ทดลองอ่านนิยาย บทเพลงกลางเมฆา เล่ม 1 บทที่ 2

อวิ๋นเกอเคยนึกถึงภาพยามนางได้พบกับพี่หลิงอีกครั้งทั้งแบบดีใจและรันทดมานับครั้งไม่ถ้วน เคยคิดว่าพี่หลิงจะพูดอะไรกับนางหากได้เจอหน้ากันอีกครา ยิ่งไปกว่านั้นยังเคยจินตนาการว่าเขาจะพูดกับนางเช่นไรหากนางแกล้งทำเป็นไม่รู้จัก

แต่ความจริงที่แท้เป็นเช่นนี้…ที่แท้ที่นางได้พบก็คือสายตาเหยียดหยามเอือมระอา ถ้อยวาจาติติงเย็นชา

นางอึ้งมองพี่หลิงที่อยู่ตรงหน้านิ่งเป็นนาน ก่อนจะอ้ำอึ้งถาม “ท่านแซ่หลิวใช่หรือไม่”

วันนั้นพี่หลิงบอกว่าตนเองชื่อจ้าวหลิง ต่อมากลับบอกนางว่านั่นเป็นชื่อปลอม อวิ๋นเกอในเวลานี้มั่นใจก็เพียงพี่หลิงแซ่หลิว ส่วนชื่อไม่รู้ว่าเรียกหลิงจริงหรือไม่

หลิวปิ้งอี่คิดไปว่าอีกฝ่ายรู้ถึงฐานะที่แท้จริงของตน รู้ว่าตัวเองเป็นหัวหน้าอันธพาลย่านชานเมืองฉางอัน จึงพยักหน้า “ใช่”

“คืนข้ามา!” สวี่ผิงจวินยื่นมือทวงหยกประดับคืนจากอวิ๋นเกอ น้ำเสียงจริงจัง

อวิ๋นเกอกัดริมฝีปาก ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายนางก็ค่อยๆ ล้วงหยกประดับออกมาส่งคืนให้กับสวี่ผิงจวิน

สวี่ผิงจวินคว้าหยกประดับหมายเอากลับคืน แต่อวิ๋นเกอกลับเหมือนตัดใจไม่ลง มือยังคงกุมยึดไว้แน่น

กว่าจะดึงออกจากมืออวิ๋นเกอได้ สวี่ผิงจวินก็ต้องออกแรงยื้อ แต่พอเห็นผู้คนจับจ้องมองมาที่พวกนาง นางก็นึกขึ้นได้ว่าหลิวปิ้งอี่เคยกำชับว่าห้ามไม่ให้เอาหยกประดับนี้แสดงให้ผู้ใดเห็นเด็ดขาด ดังนั้นจึงไม่กล้าพิจารณาดู ได้แต่รีบเก็บหยกประดับกลับเข้าแขนเสื้อ แอบลูบคลำตรวจดูอยู่เงียบๆ ครั้นมั่นใจว่าไม่ผิดอัน นางก็คลายความวิตกกังวลที่เกาะกุมใจนางอยู่ครึ่งค่อนวันลง

“อายุยังน้อย มือเท้าก็มี ขอเพียงไม่กลัวลำบาก มีหรือจะหาข้าวกินไม่ได้ นี่อะไร กลับทำตัวนอกลู่นอกทาง ไม่รู้จักใฝ่ดี!” เดิมทีสวี่ผิงจวินรู้สึกโกรธขอทานน้อยที่ลวนลามนาง หนำซ้ำยังขโมยของนางอีก แต่พอเห็นใบหน้าเหม่อลอยเจ็บปวดมีน้ำตาคลอเช่นนั้น แม้ปากยังคงสอนสั่งไม่เลิก แต่ใจนางกลับอ่อนลงก่อนแล้ว

ได้ยินสวี่ผิงจวินสอนสั่งอีกฝ่ายเช่นนั้น หลิวปิ้งอี่ก็กระอักกระอ่วนขึ้นหลายส่วน ได้แต่ยิ้มเจื่อน

ผู้คนที่อยู่รายรอบส่วนมากต่างพากันกลั้นหัวเราะ ด้วยเพราะรู้ดีถึงกิจวัตรประจำวันของหลิวปิ้งอี่ ว่ากันถึงเรื่องไม่รู้จักใฝ่ดี ในที่ราบเซ่าหลิงนอกเมืองฉางอันนี้ยังจะมีใครเหนือกว่าหลิวปิ้งอี่อีก ถึงเจ้าตัวจะไม่ขโมยช่วงชิงของของผู้อื่น แต่หัวขโมยทั้งหลายต่างล้วนเป็นสหายของเขาทั้งสิ้น งานทำไร่ไถนาเลี้ยงวัวเขาล้วนไม่ชำนาญ ต่างจากตีไก่แข่งสุนัขที่ชื่อเสียงดังกระฉ่อน ถึงกับมีเศรษฐีชนชั้นสูงในฉางอันลงทุนเดินทางมุ่งหน้ามาท้าพนันขันแข่งด้วย

อวิ๋นเกอมองดูหลิวปิ้งอี่ลึกซึ้งคราหนึ่ง ก่อนจะหันไปพิจารณาดูสวี่ผิงจวินอย่างถ้วนถี่อีกครา

หยกประดับเขามอบให้ผู้อื่นไปแล้ว นิทานที่เคยเล่าพวกนั้นเขาก็คงลืมสิ้นแล้วกระมัง แม้แต่คำสัญญาที่เคยให้ไว้ บอกว่าไม่ว่าผู้ใดก็ห้ามลืม เขาคงลืมไปจนสิ้นแล้ว

มุมปากของอวิ๋นเกอสั่นระริกเหมือนนึกอยากจะเอ่ยบางอย่างอยู่หลายครั้ง แต่พอเห็นสวี่ผิงจวินจ้องมองมา ความรู้สึกเก้อกระดากก็ทำเอาเด็กสาวเช่นนางจนปัญญา ไม่รู้จะพูดเช่นไร

ช่างเถอะ! ในเมื่อนางรักษาสัญญามาพบเขาที่ฉางอันแล้ว แต่เขากลับลืมเรื่องทุกอย่างไปจนสิ้น นางก็คงได้แต่ต้องปล่อยให้มันจบลงเช่นนี้!

อวิ๋นเกอเดินผ่านข้างกายหลิวปิ้งอี่ไปเงียบๆ ท่าทางงุนงงเหมือนคนที่กำลังหลงอยู่กลางทางแยก ไม่รู้ควรเดินไปทิศไหนดี

“ช้าก่อน!”

อวิ๋นเกอใจเต้นระส่ำ นางหันกลับมามองหลิวปิ้งอี่