ทดลองอ่านนิยาย บทเพลงกลางเมฆา เล่ม 1 บทที่ 4

อวิ๋นเกอที่เดิมหลบอยู่หลังแนวต้นไม้ไม่อยากออกไปพบเขา พอได้ยินบทเพลงนี้ที่เขาเล่น นางก็ไม่คิดซุ่มหลบอีกต่อไป

นางเดินไปทรุดตัวนั่งขัดสมาธิอยู่ใกล้ๆ ส่งยิ้มให้กับเมิ่งเจวี๋ย ทุกสิ่งกระจ่างอยู่ในความเงียบงัน

ครั้นเมิ่งเจวี๋ยบรรเลงเพลงจบ อวิ๋นเกอก็คว้าพิณมาดีดกระท่อนกระแท่น เล่นบทเพลงเมื่อครู่ซ้ำอีกครั้งพร้อมขับขาน

“จากนิวาสสู่สมรภูมิรบ หลิวหยางยังเขียวสดพลิ้วไหว หวนถิ่นคืนฐานกลับเปลี่ยนไป หิมะโหมซัดใส่โปรยละออง หนทางย่างเยื้องแสนลำบาก หิวกระหายทุกข์ยากแสนเข็ญ ใจหม่นหมองตรอมตรมทั้งเช้าเย็น ทุกข์ลำเค็ญใครเล่าจะเข้าใจ…”

แม้อวิ๋นเกอจะวางมือไม้ได้งดงาม แต่ยามบรรเลงมักเพี้ยนเสียงบ่อยครั้งจนยากจะเล่นต่อ เห็นได้ชัดว่านางมีอาจารย์ดีคอยสอนสั่ง เพียงแต่มิได้ใส่ใจฝึกฝน

เมิ่งเจวี๋ยนั่งลงข้างอวิ๋นเกอ ปลายนิ้วไล้แผ่วเบาอยู่บนสาย คอยดึงจังหวะ ดีดนำอวิ๋นเกอไปอย่างช้าๆ

ลมหายใจของเขาวนเวียนอยู่บริเวณปลายจมูกนาง มือถูกกันเป็นครั้งคราว หากแม้นผิดพลั้งเขาก็จะกุมมือนาง ช่วยส่งบรรเลงบทเพลงต่อ

อวิ๋นเกอใบหน้าร้อนผ่าว ใจเต้นระส่ำ

เมิ่งเจวี๋ยกลับวางตัวราวไม่รู้สึกอันใด เขายังคงสอนอวิ๋นเกอดีดพิณด้วยท่าทางปกติ

ความรู้สึกขัดเขินวิตกกังวลของอวิ๋นเกอค่อยๆ จางหาย ร่างกายและจิตใจจมดิ่งเข้าสู่บทเพลง

อวิ๋นเกอเล่นซ้ำไปมาตามคำชี้แนะของเมิ่งเจวี๋ย จนจดจำท่วงทำนองได้หมดสิ้น ในที่สุดนางก็สามารถบรรเลงบทเพลง ‘เก็บฝักเวย’* ออกมาได้อย่างสมบูรณ์

ภายใต้แสงดาวสุกสว่าง พวกเขาทั้งสองนั่งเคียงไหล่อยู่ด้วยกัน หนึ่งสตรีงดงามอ่อนโยน หนึ่งบุรุษนอบน้อมถ่อมตน

อวิ๋นเกอลูบคลำพิณเล่น พิณนี้แม้จะไม่ใช่พิณวิเศษมีชื่อ แต่คุณภาพเสียงของมันก็มิได้ด้อยแต่อย่างใด

ตัวพิณเรียบง่ายงามสง่าไร้ซึ่งลวดลายตกแต่ง จะเว้นก็ตรงบริเวณมุมเท่านั้นที่มีภาพดอกไม้เงินทอง* สลักไว้สองดอก เผยเจตนาอิสระแห่งบุปผาร่ายรำคล้อยตามสายลม

ผู้แกะสลักคงเป็นยอดฝีมือที่เข้าใจความหมายในภาพเป็นอย่างดีจึงสามารถสื่อมันออกมาได้ครบถ้วนกระบวนความโดยใช้เส้นสายเพียงไม่กี่เส้น แต่ลายเส้นเรียบง่ายเหล่านี้กลับเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกโศกเศร้า ยิ่งดอกไม้งดงามมากเท่าใดก็ยิ่งทำให้ผู้ที่ได้เห็นมันรู้สึกรันทดมากขึ้นเท่านั้น นึกถึงบทเพลงเมื่อครู่ อวิ๋นเกออดยื่นมือลูบผ่านดอกไม้เงินทองสองดอกนั้นไม่ได้

“พิณนี้ผู้ใดเป็นคนทำ แล้วใครสอนท่านเล่นบทเพลงบทนี้”

“พ่อบุญธรรมข้า” ยามพูดถึงพ่อบุญธรรม แววตาอบอุ่นที่ยากจะปรากฏให้ใครได้พบเห็นก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของเมิ่งเจวี๋ย รอยยิ้มบนริมฝีปากในยามนี้ต่างจากรอยยิ้มที่นางพบเห็นเป็นประจำโดยสิ้นเชิง

“เมื่อหลายวันก่อนท่านบอกว่าจะไปจากฉางอัน ท่านจะกลับไปพบท่านพ่อท่านแม่ใช่หรือไม่”

“ญาติข้ามีเพียงพ่อบุญธรรมเท่านั้น ข้าไม่มีท่านพ่อ ส่วนท่านแม่…นางจากโลกนี้ไปตั้งแต่ข้ายังเล็ก”

* เพลงเก็บฝักเวย บันทึกอยู่ในคัมภีร์กาพย์กลอน (ซือจิง) บทเสี่ยวหย่า บรรยายถึงความลำบากยากแค้นและความคิดถึงของทหารที่ถูกเกณฑ์ไปสู้รบ โดยเวยหมายถึงถั่วแระป่าที่เก็บมาทำอาหารระหว่างเดินทัพกลับ

* ดอกไม้เงินทอง แปลมาจากชื่อภาษาจีนว่า ‘จินอิ๋นฮวา’ มีชื่อไทยว่าดอกสายน้ำผึ้ง มีสรรพคุณในการแก้อักเสบ แก้ไข้ร้อนใน