ทดลองอ่านนิยาย บทเพลงกลางเมฆา เล่ม 1 บทที่ 2

“ไม่ใช่”

“แล้วเหตุใดท่านถึงมาฉางอัน หรือว่ามาเที่ยวเล่น”

“ข้ามาทำการค้า”

“หืม?” อวิ๋นเกอยิ้มน้อยๆ “ท่านดูไม่เหมือนพ่อค้าสักนิด”

เมิ่งเจวี๋ยยิ้มถามกลับ “แล้วเจ้าล่ะ มาฉางอันทำไม”

“ข้า? ข้า…คงพอเรียกว่ามาเที่ยวเล่นได้กระมัง! เพียงแต่ตอนนี้ข้าไม่มีเงินเหลือสักอีแปะ คงเที่ยวเล่นไม่ได้แล้ว ข้าตั้งใจจะหาเงินก่อน เรื่องอื่นไว้ค่อยว่ากันอีกที”

เมิ่งเจวี๋ยยิ้มแล้วมองไปที่อวิ๋นเกอ “เจ้าคิดจะหาเงินเช่นไร ที่นี่แม้นเป็นเมืองหลวง แต่เรื่องทำมาหากินก็ใช่ว่าจะทำกันได้ง่ายๆ โดยเฉพาะกับสตรี มิสู้ให้ข้าช่วย…”

อวิ๋นเกอเลิกคิ้วยิ้ม “อย่าได้ดูแคลนข้าเชียว! ขอเพียงใต้หล้าผู้คนยังคงกินข้าว ข้าย่อมมีทางหาเงินได้แน่ อีกไม่นานข้าก็คืนเงินให้ท่านได้หมด ข้าตั้งใจจะไปทำงานที่หอสุราชีหลี่เซียงสักสองสามวันก่อน ศึกษาเรื่องเหล้าของพวกเขา ท่านจะไปกับข้าด้วยหรือไม่”

เมิ่งเจวี๋ยจ้องอวิ๋นเกอเขม็งเหมือนนึกแปลกใจ แต่ถึงกระนั้นรอยยิ้มกลับยังคงมีอยู่เหมือนเดิมไม่เปลี่ยน “ก็ดี จะได้ถือโอกาสไปกินอาหารกลางวันกันเสียเลย”

ตอนอวิ๋นเกอกับเมิ่งเจวี๋ยเดินเคียงไหล่ไปถึง จู่ๆ ทั้งหอสุราก็พลันเงียบสงัดไร้สรรพเสียง

เสี่ยวเอ้อร์ตะลึงอยู่เป็นนานกว่าจะเดินขึ้นหน้ามาทักทาย ไม่ต้องถามไถ่อันใด เสี่ยวเอ้อร์ก็พาพวกเขาตรงไปนั่งยังที่นั่งที่ดีที่สุด “ไม่ทราบว่านายท่านต้องการกินอะไรขอรับ”

เมิ่งเจวี๋ยมองไปทางอวิ๋นเกอ นางถาม “อะไรก็ได้ใช่หรือไม่”

“หอสุราของพวกเราแม้จะมิอาจเทียบกับหอสุราอี้ผิ่นจวี (เรือนชั้นเลิศ) ที่ตั้งอยู่ในตัวเมือง แต่หากเป็นรอบนอกเมืองแล้วล่ะก็ ชื่อเสียงของพวกเรามิได้ด้อยกว่าผู้ใด ขนาดเหล่าคุณชายนายท่านที่พำนักอยู่ในตัวเมืองก็ยังมีไม่น้อยที่เดินทางมาลองลิ้มชิมอาหารของพวกเรา เชิญแม่นางสั่งได้ตามสบาย!”

“เช่นนั้นก็ดี! อืม…พิสดารเกินไปคงทำได้ยาก เช่นนั้นก็คงได้แต่เลือกที่ง่ายหน่อยเท่านั้น! เรียกน้ำย่อยด้วย ‘สามกาสารสะท้อนจันทร์’ ก่อนก็แล้วกัน หลังจากนั้นก็เป็น ‘โจวกงคายอาหาร’ ‘ฉางเอ๋อ* เหินจันทร์’ ตบท้ายด้วย ‘เกราะทองคำ’ กาหนึ่งไว้ดับคาว”

เสี่ยวเอ้อร์ปั้นหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก นอกจากเกราะทองคำกาหนึ่งที่พอจะเดาได้ว่าน่าจะเกี่ยวข้องกับดอกเบญจมาศแล้ว อาหารจานอื่นที่นางสั่งมาไม่มีที่เขารู้จักเลยแม้แต่อย่างเดียว ทว่าในเมื่อคุยโตเสียขนาดนั้นแล้วจะให้คืนคำก็คงไม่เหมาะ เขาจึงได้แต่ฝืนพูด “นายท่านทั้งสองได้โปรดรอสักครู่ ข้าจะเข้าไปถามในครัวดูก่อนว่ามีวัตถุดิบพร้อมสรรพหรือไม่”

เมิ่งเจวี๋ยยิ้ม มองดูอวิ๋นเกอด้วยดวงตายั่วเย้า ส่วนอวิ๋นเกอเองก็แลบลิ้นใส่เขา

ครู่ต่อมาเถ้าแก่เจ้าของหอสุรากับพ่อครัวคนหนึ่งก็เดินตรงมาหยุดอยู่ข้างอวิ๋นเกอ น้อมคำนับนบนอบ “ขอแม่นางโปรดอย่าได้ถือสา สำหรับ ‘โจวกงคายอาหาร’ นั้น พวกเรายังพอรู้วิธีทำอยู่บ้าง แต่น่าขายหน้ายิ่งนัก ‘สามกาสารสะท้อนจันทร์’ กับ ‘ฉางเอ๋อเหินจันทร์’ พวกเราสุดที่จะรู้ได้ มิทราบว่าแม่นางพอจะให้ความกระจ่างสักเล็กน้อยได้หรือไม่”

อวิ๋นเกอเม้มริมฝีปากยิ้ม “สามกาสารสะท้อนจันทร์ ใช้น้ำจากแม่น้ำอีซวิ่นที่อยู่นอกด่าน สระเป้าทูที่จี่หนาน และน้ำจากธารน้ำอวี้ที่เยี่ยนเป่ย นำมาต้มปลาพระจันทร์จากธารเจินจูที่อยู่นอกเมืองฉางอันด้วยไฟอ่อนจนกระทั่งเนื้อปลา

* ฉางเอ๋อ คือเทพีแห่งดวงจันทร์ตามตำนานความเชื่อของจีน