ทดลองอ่านนิยาย มเหสีป่วนรัก เล่ม 1 บทที่ 1 – บทที่ 2

มหาบัณฑิตโจวขมวดคิ้ว “พระพันปีมิใช่ประสงค์จะให้องค์ชายองค์หญิงร่วมเป็นทองแผ่นเดียวกับเวยกั๋วกงหรอกหรือ”

อัครเสนาบดีฝูพยักหน้า “มหาบัณฑิตโจวกล่าวได้ถูกต้องแล้ว”

“แต่เวยกั๋วกงไม่มีบุตรีมิใช่หรอกหรือ” แม่ทัพใหญ่หลิงนั้นขับไล่มารในกายออก แล้วเริ่มหันกลับมาขบคิดถึงปัญหาที่แท้จริง

“ถึงไม่มีบุตรี แต่เขาก็มีหลานสาวห่างๆ อยู่ผู้หนึ่ง ได้ยินว่าหลานสาวของเขารูปโฉมงดงาม ความสามารถหรือก็ไม่เป็นสองรองใคร ชื่อเสียงลือเลื่องทั่วทั้งเมืองหลวง”

“ท่านหมายถึงไป๋อวี้แห่งสกุลหลิว เด็กสาวที่เปี่ยมไปด้วยพรสวรรค์ผู้นั้น? แต่ว่าฐานะชาติกำเนิดของนาง…”

“บิดามารดาของนางแม้จะล่วงลับไปแล้วด้วยกันทั้งคู่ แต่ท่านอาของนางก็เป็นถึงเวยกั๋วกงใต้เท้าราชเลขา เพียงเท่านี้ฐานะชาติกำเนิดของนางก็ไม่ใช่ปัญหาแล้ว”

“เฮ้อ คราวนี้เวยกั๋วกงก็เท่ากับได้เป็นพระสสุระของจักรพรรดิไปอีกครึ่งตัว แบบนี้มิยิ่งเท่ากับเปิดโอกาสให้เขาได้ใช้อำนาจบาตรใหญ่มากขึ้นไปอีกหรืออย่างไรกัน”

ทั้งสามต่างกระตุกมุมเสื้อของกันและกันแล้วกระซิบกระซาบแลกเปลี่ยนข่าวสาร โดยไม่ทันสังเกตเห็นเสนาบดีหลี่ว์ที่ยืนยืดอกลำตัวตั้งตรงด้วยความเคยชินอยู่อีกด้าน

“พระพันปีจะทรงยอมค้อมพระเศียรศิโรราบให้กับอำนาจอันมิชอบของเวยกั๋วกง เอาความสุขชั่วชีวิตขององค์จักรพรรดิไปประจบประแจงเจ้าคนถ่อยได้เช่นไร ไม่ได้ เรื่องนี้ไม่ว่าเช่นไรก็จะทรงตัดสินพระทัยเช่นนี้มิได้เด็ดขาด ข้าจะไปกราบทูลต่อเบื้องพระพักตร์เดี๋ยวนี้”

มหาบัณฑิตโจวกระวีกระวาดโอบรัดเอวของเสนาบดีหลี่ว์ไว้จากทางด้านหลัง “ไม่ได้ ท่านไปไม่ได้!”

เสนาบดีหลี่ว์ยืนค้อนปะหลับปะเหลือก “ทำไมถึงจะไม่ได้”

มหาบัณฑิตโจวหลับตา “หากท่านไป เวยกั๋วกงย่อมต้องโกรธขึ้งไม่พอใจ พระพันปีเองก็ไม่มีทางใส่ใจ สุดท้ายท่านก็คงไม่แคล้วเอาศีรษะไปโขกผนังอีก ถึงตอนนั้นหากไม่มีใครขวางท่าน ท่านมิเท่ากับโฉมสะคราญตายอนาถหรืออย่างไรกัน”

เสนาบดีหลี่ว์ก็นิ่งอึ้งไป เขานึกถึงผ้าพันแผลที่ยังโพกอยู่บนศีรษะตัวเองขึ้นมาได้ แผลเก่าที่เกิดจากการเอาศีรษะโขกผนังของโถงราชสำนักเพราะเรื่องซ่อมแซมทำนบกั้นน้ำเมื่อเดือนที่แล้วยังไม่หายสนิทดีเลยด้วยซ้ำ

พระพันปีกับเวยกั๋วกงล้วนเป็นพวกไม่มีมโนสำนึก เห็นเรื่องเสนาบดีหลี่ว์เอาศีรษะโขกผนังเป็นเพียงเรื่องสนุกเรื่องหนึ่งเท่านั้น

ส่วนเรื่องที่เขาเอาศีรษะโขกผนังแล้วไม่มีคนขัดขวางนั้น ก็นับว่าเป็นเรื่องที่เลวร้ายมากจริงๆ

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เสนาบดีหลี่ว์ก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่ามหาบัณฑิตโจวใช้คำไม่เหมาะ “เมื่อกี้ท่านว่าใครโฉมสะคราญตายอนาถ”

มหาบัณฑิตโจวหน้าแดงระเรื่อ มือที่โอบอยู่บนเอวของเสนาบดีหลี่ว์ก็คลายออกอย่างช้าๆ

อัครเสนาบดีฝูยิ้มมอง ใช้นิ้วคีบหนวดพลางพูด “เรื่องนี้ลึกล้ำอัศจรรย์ยิ่งนัก”

ในห้องทรงพระอักษร

พระพันปีทอดพระเนตรเงาร่างสูงโปร่งเย็นชาที่อยู่ด้านนอกผ่านหลังม่านมุกอย่างระมัดระวัง