ทดลองอ่านนิยาย มเหสีป่วนรัก เล่ม 1 บทที่ 1 – บทที่ 2

“เยี่ยม แค่ ‘คัมภีร์จริยวัตร’ ครึ่งหนึ่งก็สามารถปกครองใต้หล้าแล้ว” หลิวเซียลูบไล้หนวดเครางดงามของตนเองเบาๆ

“ข้าอยากถามเจ้าสักสองสามคำถาม”

“เจ้าค่ะ เชิญท่านพ่อถามมาได้เลย”

“เจ้าว่า ‘สตรี’ คืออันใด”

เฮยพั่งไม่ได้รีบตอบ นางเองก็กำลังพิจารณาดูบิดาที่เพิ่งรู้จักกันไม่นานอยู่เช่นกัน เขาหน้าตาหล่อเหลางดงาม หนำซ้ำบนกายยังอาบไว้ด้วยความมั่นอกมั่นใจและน้ำอดน้ำทนอย่างที่นางไม่เคยพบเจอมาก่อน บิดาของนางแค่เปล่งน้ำเสียงทุ้มต่ำออกมาประโยคหนึ่งก็ทำให้ผู้คนนับพันหมื่นท้องไส้ปั่นป่วนสองขาสั่นสะท้านได้แล้ว

นางพลันนึกถึงภาพเหมือนขององค์จักรพรรดิฮั่นเกาจู่หลิวปังที่นางเห็นในห้องหนังสือของผู้เป็นอาจารย์ รูปนั้นเหมือนท่านพ่อของนางไม่มีผิดเพี้ยน

“ในหนังสือ ‘จรรยาสตรี’ ของปันเจากล่าวเอาไว้ว่า สตรี หนึ่งถ่อมตัวเจียมตน สองบทบาทสามีภรรยา สามระมัดระวังตน สี่คุณลักษณะหญิง ห้าใส่ใจยึดมั่น หกเชื่อฟังคล้อยตาม เจ็ดผูกสัมพันธ์น้องสามี”

“ปันเจากล่าวคือปันเจากล่าว แล้วเจ้าเล่า คิดเห็นเช่นไร”

“หากให้ข้าพูด สตรีก็คืออักษรคำว่า ‘เชื่อฟังคล้อยตาม’ ผนวกกับอักษรคำว่า ‘ระมัดระวังตน’ เชื่อฟังคล้อยตามคือว่าง่ายต่อผู้ที่สมควรเชื่อฟัง และระวังความประพฤติให้อยู่ในครรลอง”

หลิวเซียดวงตาเป็นประกาย เขารู้สึกเหมือนมองเห็นท่วงทีสง่างามของตนเองในกาลก่อนจากนัยน์ตาสงบนิ่งของเฮยพั่ง

“เช่นนั้นเจ้าคิดว่า ‘อัครมเหสี’ คืออันใด”

เฮยพั่งครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “อัครมเหสีกับสตรีทั่วไปไม่มีอันใดแตกต่าง เพียงแต่ที่ว่าง่ายต่อผู้ที่สมควรเชื่อฟังนั้นสมควรปฏิบัติตามแม้นสิ้นลมหายใจ และระวังความประพฤติให้อยู่ในครรลอง ต้องระวังแล้วระวังอีก”

หลิวเซียลูบหนวดเคราหัวเราะเสียงดัง “ดีๆ ไม่เสียทีที่เป็นบุตรีของข้าหลิวเซีย!”

เห็นหลิวเซียหัวเราะเช่นนั้น หย่งฝูก็พลอยหัวเราะตาม

“เฮยพั่ง…เจ้าไม่มีชื่อกระนั้นหรือ” หลิวเซียถาม

เฮยพั่งพยักหน้า “ท่านแม่เรียกข้าว่าเฮยพั่ง”

“…ได้ เฮยพั่ง นับแต่วันนี้ไปเจ้ามีชื่อแล้ว เจ้าชื่อหลิวจินเฟิ่ง”

“…” เฮยพั่งมองเขาด้วยสายตาดูแคลน “ท่านพ่อ ข้าว่าชื่อเฮยพั่งยังฟังดูดีกว่าเสียอีก”

หลิวเซียกัดฟัน “ข้าคือบิดาของเจ้า”

เฮยพั่งแอบชำเลืองมองไปทางผู้เป็นมารดา แต่แม่ของนางยังคงยิ้มทึ่มทื่อ

ฉะนั้นเฮยพั่งจึงได้แต่จำใจพูด “จินเฟิ่งเข้าใจแล้ว ท่านพ่อ”

“จินเฟิ่ง เจ้ารู้หรือไม่ทำไมพ่อต้องตั้งชื่อเช่นนี้ให้กับเจ้า”

“ท่านพ่อไม่ชอบข้า”

“…”

หลิวเซียร้องเฮอะออกมาคำหนึ่ง “จินเฟิ่ง ข้าตั้งชื่อนี้ให้กับเจ้า นั่นก็เพราะอีกไม่ช้าเจ้าจะกลายเป็นหงส์ทองของตระกูลหลิว บินเข้าสู่วังหลวงอันสลับซับซ้อน อีกทั้งกลายเป็นผู้นำแห่งตำหนักใน เป็นมารดาของแผ่นดิน”

ครั้นพูดจบ หลิวเซียก็นิ่งรอฟังเสียงร้องตื่นตระหนกของสองแม่ลูก แต่สิ่งที่เขารอคอยกลับไม่เคยมาถึง