ทดลองอ่านนิยาย โฉมสะคราญล่มเมือง เล่ม 1 บทที่ 5-บทที่ 6

ฮองเฮาฉีกยิ้ม ไม่ได้ตอบกลับ รอยยิ้มนั้นดูสิ้นหวังและโศกเศร้า ทำให้คนเห็นไม่ใจร้ายพอจะปฏิเสธคำขอร้องของนาง

หลังกลับออกมาจากตำหนักของฮองเฮา กุยหวั่นรู้สึกสับสน อธิบายความรู้สึกในใจไม่ได้ รอยยิ้มของฮองเฮายังคงฝังอยู่ในใจของนาง เพิ่งจะเดินออกมาจากตำหนักได้ไม่ไกล กุยหวั่นก็บังเอิญเห็นฮ่องเต้พระขนงขมวดมุ่นขณะเดินกลับไปกลับมา ราวกับมีเรื่องบางอย่างที่ทรงตัดสินพระทัยไม่ได้

กุยหวั่นชะงักฝีเท้าทันที ก่อนจะก้าวถอยหลังไปแอบอยู่หลังประตูข้างแนวระเบียง จับตาดูการกระทำของฮ่องเต้ไม่ให้คลาดสายตา ฮ่องเต้ดูเหมือนจะลำบากพระทัยมาก พระพักตร์งามสง่าเต็มไปด้วยความกลัดกลุ้ม กุยหวั่นรู้สึกยินดี เห็นทีฮ่องเต้คงไม่ใช่คนไร้หัวใจ

ขณะที่เขาเดินกลับไปกลับมา กุยหวั่นก็อดกังวลไม่ได้ หวังว่าเขาจะเดินเข้าไปในตำหนักเพื่อปลอบใจฮองเฮาสักนิด ฮองเฮาก็คงจะไม่รู้สึกสิ้นหวังถึงเพียงนั้น

ภายนอกตำหนักที่เงียบสงบนี้ เวลาเคลื่อนผ่านไปอย่างช้าๆ แต่ฮ่องเต้ก็ไม่ได้ทรงก้าวขึ้นบันไดตำหนัก กุยหวั่นรอจนเริ่มร้อนใจและนึกรำคาญใจขึ้นมา

ในที่สุดฮ่องเต้ก็ทรงก้าวขึ้นบันได กุยหวั่นโล่งอก ก้าวย่างนี้อาจจะช่วยเปลี่ยนชะตาชีวิตที่แสนเศร้าได้ ขณะที่กุยหวั่นกำลังลอบยินดีอยู่นั้น ขันทีคนหนึ่งรีบวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา ปากก็ร้องตะโกน “ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท…” ฮ่องเต้หันกลับมาทันทีแล้วชะงักฝีเท้าลง

ขันทีผู้นั้นเดินเข้ามาใกล้แล้วกระซิบข้างพระกรรณฮ่องเต้ พระพักตร์ฮ่องเต้แสดงอาการตกใจ หมุนตัวเดินลงบันไดจากไปโดยไม่หันกลับมามอง

เห็นเขาเร่งรีบเดินจากไปเช่นนี้ กุยหวั่นรู้สึกผิดหวังมาก นางกวักมือเรียกองครักษ์ที่อยู่ด้านข้าง ถามด้วยเสียงเย็นเยือกว่า “ฝ่าบาททรงรีบร้อนเพียงนี้ จะทรงไปที่ใดหรือ”

องครักษ์ตกตะลึง ไม่เข้าใจว่าเหตุใดฮูหยินอัครเสนาบดีจึงได้ถามคำถามนี้ แต่ยังคงตอบอย่างนบนอบ “ได้ยินว่าทางอิ๋งกุ้ยเฟยเกิดเรื่องขึ้น ดังนั้น…” กุยหวั่นโบกมือตัดบทพูดของเขา สีหน้าฉายความโมโห

เมื่อหันหน้ากลับไป ตำหนักของฮองเฮาดูเงียบเหงา มีเพียงองครักษ์ที่ไม่พูดไม่จา บรรยากาศคึกคักมีชีวิตชีวาในอดีตราวกับเป็นเพียงภาพมายา กุยหวั่นถอนใจเบาๆ แล้วหมุนตัวเดินจากไป

วังหลวงนี้ทำให้นางเกิดความอึดอัดมากมาย ความคับแค้นอย่างมากของบรรดาหญิงสาวที่ถูกขังอยู่ที่นี่ทะลุผ่านหลังคาสีทองกำแพงสีแดง แผ่กระจายไปทั่วบริเวณวังหลวง เมื่อเอียงหูฟัง ลมที่พัดผ่านข้างหูราวกับการต่อสู้ดิ้นรนของลมหายใจเคียดแค้นและความสิ้นหวังก่อนตายก็มิปาน

รถม้าเคลื่อนออกจากตำหนัก กุยหวั่นเลิกม่านรถขึ้นเล็กน้อย ลมหนาวก็ปะทะเข้ามา ทำให้นางเกิดความรู้สึกสบาย นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งนางก็สั่งคนบังคับม้าขึ้นว่า “เปลี่ยนทาง ไปที่ตลาดนัด”

รถม้าเลี้ยวโค้งไปทางตลาดนัดทันที

เพิ่งถึงเวลาเริ่มแขวนโคมไฟ บนถนนยังมีคนไม่มาก หลังจากรถม้าเคลื่อนเข้าตลาดนัดแล้วก็ลดความเร็วลง กุยหวั่นเลิกม่านขึ้นมุมหนึ่ง มองดูภาพด้านนอก ชาวบ้านทั่วไปมีใบหน้าธรรมดา รอยยิ้มใสซื่อ…นี่เป็นสิ่งที่ฮองเฮาบอกว่าจะปกปักรักษาหรือ นางยกมุมปากยิ้มอย่างเข้าใจ คำพูดของฮองเฮาดังก้องอยู่ในสมอง ‘ข้าจะปกป้องแผ่นดินอันงดงามราวกับภาพวาดนี้…’