ทดลองอ่านนิยาย บทเพลงกลางเมฆา เล่ม 1 บทที่ 4

หลิวปิ้งอี่เองก็ยิ้มแย้มสนทนาอยู่กับเมิ่งเจวี๋ย

เห็นคนทั้งสี่กินดื่มสนุกสนาน คุณชายใหญ่ก็หัวเราะนั่งกลับเข้าที่ วางท่าตามสบายเหมือนดังเก่า “วันนี้ข้ายอมตายอยู่เป็นเพื่อนพวกเจ้า ดูซิว่าพวกเจ้ายังจะมีลูกไม้อะไรอีก ข้าไม่เชื่อว่าอาหารบนโต๊ะนี้พวกเจ้ากินได้ ข้าจะกินไม่ได้”

แม้จะพูดจาอาจหาญเช่นนั้น แต่การกระทำกลับเป็นไปอย่างระแวดระวัง เมิ่งเจวี๋ยคีบอาหารจานไหน เขาก็คีบอาหารจานนั้น ไม่มีพลาดแม้แต่ตะเกียบเดียว

อวิ๋นเกอยิ้มรินเหล้าให้กับทุกคน คุณชายใหญ่รีบยกมือปิดถ้วยสุราของตนเอง “ไม่รบกวนเจ้าดีกว่า”

ครู่ใหญ่ต่อมา สุรารินเวียนไปเรื่อยๆ ยังไม่ทันหมดกา คุณชายใหญ่ก็หน้าตาแดงก่ำ รีบลุกขึ้นยืน ละล่ำละลักถาม “เสี่ยวเจวี๋ย ห้อง…ห้องน้ำอยู่ที่ใด”

เมิ่งเจวี๋ยกลั้นยิ้ม ชี้บอกทาง

คุณชายใหญ่แสยะยิ้มพูดกับอวิ๋นเกอ “เจ้าแน่มาก!”

พูดจบได้ไม่ทันไร คนก็วิ่งหายไปไกล

สวี่ผิงจวินหัวเราะจนสำลักเหล้า นางปิดปากไอพลางถาม “อวิ๋นเกอ เจ้าวางยาลงในอาหารจานไหน ทำไมพวกเราถึงไม่เป็นอะไร”

“ตอนคีบอาหาร ข้าลอบวางยาใส่ทุกจาน เพียงแต่ว่าเหล้าที่ข้ารินใส่ยาแก้พิษไว้ ในเมื่อเขาไม่ยอมดื่ม แล้วข้ายังจะทำอะไรได้” อวิ๋นเกอกะพริบตาปริบๆ ท่าทีราวกับสาวน้อยไร้เดียงสาไม่เป็นพิษเป็นภัยกับผู้ใด

สวี่ผิงจวินหัวเราะเสียงดัง “อวิ๋นเกอ ข้านับถือเจ้าจริงๆ ตกลงเขาล่วงเกินอะไรเจ้ากันแน่”

อวิ๋นเกอก้มหน้าเบ้ปาก “ไม่มีอะไร”

วันนี้ดูท่าคงต้องทำนายดวงชะตาดูสักหน่อยแล้วว่าตกลงมันเป็นวันอะไรกันแน่ จะเมฆดำคลุมครอบ หรือดอกท้อเต็มนภา

ตั้งแต่เด็กจนโต นอกจากท่านพ่อ พวกพี่ๆ กับพี่หลิงแล้ว นางก็ไม่เคยถูกใครกอดมาก่อน แต่วันนี้แค่วันเดียวกลับถูกชายหนุ่มกอดพร้อมกันถึงสามคน

สวี่ผิงจวินเป็นคนชอบร่วมวงเล่นสนุกกับผู้อื่น นางรีบพูดออกมาว่า “อวิ๋นเกอ เจ้ายังมีวิธีอื่นจัดการกับคุณชายใหญ่อีกหรือเปล่า ข้ากับเจ้ามาเล่นสนุกกัน…”

แม้คุณชายใหญ่ผู้นี้จะทำตัวไม่อยู่กับร่องกับรอย แต่กิริยาอาการเฉกเช่นชนชั้นสูงก็เห็นชัดต่อสายตา หลิวปิ้งอี่ไม่อยากให้อวิ๋นเกอกับอีกฝ่ายมีเรื่องหมางใจกัน

เขาพูดแทรก “อวิ๋นเกอ หากหายโกรธแล้วก็พอเถอะ ครั้งนี้ถือเสียว่าเป็นการตักเตือน หากเขายังกล้าหาเรื่องเจ้าอีก คราวหน้าเจ้าทำอะไรก็ไม่นับว่าเป็นการเกินไป”

อวิ๋นเกอเงยหน้าส่งยิ้มให้หลิวปิ้งอี่ “ได้ ข้าเชื่อพี่ใหญ่”

ภายใต้แสงจันทร์เลือนราง รอยยิ้มของอวิ๋นเกอสดใสประหนึ่งดอกไม้แย้มบานยามวสันต์

แววตาของหลิวปิ้งอี่อาบไว้ซึ่งความรู้สึกสงสัย แต่เพียงไม่นานทุกสิ่งทุกอย่างก็อันตรธานหายไปจนสิ้น รอยยิ้มเกียจคร้านเป็นนิจแฝงไว้ซึ่งไออุ่นยากพบพาน

เมิ่งเจวี๋ยยิ้มตอบคำถามของสวี่ผิงจวินเกี่ยวกับเรื่องของคุณชายใหญ่ พูดคุยสนุกสนานเหมือนปกติ

เหล้าในถ้วยที่เมิ่งเจวี๋ยถืออยู่ จากที่ราบเรียบราวกระจก ยามนี้กลับกระเพื่อมไหวเป็นระลอก