ทดลองอ่านนิยาย บทเพลงกลางเมฆา เล่ม 1 บทที่ 2

“อืม”

“ข้าไม่ใช่ขโมย ข้าไม่ได้ขโมยหยกของนางผู้นั้น เดิมทีข้าแค่นึกอยากแกล้งนาง ตอนหลังข้าเพียงแค่อยากดูหยกของนางให้ละเอียดก็เท่านั้น”

“ข้ารู้”

อวิ๋นเกอมองดูอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกสงสัย เมิ่งเจวี๋ยกวาดตามองใบหน้าของนางปราดหนึ่ง “ตอนแรกข้าเองก็รู้สึกตกใจ แต่พอมาคิดดูให้ดี ไม่ว่าจะคำพูดหรือกิริยาท่าทางของเจ้า ข้าก็พอทายได้ว่าเจ้าต้องเกิดในครอบครัวมีอันจะกิน”

“ท่านคงสงสัย ไม่ใช่ขโมยแล้วทำไมข้าถึงรู้จักวิธีขโมยของใช่หรือไม่ พี่รองข้ามีสหายสนิทคนหนึ่ง เขาชำนาญเรื่องมือไวเป็นที่สุด แต่เขาเป็นคนดีมิใช่คนเลว เพื่อได้ลองลิ้มชิมอาหารที่ข้าทำ เขาจึงยอมรับข้าเป็นศิษย์ ถ่ายทอดเคล็ดวิชาให้กับข้า แต่เขาเคยคุยโม้ บอกว่าหากเขาเรียกตัวเองว่าเป็นที่สองแล้วล่ะก็ ใต้หล้านี้ย่อมไม่มีผู้ใดกล้าเรียกขานตนเองว่าเป็นที่หนึ่ง ทั้งๆ ที่ข้าเป็นศิษย์เขาแท้ๆ แต่กลับถูกคนขโมยเงินไปโดยไม่รู้ตัว วันหน้าหากได้พบกันอีก รับรองข้าจะเยาะเย้ยเขาให้ได้อายเลยทีเดียว คนอะไรขี้โม้ทะลุฟ้าจริงๆ!” อวิ๋นเกอพูดพลางเบ้ปากยิ้ม

ดวงตาหลุบต่ำของเมิ่งเจวี๋ยฉายแววครุ่นคิด แต่มุมปากกลับยังคงแฝงไว้ซึ่งรอยยิ้ม เขาดีดเส้นเสียงบนพิณเบาๆ เสียงติงตังดังเสนาะเหมาะกับรอยยิ้มของอวิ๋นเกอเป็นที่สุด

“ระยะนี้ข้าโชคร้ายอยู่เรื่อย เดิมทีคิดว่ามาถึงฉางอันแล้วจะสบายใจ แต่นึกไม่ถึงกลับแย่หนักยิ่งกว่าเก่า ได้คุยกับท่านข้ารู้สึกสบายใจขึ้นมาก ปลงตกแล้วด้วย แต่ไหนๆ ก็มาถึงฉางอันแล้ว ข้าคงพำนักอยู่ที่นี่ต่ออีกสักพัก ในเมื่อตอนนี้ข้ามีบ้านก็กลับไม่ได้ เช่นนั้นก็ถือโอกาสอยู่เที่ยวฉางอันให้หนำใจก่อน จะได้ไม่เสียแรงที่เดินทางไกลนับพันลี้” อวิ๋นเกอปัดฝุ่นบนมืออก ยิ้มลุกขึ้นยืน “ขอบคุณที่ยอมฟังข้าบ่น! ไม่รบกวนท่านแล้ว ข้าขอตัวกลับไปนอนก่อน”

เดินไปได้เพียงสองก้าว จู่ๆ อวิ๋นเกอก็หันกลับมา นึกไม่ถึงว่าจะประสานเข้ากับสายตาของเมิ่งเจวี๋ยที่กำลังจ้องมองดูแผ่นหลังของนางพอดี ดวงตาเขาเหมือนมีประกายแสงเฉียบคมวาดผ่าน อวิ๋นเกออึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะยิ้มพูด “ข้าชื่ออวิ๋นเกอ อวิ๋นที่หมายถึงเมฆ เกอที่หมายถึงเสียงเพลง ราชันในหมู่หยก ตอนนี้พวกเราเป็นสหายกันจริงๆ แล้ว”

อวิ๋นเกอนอนหลับสนิทตลอดทั้งคืน ครั้นพระอาทิตย์ส่องแสงอาบจนภายในห้องสว่างไปทั่ว นางก็ปรือตาตื่นพลางบิดขี้เกียจอย่างพึงพอใจ “ตะวันแดงลอยสูง หลับใหลไม่รู้โมงยาม!”

พลันน้ำเสียงอบอุ่นดังลอยมาจากนอกหน้าต่าง แฝงไว้ซึ่งอารมณ์ขบขัน “ในเมื่อรู้ว่าหลับใหลไม่รู้โมงยามก็น่าจะรีบลุกได้แล้ว”

อวิ๋นเกอหน้าแดงแทบจะในทันที นางยกมือปิดปาก หัวเราะไร้สุ้มเสียง “เมิ่งเจวี๋ย ท่านจะให้ข้ายืมเงินสักจำนวนหนึ่งได้หรือไม่ ข้าอยากซื้อเสื้อผ้าสวมใส่ ตอนนี้ข้าอารมณ์ดีขึ้นมาก ไม่อยากแต่งตัวเป็นขอทานอีกแล้ว”

“ได้! เจ้าล้างหน้าล้างตาเสียก่อน! อีกสักครู่ข้าจะเรียกให้คนเอาเสื้อผ้าเข้ามาให้”

สายตาของเมิ่งเจวี๋ยไม่ได้ทำให้อวิ๋นเกอผิดหวัง เสื้อผ้าอาภรณ์ที่เขาเลือกล้วนประณีตงดงาม แต่ก็มิได้ดูหรูหราเกินสมควร จากรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ บนตัวเสื้อล้วนบอกให้รู้ว่ามันเป็นงานฝีมือชั้นเลิศ มิหนำซ้ำยังบังเอิญเป็นสีที่นางโปรดปรานที่สุดอีกด้วย

อวิ๋นเก๋อพิจารณาดูตัวเองในกระจก อาภรณ์สีเขียวสดใส สุภาพงดงาม อาบแฝงไว้ซึ่งกลิ่นอายของสตรีผู้อ่อนช้อย นางทำหน้าทะเล้นใส่ตัวเองในกระจก ก่อนจะหันหลังวิ่งออกไปจากห้อง

“เมิ่งเจวี๋ย ท่านเป็นคนฉางอันใช่หรือไม่”