ทดลองอ่านนิยาย บทเพลงกลางเมฆา เล่ม 1 บทที่ 4

“จากนิวาสสู่สมรภูมิรบ หลิวหยางยังเขียวสดพลิ้วไหว หวนถิ่นคืนฐานกลับเปลี่ยนไป หิมะโหมซัดใส่โปรยละออง หนทางย่างเยื้องแสนลำบาก หิวกระหายทุกข์ยากแสนเข็ญ ใจหม่นหมองตรอมตรมทั้งเช้าเย็น ทุกข์ลำเค็ญใครเล่าจะเข้าใจ…”

ท่วงทำนองเรียบง่ายแฝงไว้ซึ่งความทุกข์ระทมจางๆ

อวิ๋นเกอนอนไม่หลับอยู่แต่แรก ยามนี้พอได้ยินเสียงเพลง ใจนางก็ประหวัดนึกถึงอะไรบางอย่าง อวิ๋นเกอเปิดประตูออกไปเดินอยู่ท่ามกลางแสงจันทร์สาดส่อง

แม้จะได้ยินบทเพลงนี้มาตั้งแต่เล็ก แต่วันนี้นางเพิ่งจะเข้าใจความหมายแท้จริงที่แอบแฝงอยู่ภายใน

อดีตกับปัจจุบัน มากับไป แม้วันเวลาเปลี่ยน ภาพหลิวหยางภายในความทรงจำยังคงเขียวชอุ่ม แต่ที่ปรากฏต่อสายตากลับเป็นภาพหิมะซัดสาด

เวลาเปลี่ยนคนเราให้เฒ่าชรา ทำลายความรักความผูกพัน พรากซึ่งมิตรสหาย

เมื่อครั้นฤดูกาลผันผ่าน การแยกย้ายจากลาสุดท้ายย่อมมาถึงเข้าสักวัน

ท่อนที่ว่า ‘จากนิวาสสู่สมรภูมิรบ หลิวหยางยังเขียวสดพลิ้วไหว หวนถิ่นคืนฐานกลับเปลี่ยนไป หิมะโหมซัดใส่โปรยละออง’ นี้คงเป็นวาจาชวนทอดถอนใจอยู่ในโลกมนุษย์นี้ไปตราบชั่วนิรันดร์

ไม่ว่าจะคนหรือสิ่งใด คงล้วนแต่เป็นเช่นนี้!

จะผ่านไปกี่ร้อยกี่พันวัน พี่หลิงในความทรงจำของนางก็หายลับไปจนสิ้นแล้ว ตอนนี้เหลือแต่พี่ใหญ่หลิวเท่านั้น

นับเป็นครั้งแรกที่อวิ๋นเกอนึกอยากรู้ถึงความในใจของพี่รอง อยากรู้ว่าพี่รองที่เงียบสงบอบอุ่นอยู่ตลอดเวลา ที่แท้แล้วมีความในใจเช่นไรกันแน่ถึงได้ชอบร้องเพลงบทนี้นัก

พี่รอง หากท่านอยู่บ้าน บางทีข้าอาจไม่ออกจากบ้านมาเช่นนี้

แต่หากข้าไม่ออกมา บางทีข้าก็อาจไม่เข้าใจบทเพลงนี้ไปชั่วนิรันดร์ ข้าคงได้แต่เป็นน้องเล็กที่ต้องคอยให้ท่านพี่ปลอบใจ ให้ท่านพี่คอยคุ้มครอง

แม้จะหนีออกจากบ้านมาแค่ไม่กี่เดือน แต่ตลอดการเดินทางที่ผ่านมา สรรพสิ่งแปรเปลี่ยน น้ำใจคนเปลี่ยนผัน อวิ๋นเกอรู้สึกว่าสองสามเดือนมานี้เป็นช่วงเวลาที่ชีวิตนางเกิดการเปลี่ยนแปลงใหญ่หลวง

เพียงไม่กี่เดือน อวิ๋นเกอก็เข้าใจเรื่องราวต่างๆ บนโลกได้มากกว่าเก่า เติบใหญ่ขึ้นมากกว่าเดิม ความในใจหรือก็มีมากกว่าในอดีต นางเองก็บอกไม่ได้ว่าสิ่งนี้เป็นเรื่องดีหรือไม่ บางทีไม่แน่ว่ามันอาจเป็นสิ่งที่คนเราต้องแลกมาเพื่อสามารถเติบโตเป็นผู้ใหญ่

ที่ใต้ต้นไผ่ เมิ่งเจวี๋ยกำลังเคลื่อนนิ้วไปตามสายพิณ

อาภรณ์ยาวสีดำขับให้เขาดูงามสง่าประหนึ่งหยกชั้นเลิศ

ท่วงท่างดงามเหนือผู้ใด ใบหน้าหล่อเหลาประหนึ่งหยกสลัก สวรรค์เหมือนจะเมตตาเขายิ่งนัก

ไม่เพียงใบหน้างดงามเกินผู้ใดเทียบเทียม ความมั่งคั่งเกียรติยศสูงส่งเหนือคนทั่วไป สวรรค์ยังประทานความรู้กว้างขวางและความสามารถเปี่ยมล้นให้กับเขา จนเขาแทบจะกลายเป็นคนที่สมบูรณ์พร้อมไร้ที่ติ

แต่ทำไมเขาถึงได้ชอบบทเพลงบทนี้นัก หรือเขามีความในใจอะไรซ่อนอยู่?

จู่ๆ บทเพลงที่เมิ่งเจวี๋ยกำลังบรรเลงก็พลันเปลี่ยนท่วงทำนอง กลายเป็นบทเพลง ‘แบกหนามรับผิด’*

* ‘แบกหนามรับผิด’ มีที่มาจากสมัยจั้นกั๋ว เหลียนโพแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นเจ้าตั้งแง่อิจฉาลิ่นเซียงหรูขุนนางฝ่ายบุ๋น แต่อีกฝ่ายคอยแต่หลบฉาก ยอมลงให้อย่างให้เกียรติและเพื่อความมั่นคงของแผ่นดิน ภายหลังเหลียนโพรู้ความจริงจึงสำนึกผิดถอดเสื้อพันตัวด้วยกิ่งหนามมาขอขมาเพื่อชดใช้ความผิด