ทดลองอ่านนิยาย บทเพลงกลางเมฆา เล่ม 1 บทที่ 2

ความจริงหลิวปิ้งอี่เองก็ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงเรียกนาง หลังจากนิ่งไปชั่วขณะ ในที่สุดเขาก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอบอุ่นเหลือประมาณ “อย่าขโมยผู้ใดอีก” พร้อมล้วงเอาเงินที่มีติดตัวออกมายื่นให้อวิ๋นเกอ

สวี่ผิงจวินโมโห ริมฝีปากขยับ แต่สุดท้ายนางก็เลือกที่จะเงียบไว้

อวิ๋นเกอมองดูตาของหลิวปิ้งอี่ “เงินพวกนี้ท่านยังต้องเอาไว้ใช้หนี้ ให้ข้าแล้ว ท่านจะทำเช่นไร”

หลิวปิ้งอี่ยิ้มสบายอกสบายใจเฉกวีรบุรุษผู้กล้า “เงินทองจ่ายไปย่อมมีหนทางได้กลับมาไม่วันใดก็วันหนึ่ง”

อวิ๋นเกอเอียงคอยิ้ม หากน้ำเสียงสะอึกสะอื้นอย่างเห็นได้ชัด “ขอบคุณมาก ท่านยินดีช่วยเหลือข้าเช่นนี้ ข้าดีใจมาก แต่ไม่ว่าอย่างไรข้าก็รับเงินของท่านไม่ได้”

นางชำเลืองมองสวี่ผิงจวินที่กำลังพยายามระงับความโกรธอย่างเต็มกำลัง ก่อนจะหันหลังชักเท้าออกวิ่ง

เดิมทีหลิวปิ้งอี่ตั้งใจจะรั้งอวิ๋นเกอไว้ แต่พอเห็นสายตาของสวี่ผิงจวินกำลังจ้องมองอยู่ เขาจึงได้แต่เกาหัวยิ้มขอโทษนาง

สวี่ผิงจวินถลึงตาใส่ หันหลังเดินจากไป

หลิวปิ้งอี่รีบไล่ตาม ขณะสวนกับเมิ่งเจวี๋ย พวกเขาก็หันไปพิจารณาดูอีกฝ่ายอยู่ชั่วอึดใจ พยักหน้ายิ้มให้แก่กัน คนหนึ่งยิ้มเฉกบุรุษเปิดเผยตรงไปตรงมา อีกหนึ่งยิ้มอ่อนโยนละมุนละไมเยี่ยงสุภาพชน

ผู้คนบนท้องถนนครั้นเห็นว่าไม่มีเรื่องอะไรให้ดูแล้ว ก็ทยอยแยกย้ายกันไปคนละทิศคนละทาง

เมิ่งเจวี๋ยยังคงยืนอยู่กับที่ สองมือไขว้หลัง มุมปากยกยิ้ม จ้องไปตามทางที่อวิ๋นเกอวิ่งหายลับไป

แสงตะวันยามเย็นลากเงาเขาเสียจนยาวยืด ผู้คนที่สัญจรไปมาบนท้องถนนแม้จะมีอยู่เป็นจำนวนมาก แต่ไม่รู้ว่าด้วยเหตุผลกลใด คนเหล่านั้นถึงไม่มีใครกล้าเข้าใกล้เขา

อวิ๋นเกอย่ำเท้าเดินเรื่อยเปื่อยไปตามถนน แม้ท้องฟ้าจะมืดแล้ว แต่นางกลับยังคงไม่รู้จะไปไหนดี มีเพียงแต่เดินไปเรื่อยๆ เท่านั้น

“นายท่าน ต้องการห้องพักหรือไม่ ห้องพักของพวกเราสะอาดสะอ้าน ราคายุติธรรม น้ำร้อนน้ำอาบก็มีบริการพร้อมไม่คิดเงินแต่ประการใด” เสี่ยวเอ้อร์ประจำโรงเตี๊ยมที่ตั้งอยู่ข้างถนนคอยเรียกลูกค้าอยู่ที่หน้าประตู

อวิ๋นเกอชะงักเท้า เดินตรงไปยังโรงเตี๊ยม แต่เสี่ยวเอ้อร์กลับขวางนางไว้ที่หน้าประตู “จะขอทานก็ไปที่ประตูหลัง ที่นั่นมีกับข้าวเหลือๆ แจก”

นางปั้นหน้าเย็นชา ยื่นมือเข้าไปในอกเสื้อล้วงหาเงิน แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า

ตอนอยู่บ้าน นางไม่เคยเข้าใจว่าทรัพย์สินเงินทองมีความสำคัญเช่นไร ทว่านับแต่ออกเดินทางมา นางก็เข้าใจแล้วว่าอะไรคือ ‘เงินอีแปะเดียวทำวีรบุรุษถึงตาย’* ในใจเริ่มวิตกกังวล หลังจากคลำดูทั่วทั้งร่าง ไม่เพียงถุงเงินที่หายไป เครื่องประดับของมีค่าที่พกติดตัวก็อันตรธานไปจนสิ้น แม้แต่ห่อเครื่องปรุงต่างๆ ที่นางเก็บไว้ก็ยังไม่เหลือ

นางกลัดกลุ้มถึงขีดสุด ได้แต่ถอนหายใจยิ้มเจื่อน พี่รองพูดอยู่เสมอ ‘สรรพสิ่งบนโลกล้วนมีมูลเหตุและผลกรรมของมัน’ แต่กรรมนี้ดูเหมือนจะสนองเร็วเกินไปสักหน่อย

เสี่ยวเอ้อร์เหมือนจะใช้ความอดทนหมดไปนานแล้ว เขาผลักอวิ๋นเกอออกไปโดยแรง “ถ้ายังยืนเกะกะอยู่อีก อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ!”

* เงินอีแปะเดียวทำวีรบุรุษถึงตาย เป็นสำนวนหมายถึงเงินเพียงน้อยนิดก็มีความสำคัญมาก โดยเงินอีแปะหรือเงินเหวินคือเงินสัมฤทธิ์ซึ่งมีลักษณะเป็นเหรียญที่มีรูตรงกลาง เป็นหน่วยเงินที่เล็กที่สุดของเงินตราสมัยโบราณของจีน 1000 เหวินมีค่าเท่ากับ 1 ตำลึง ต่อมาสำนวนนี้ใช้ในความหมายว่าอุปสรรคยากลำบากเพียงเล็กน้อยก็อาจขัดขวางเรื่องใหญ่จนไม่สำเร็จลุล่วง