ทดลองอ่านนิยาย บทเพลงกลางเมฆา เล่ม 1 บทที่ 2

บทที่ 2 เมธีงามสง่า ล้ำค่าประหนึ่งหยกพิธี

กาลเวลาผันผ่านไปอย่างรวดเร็ว

แต่ละปีบุปผายังคงโรยราเหมือนเก่า แต่คนกลับไม่เหมือนดังเดิม

ฤดูแล้วฤดูเล่า จากเด็กหญิงใสซื่อบริสุทธิ์ในวันนั้น ยามนี้ย่างเข้าสู่วัยปักปิ่น* แล้ว

เรือนพำนักสว่างไสว แม้จะมีเพียงห้องเดียว แต่กลับใหญ่โตกว่าเรือนพำนักของผู้คนทั่วไปหลายเท่าตัว

เพราะมีการสุมไฟไว้ที่ใต้ดิน ดังนั้นแม้ภายนอกอากาศจะยังคงหนาวเหน็บ แต่ภายในเรือนกลับอบอุ่นราวอากาศเดือนสามยามวสันตฤดู

บนหน้าต่างมีม่านโปร่งสีเขียวแขวนประดับ ส่วนภายในห้องก็มีโต๊ะหยกวางตั้งอยู่ ข้างๆ คือโกร่งบดยาหินคราม มีมุกเม็ดสวยจากทะเลตงไห่เรียงรายอยู่ภายใน

เสียงหัวเราะชวนฟังของดรุณีน้อยแว่วดัง

แม้จะได้ยินเสียงคน แต่เมื่อมองผ่านประตูเข้าไปกลับมองไม่เห็นผู้ใด

จะเห็นก็แต่เพียงชั้นไม้จันทน์ที่วางสูงต่ำสลับกันไปมาอย่างน่าสนใจ ด้านบนเต็มไปด้วยไม้กระถางนานาพรรณ

บ้างก็ออกดอกสีแดงอยู่ด้วยกันเป็นกระจุก บ้างก็ออกดอกขาวบานสะพรั่งขนาดเท่าปากชาม บ้างก็มีแต่สีเขียวเพียงสีเดียว ไหลเลื้อยจากบนชั้นลงสู่พื้นราวกับเป็นม่านน้ำตกสีเขียว บ้างก็พันเลื้อยไต่ตามชั้นขึ้นไปจนถึงหลังคา ออกดอกเป็นรูปดาวแดงฉานประหนึ่งเปลวเพลิง

ในความเขียวชอุ่ม ดอกไม้ใบหญ้าแปลกตานานาพรรณต่างพากันอวดโฉมประชันขันแข่ง ท่ามกลางไออุ่น กลิ่นหอมเฉพาะตัวของแมกไม้นานาชนิดอบอวลไปทั่วทั้งห้อง

แม้จะเป็นเพียงเรือนพำนักชั้นเดียว แต่กลับเหมือนคนละโลกคนละภพ หากผลีผลามเข้าไปอาจหลงคิดไปว่าที่นี่เป็นตำหนักเซียน

เมื่อเดินลึกต่อเข้าไปด้านใน อ้อมผ่านพันธุ์ไม้หอมนานาก็จะพบเตาหินขัดปรากฏขึ้นตรงหน้า ใครที่มองเห็นย่อมไม่แคล้วนึกสงสัยว่าตนเองกำลังตาลายอยู่เป็นแน่

เตาหินขัดนี้แม้จะดูไม่ธรรมดา และไม่ควรปรากฏอยู่กลางเรือนเช่นนี้ แต่ไม่ว่าจะมองเช่นไรที่แห่งนี้ก็ไม่อาจเป็นอื่นนอกจากห้องครัว ยามนี้สตรีชุดดำมีผ้าโปร่งคลุมหน้านางหนึ่งกำลังทำอาหารอยู่

อวิ๋นเกอนั่งเอนกายอยู่บนขอบหน้าต่าง เท้าทั้งสองข้างลอยอยู่เหนือพื้น แกว่งไกวไปมาอย่างสบายอารมณ์

นางขบเมล็ดแตงพลางดูอาจู๋ทำกับข้าว “อาจู๋ เจ้ากำลังทำกับข้าว ไม่ใช่ฝึกกระบี่ เบามือลงอีกหน่อย! ทำอาหารไม่มีกระบวนท่า ไม่มีกฎเกณฑ์ ใช้ก็เพียงใจกับความรู้สึกเท่านั้น”

แต่อาจู๋กลับยังคงจริงจังเต็มที่ ก้มมองดูมีดหั่นผักในมือ ผักที่หั่นออกมาแต่ละใบล้วนมีขนาดเล็กใหญ่หนาบางเท่ากันหมด

อวิ๋นเกอไม่ต้องไปวัดดูก็รู้ว่าคงไม่มีอะไรต่างไปจากครั้งแรกที่นางสาธิตวิธีการหั่นผักให้อาจู๋ดู

พอคิดว่าอีกสักครู่ตอนอาจู๋ลงมือทำกับข้าว ท่าทางการเคลื่อนไหวทุกอย่างของนางจะเหมือนกับตนเองไม่มีผิด แม้แต่จังหวะขยับมือไม้ อาจู๋ก็ยังสามารถเลียนแบบซ้ำได้โดยไม่ผิดเพี้ยน อวิ๋นเกอก็ได้แต่ส่ายหน้าจนใจ

* วัยปักปิ่น หมายถึงสตรีที่มีอายุ 15 ปีขึ้นไป โดยจะปักปิ่นปักผมเพื่อบอกให้รู้ว่าถึงวัยที่พร้อมจะแต่งงานแล้ว