ทดลองอ่านนิยาย บทเพลงกลางเมฆา เล่ม 1 บทที่ 2

แต่แล้วสีหน้าของเสี่ยวเอ้อร์พลันเปลี่ยนแปลงรวดเร็วเสียยิ่งกว่าพลิกหน้าหนังสือ ยังไม่ทันพูดจบเขาก็ปั้นหน้าประจบประแจง ยิ้มเบิกบานเดินตรงเข้ามาหานาง ขณะที่กำลังแปลกใจ อวิ๋นเกอก็ได้ยินน้ำเสียงอบอุ่นของใครบางคนดังขึ้นทางด้านหลัง “พวกเรามาด้วยกัน”

เสี่ยวเอ้อร์กุลีกุจอรีบหันมาเรียกอวิ๋นเกอ ‘คุณชายน้อย’ อย่างคล่องแคล่วไม่มีกระดากปาก เขารับเงินจากมือเมิ่งเจวี๋ยพร้อมพูดอย่างกระตือรือร้น “คุณชายคงต้องการห้องพักที่ดีที่สุดเป็นแน่ พวกเรามีเรือนพำนักขนาดเล็ก ภายในมีสวนดอกไม้ ห้องครัวส่วนตัว ทั้งงดงามทั้งเงียบสงบ เหมาะจะใช้เป็นที่พำนักประจำ และก็เหมาะที่จะใช้พักผ่อนชั่วคราว…”

ใบหน้าของเมิ่งเจวี๋ยซ่อนอยู่ใต้งอบ ยากจะสังเกตเห็นสีหน้า อวิ๋นเกอชำเลืองมองแวบหนึ่ง ก่อนจะชักเท้าหลีกทางให้อีกฝ่ายเดินตามเสี่ยวเอ้อร์เข้าไปด้านใน

“อวิ๋นเกอ ถือเสียว่าข้าเลี้ยงตอบแทนน้ำใจเจ้าที่เจ้าเลี้ยงอาหารข้าเมื่อบ่าย”

อวิ๋นเกอลังเลไม่พูดไม่จา แต่ด้วยอ่อนล้าทั้งใจกาย ประกอบกับที่ผ่านมานางใช้จ่ายเงินไม่บันยะบันยัง ยามนี้จึงได้แต่ปั้นหน้าเรียบเฉยแล้วพยักหน้า เดินตามเมิ่งเจวี๋ยเข้าไปในโรงเตี๊ยม

น้ำร้อนอุ่นสบายอาจชำระฝุ่นละอองคราบสกปรกบนตัวนางออกได้ แต่มิอาจลบล้างความเหนื่อยอ่อนสับสนในใจนาง แม้จะเอนกายนอนอยู่บนตั่งเตียงเป็นนานสองนาน แต่อวิ๋นเกอก็ไม่อาจข่มตาหลับ

เสียงพิณคุ้นหูดังแว่ว ใจของนางสั่นไหว อดไม่ได้ที่จะหยิบเสื้อคลุมขึ้นสวม

ตลอดการเดินทางที่นางเลือกแต่งตัวเป็นชายก็เพียงเพราะนึกสนุก ไม่ได้เจตนาปิดบังเพศของตนเอง ดังนั้นครั้นจัดการผมเผ้าแค่พอเป็นพิธีเสร็จ นางก็เดินออกจากห้องไป

สระน้ำคดเคี้ยว ภูเขาจำลองเรียงรายทับซ้อน ด้านบนปลูกต้นหวายม่วงไว้เป็นพุ่มเขียวชอุ่ม อีกด้านของสระ ระหว่างหินเขียวครามมีไผ่ยืนตระหง่านอยู่หลายกอ ทั้งสูงเตี้ยถี่ห่างสลับกันไปมาน่าสนใจยิ่งนัก

เมิ่งเจวี๋ยอยู่ในอาภรณ์ยาวสีขาวเหลือบฟ้าจาง กำลังนั่งอยู่หน้าไผ่เขียว ปลายนิ้วดีดบรรเลงพิณตามใจปรารถนา เส้นผมดำขลับราวแพรไหมแผ่สยายระแผ่นพื้น

ทัศนียภาพในยามนี้ทำให้อวิ๋นเกอประหวัดนึกถึงบทกวีบทหนึ่งที่เคยอ่าน นางรู้สึกว่าหากนำมาใช้กับเมิ่งเจวี๋ยดูจะเหมาะสมยิ่งนัก…

‘แลดูธารฉีคดเคี้ยว ไผ่เขียวเรียงรายมิสิ้น สุภาพชนงามสง่าเป็นอาจิณ ความรู้แลกเปลี่ยนยิ่งทวี คุณธรรมขัดเกลาสิยิ่งงดงาม’

ครั้นได้ยินเสียงฝีเท้าของอวิ๋นเกอ เมิ่งเจวี๋ยก็ช้อนตาขึ้นมอง ดวงตาของเขาเหมือนชักนำให้พระจันทร์สาดแสงนวลส่องลงมายังพื้นพิภพ เพียงชั่วพริบตาทั้งสวนดอกไม้ก็ถูกปกคลุมอยู่ท่ามกลางแสงสุกใส

เขาไม่มีทีท่าประหลาดใจต่อรูปลักษณ์สตรีของอวิ๋นเกอเลยแม้แต่น้อย กวาดตามองหน้านางเพียงครู่ ก่อนจะก้มหน้าตั้งอกตั้งใจบรรเลงพิณต่อ

ด้วยเหตุนี้อวิ๋นเกอจึงไม่จำเป็นต้องปริปากอธิบายอันใด นางนั่งลงบนก้อนหินอีกก้อนเงียบๆ

นางฟังดนตรีมาตั้งแต่ยังเล็ก ความรู้สึกอ่อนล้าในใจยามนี้คลายลงได้หลายส่วน

แม้บทเพลงบรรเลงสิ้นสุด แต่พวกเขาทั้งคู่ก็ยังคงนั่งนิ่งไม่พูดจา

หลังปล่อยให้ความเงียบปกคลุมอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดอวิ๋นเกอก็พูดขึ้น “ ‘หวนประหวัดครั้นออกกรีฑาทัพ หลิวหยางโบกสะบัดพัดไสว วันนี้หวนย้อนกลับจากแดนไกล หิมะไซร้ชโลมลงทั่วแดนดิน’ พี่รองข้าก็ชอบบทเพลงบทนี้ แต่ก่อนเวลาข้าไม่สบายใจ พี่รองมักดีดให้ข้าฟังอยู่เสมอ”