ทดลองอ่านนิยาย มเหสีป่วนรัก เล่ม 1 บทที่ 1 – บทที่ 2

จินเฟิ่งเข้าใจแล้วว่าคำพูดของฮูหยินหกที่ว่า ‘โฉมสะคราญชะตาอาภัพ’ นั้นหมายความเช่นไร

‘โฉมสะคราญชะตาอาภัพ’ หมายถึงหลิวไป๋อวี้ สตรีหน้าตางดงามหมดจดราวหยกขาวสลักผู้นี้กลับถูกเฮยพั่งเบียดแย่งตำแหน่งอัครมเหสีไปอย่างหน้าตาเฉย

ชะตาชีวิตอาภัพ…

“น้องหญิง เจ้ามาแล้ว” หลิวไป๋อวี้ขึ้นหน้ามาจับมือจินเฟิ่ง น้ำเสียงแผ่วเบาของนางนุ่มนวลน่าฟังยิ่งนัก

“น้องหญิง?”

“ใช่แล้ว ข้าเกิดวันที่เจ็ดเดือนสิบสองปีเหรินเฉิน ส่วนน้องหญิงเกิดวันที่เก้าเดือนสิบสอง ห่างกันสองวันพอดี”

“ลำบากพี่หญิงต้องจดจำแล้ว” จินเฟิ่งพูดช้าๆ

ห่างกันเพียงสองวันเท่านั้น ไฉนถึงเกิดมาแตกต่างกันมากมายราวฟ้ากับดินเช่นนี้ จินเฟิ่งหลั่งโลหิตอยู่ในใจ

หากเป็นเมื่อก่อน ยามจินเฟิ่งพบกับคนที่โดดเด่นทั้งภายในภายนอก นางเป็นอันต้องนึกอยากจะหยิบยกข้อดีของตัวเองขึ้นมาอวดอ้างเปรียบเทียบกับชาวบ้านอยู่เสมอ แต่พอพบกับหลิวไป๋อวี้ แค่มองดูอีกฝ่ายเพียงปราดเดียว จินเฟิ่งก็รู้สึกท้อแท้เสียแล้ว

“เจ้าพำนักอยู่ที่เรือนว่อเหมยคุ้นเคยหรือไม่ เรือนว่อเหมยไม่ว่าอะไรก็ดีไปเสียทุกอย่าง จะเว้นก็แต่แสงตะวันหลังเที่ยงที่ออกจะแผดเผาเกินทนไปสักหน่อย วันหน้ายามบ่าย เจ้าก็แวะเวียนมาหาข้าที่นี่ก็ได้ พวกเราจะได้เดินหมากกัน”

พอพูดถึงตรงนี้หลิวไป๋อวี้ก็ใช้ผ้าเช็ดหน้าสีขาวแตะลงบนริมฝีปากเบาๆ ก่อนจะยิ้มพูด “ดูสิ ข้าลืมไปเสียสิ้น เจ้าพำนักอยู่ที่เรือนว่อเหมยก็เพียงแค่ชั่วคราวเท่านั้น”

ครั้นสังเกตเห็นดวงตาของหลิวไป๋อวี้วนเวียนอยู่รอบตัวนางรอบแล้วรอบเล่า จินเฟิ่งก็รู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวขึ้นมาทันที…

พอกลับมาถึงเรือนว่อเหมย จินเฟิ่งก็รู้สึกเวียนศีรษะ สาวใช้ตัวน้อยนางหนึ่งบิดผ้าเช็ดหน้าเช็ดหน้าเช็ดตาให้จินเฟิ่ง นางนั่งนิ่งราวกับหุ่นกระบอก ปล่อยให้อีกฝ่ายเช็ดหน้าไป

ขณะเช็ดไปได้ครึ่งหนึ่ง จู่ๆ จินเฟิ่งก็พูดออกมา “เจ้าว่า ข้าไม่เป็นอัครมเหสีได้หรือไม่”

สาวใช้ตัวน้อยนางนั้นหยุดมือ บรรยากาศภายในห้องก็เงียบสงัดลงในชั่วพริบตา

หลังจากนั้นสาวใช้ตัวน้อยก็ร้องเสียงแหลมโยนผ้าเช็ดหน้าในมือทิ้ง คุกเข่าลงกับพื้นดังตึง สาวใช้ทั้งเด็กทั้งแก่ภายในห้องต่างพากันคุกเข่าลงกับพื้นตามเสียงดังสนั่นหวั่นไหว

จินเฟิ่งตกใจกับสถานการณ์ตรงหน้า นางรู้สึกว่าบนศีรษะผู้คนที่กำลังคุกเข่าอยู่ตรงหน้ามีอีกาบินมา…บินไป…บินมา…บินไป…

“ข้า…ข้าก็แค่พูดเล่นเท่านั้น…” นางเลียริมฝีปาก

หลังจากการ ‘พูดเล่น’ ผ่านพ้นไปได้ไม่ทันไร ฮูหยินใหญ่หลิวก็เดินสีหน้าเคร่งขรึมตรงมาที่เรือนว่อเหมย

สาวใช้ทั้งเด็กทั้งแก่ภายในห้องต่างคุกเข่าลงกับพื้นอีกครั้ง

“คำพูดเช่นนี้ ต่อให้เพียงพูดเล่นก็พูดไม่ได้เป็นอันขาด” คำพูดของฮูหยินใหญ่ลอยแผ่วเบาออกจากปาก แต่ครั้นมาถึงจินเฟิ่งมันกลับเปี่ยมไปด้วยพลังอำนาจ

จินเฟิ่งได้แต่พยักหน้ารับคำ