจสูญเสียความทรงจำ เจ้าทำตัวเองนะ จะมาหาว่าข้าไม่ช่วยรักษาไม่ได้ล่ะ…”

กู้ฉางเฟิงพูดพร้อมหันไปมองหญิงผู้นั้นแล้วสะดุ้งโหยง รีบหลับตาหมุนตัวกลับมา เพราะเห็นเนินอกเปลือยของนางแบบไม่ทันตั้งตัว

ผ่านไปครู่ใหญ่ก็ยังไม่มีเสียงใดๆ ดังขึ้นทั้งสิ้น กู้ฉางเฟิงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากลองเรียกอีกฝ่าย “แม่นาง? แม่นาง?”

สิ่งที่ตอบกลับมายังคงมีแต่ความเงียบเหมือนเก่า

หมอหนุ่มเค้นสมองครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนจะถอดเสื้อคลุมตัวยาวที่สวมอยู่แล้วเดินถอยหลังไปหาหญิงสาวโดยไม่หันไปมอง เมื่อกะระยะดีแล้วก็รีบสะบัดเสื้อไปคลุมร่างนางไว้

ผ่านไปอีกสักพักถึงค่อยๆ เบือนหน้าไปมอง พอเห็นว่าร่างของนางถูกคลุมไว้อย่างมิดชิดก็ถอนหายใจโล่งอกแล้วนั่งลงตรวจอาการ

หญิงผู้นี้หน้าผากมีรอยเลือด สองตาปิดสนิท ใบหน้าขาวซีด คะเนว่าตอนได้รับบาดเจ็บจะเสียขวัญอย่างหนัก ต้องรีบช่วยโดยเร็ว!

กู้ฉางเฟิงจับหญิงสาวแบกขึ้นหลังด้วยความมุ่งมั่น แล้วเดินไปข้างหน้าอย่างทุลักทุเล ตอนที่ผ่านชะลอมสมุนไพรที่วางทิ้งไว้ข้างทาง เขาพยายามก้มลงหยิบหลายครั้ง แต่ก็ต้องจนใจที่บัณฑิตอย่างตนเรี่ยวแรงน้อย ลำพังแค่แบกคนเจ็บไว้บนหลังก็จะแย่อยู่แล้ว…

หมอหนุ่มจำต้องหักอกหักใจปล่อยชะลอมไม้ไผ่เอาไว้อย่างนั้น ตอนที่แบกหญิงสาวเดินจากไปยังไม่วายมองสมุนไพรที่อยู่ข้างในอย่างอาลัยอาวรณ์

กว่ากู้ฉางเฟิงจะยักแย่ยักยันกลับมาถึงคฤหาสน์สกุลจินได้ก็เป็นเวลาค่ำ เขาแบกหญิงสาวเข้าทางประตูข้างเดินไปยังเรือนตัวเอง วางนางลงบนเตียงอย่างระมัดระวัง แล้วเพิ่งจะมีเวลาได้พักหายใจหายคอเช็ดเหงื่อเอาตอนนี้

เขานั่งพักชั่วครู่ เหงื่อยังไม่ทันแห้งก็ลุกไปรื้อตู้หาผ้าพันแผลกับยาชนิดต่างๆ ออกมาให้วุ่น

ชายหนุ่มกลับไปที่เตียงอีกครั้งพร้อมตะเกียง แล้วพิจารณาบาดแผลของหญิงสาวโดยละเอียด จากนั้นก็ค่อยๆ ล้างและพันแผลบนศีรษะนางอย่างระมัดระวัง

กว่าจะทำแผลเสร็จก็พักใหญ่

กระนั้นกู้ฉางเฟิงก็ยังไม่อาจเบาใจได้เลย เขาเลื่อนสายตาลงไปข้างล่างช้าๆ พอเห็นเนินอกอิ่มก็กระแอมเบาๆ ด้วยความประหม่าแล้วบอกขึงขัง “แม่นาง ข้ารู้ว่าตอนนี้เจ้านอนสลบไม่ได้สติ แต่คนเป็นหมอน่ะ ไม่ว่าเจ้าจะได้สติหรือไม่ ข้าก็ควรอธิบายให้เจ้าฟังก่อนช่วยรักษาเจ้า ตามขนบธรรมเนียมที่ดี ชายหญิงไม่ควรใกล้ชิดกันจนเกินงาม แต่หมอมีใจเมตตาเหมือนพ่อแม่ ในสายตาข้าเจ้าเป็นเพียงคนไข้ ไม่ใช่สตรี ตอนนี้สถานการณ์คับขันไม่มีทางเลือก ข้าจำต้องถอดเสื้อผ้าเจ้าเพื่อทำแผล แน่นอน…เจ้าเป็นเพียงคนไข้คนหนึ่ง เป็นเพียงคนไข้คนหนึ่ง…”