ทดลองอ่านนิยาย บทเพลงกลางเมฆา เล่ม 1 บทที่ 4

เดิมทีอวิ๋นเกอรู้สึกว่าตนเองถามผิดไปจึงคิดอยากขอโทษ แต่น้ำเสียงของเมิ่งเจวี๋ยกลับราบเรียบไร้ความรู้สึกเจ็บปวด ทำเอาอวิ๋นเกอไม่รู้ว่าตัวเองควรพูดอะไรต่อ

หลังเงียบไปครู่ใหญ่ ในที่สุดอวิ๋นเกอก็ถามขึ้นอีกครั้ง “แล้วท่าน…ท่านคิดถึงท่านพ่อท่านแม่บ้างหรือไม่”

กับคนที่ไม่สนิท พวกเขาย่อมไม่มีทางใส่ใจใคร่ถามคำถามเช่นนี้กับเขา ส่วนคนที่พอสนิทชิดเชื้ออยู่บ้างนั้น แต่ไหนแต่ไรก็ไม่เคยคิดว่าจำเป็นต้องถาม

ด้วยนี่เป็นครั้งแรกที่มีคนถามเช่นนี้ เมิ่งเจวี๋ยจึงตั้งตัวไม่ทัน หัวคิ้วของเขาขมวดเข้าหากันน้อยๆ ความรู้สึกสับสนปรากฏอยู่ในนัยน์ตาดำขลับราวกับหินโมราแวบหนึ่ง เขารู้สึกเหมือนถูกห้อมล้อมอยู่ท่ามกลางหมอกชื้น

เมิ่งเจวี๋ยนั่งห่างจากอวิ๋นเกอแค่คืบ แต่นางกลับรู้สึกว่าจู่ๆ เขาก็เหมือนอยู่ห่างจากนางไปไกลราวกับมีคูน้ำขวางกั้น

หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่ ในที่สุดเมิ่งเจวี๋ยก็ตอบ “ข้าไม่รู้”

อวิ๋นเกอก้มหน้า มือลูบอยู่บนสายพิณโดยไม่รู้ตัว เขาไม่อยากคิด หรือไม่กล้าคิดกันแน่

เห็นเมิ่งเจวี๋ยเหม่อมองดูดวงดาวสองสามดวงบนฟากฟ้าเช่นนั้น อวิ๋นเกอก็กระซิบเสียงพูดแผ่วเบา “ตำนานของชาวเยวี่ยที่อาศัยอยู่บนดินแดนตะวันตกเล่าว่าดวงดาวบนฟากฟ้าคือวิญญาณของเหล่าญาติพี่น้อง คอยเปล่งแสงระยิบระยับด้วยความห่วงหาอาทร”

เมิ่งเจวี๋ยหันหน้ามองดูอวิ๋นเกอ ริมฝีปากเปี่ยมซึ่งรอยยิ้ม แต่น้ำเสียงกลับเย็นชาประหนึ่งหยกเหมันต์ “ท้องฟ้าสูงขนาดนั้น พวกมันจะรับรู้อันใด จะแลเห็นสิ่งใดแจ่มกระจ่าง” เขาลุกขึ้นจัดแจงเสื้อผ้าให้เข้าที่เข้าทาง “ค่ำแล้ว พักผ่อนเถอะ!” เพียงไม่กี่ก้าว ร่างของเมิ่งเจวี๋ยก็ถูกกลืนหายไปท่ามกลางสุมทุมพุ่มไม้

อวิ๋นเกออยากร้องเตือนว่าเขาลืมพิณไว้ แต่ครั้นเห็นอีกฝ่ายเดินจากไปไกล นางก็ได้แต่ปล่อยเลยตามเลย อวิ๋นเกอก้มหน้าลูบคลำพิณไปมาเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

“บทเพลงมีไว้เพื่อหาความสำราญ แต่พวกเจ้าแต่ละคนกลับปั้นหน้าราวกับพ่อตายแม่เสียก็ไม่ปาน” คุณชายใหญ่มือข้างหนึ่งถือขนมเปี๊ยะย่าง มืออีกข้างถือเหยือกน้ำ นั่งกระดกเท้าอยู่บนเถาวัลย์ เขากินขนมเปี๊ยะคำน้ำคำ ท่าทางราวกับรสชาติของมันหวานหอมเป็นที่สุด

“ท่านต่างหากพ่อตายแม่เสีย!” อวิ๋นเกอส่งเสียงประชด ไม่แม้แต่จะแหงนหน้าขึ้นมอง

“พ่อแม่ข้าตายแล้วจริงอย่างเจ้าว่า! หากพวกเขายังอยู่ ข้ามีหรือจะสบายอกสบายใจเช่นนี้” คุณชายใหญ่ไม่เพียงไม่โกรธ ตรงกันข้ามกลับมีสีหน้ายิ้มแย้ม

อวิ๋นเกอเงียบกริบ คนผู้นี้…ดูไม่ปกติสักเท่าไร

เห็นท่าทางเขาในยามนี้ พอหวนคิดถึงท่าทางราวคุณชายเอาแต่ใจของอีกฝ่ายก่อนหน้า อวิ๋นเกอก็อดหัวเราะไม่ได้ “ขนมเปี๊ยะอร่อยหรือไม่”

“กินอาหารเลิศรสมาก็มาก สมควรลองลิ้มชิมรสชาติความทุกข์ยากของพวกชาวบ้านดูบ้าง นี่ข้ากำลังศึกษาและสังเกตชีวิตของพวกชาวบ้านอยู่”

“ท่านพูดเสียราวกับตัวเองเป็นขุนนางใหญ่ปลอมตัวมากระนั้น”

“ข้าเป็นขุนนางใหญ่ในหมู่ขุนนางใหญ่มาตั้งแต่ไหนแต่ไร ไม่รู้หรือไร ทั่วทั้งฉางอันขุนนางที่พบข้าแล้วไม่คุกเข่าจะมีอยู่สักกี่คนเชียว” คุณชายใหญ่มองดูอวิ๋นเกอด้วยสีหน้ากระหยิ่มยิ้มย่อง

“ท่านมีตำแหน่งอะไร…อา! ใช่แล้ว ท่านแซ่หลิว หรือว่าท่านเป็นท่านอ๋อง ก่อนหน้านี้ผู้น้อยกล้าล่วงเกินท่านอ๋อง มีโทษสมควรตาย” อวิ๋นเกอยิ้มกระเซ้า