ทดลองอ่านนิยาย มเหสีป่วนรัก เล่ม 1 บทที่ 3 – บทที่ 4

ต้วนอวิ๋นจั้งอายุสิบสี่ ใบหน้าดูคมคายกว่าเมื่อสองปีก่อน สีหน้าซุกซนยากจะปรากฏให้เห็นบนใบหน้าอีก เขายืนตัวตรง จ้องมองราชครูเว่ยอย่างปราศจากความกลัวเกรง

ครั้นได้รับคำบอกใบ้ จินเฟิ่งก็รีบก้มหน้าพลิกหนังสือหาอย่างรวดเร็ว

คราวนี้ราชครูเว่ยโกรธจัด เขากุมบรรทัดกำราบเดินตรงดิ่งเข้าไปหาต้วนอวิ๋นจั้ง “ฝ่าบาทมิควรวิพากษ์วิจารณ์ท่านอาจารย์โจวกงเพียงเพราะสนุกปาก พระองค์ยังทรงพระเยาว์ ไหนเลยจะรู้ถึงความทุ่มเทของท่านโจวกงได้” ราชครูเว่ยรวบชายชุดท่าทางจริงจัง “การวิพากษ์วิจารณ์ผู้มีคุณธรรมสะเปะสะปะถือเป็นความผิด! ขอฝ่าบาททรงยื่นพระหัตถ์ออกมา”

ต้วนอวิ๋นจั้งก็ยื่นมือออกมาด้วยท่าทีหยิ่งทะนง

จู่ๆ จินเฟิ่งก็ร้องออกมา “ช้าก่อน!”

“อันใดอีก” ราชครูเว่ยถลึงตามองนาง

จินเฟิ่งยิ้มหยัน “ศิษย์มีปัญหาข้อหนึ่งใคร่ขอคำชี้แนะจากท่านอาจารย์”

“เชิญอัครมเหสีรับสั่ง!”

“คือ…ศิษย์ได้ยินว่าโจวกงชื่อตั้น แซ่จี เรื่องนี้เป็นความจริงใช่หรือไม่”

“จริงแท้แน่นอน!”

“เช่นนั้นชื่อเดิมของโจวกง แท้ก็คือจีตั้น*?”

บรรยากาศภายในห้องเงียบสงบขึ้นมาทันใด ก่อนจะตามติดมาด้วยเสียงหัวเราะดังลั่น ใบหน้าของราชครูอาจารย์เว่ยกลับกลายเป็นสีเหลืองเขียวดำน้ำเงินม่วง ชวนมองเป็นที่สุด

จินเฟิ่งทำเหมือนไม่มีผู้ใดอีก นางพูดช้าๆ “ศิษย์รู้สึกว่าเจตจำนงสละชีพเพื่อการุณยธรรมของท่านอาจารย์โจวกงนี้จัดว่ายิ่งใหญ่นัก”

หนวดเคราบนริมฝีปากของราชครูเว่ยสั่นไหวเล็กน้อย หลังจากผ่านไปครู่หนึ่งเขาก็เอ่ยปากพูดออกมาหนึ่งประโยค “เช่นไร”

“ประโยคที่ท่านอาจารย์กล่าวไว้ว่า ‘เกิดมาก็สุขสบาย ไม่รู้จักความยากลำบากของการเก็บเกี่ยว’ นี้ จากความคิดเห็นของศิษย์ ท่านอาจารย์มิได้ต้องการให้พวกเราทุกคนไปเรียนรู้วิถีทำไร่ทำนาเก็บเกี่ยวพืชผล หากแต่ต้องการบอกให้ผู้ที่ดำรงตำแหน่งเป็นจักรพรรดิจดจำใส่ใจ ความสุขสบายของราชสำนักมีความเหนื่อยยากของชาวบ้านเป็นพื้นฐาน หากไม่คิดถึงใจเขาใจเรา แล้วรู้จักใช้ความสุขของปวงประชาเพื่อความสุขของใต้หล้า เช่นนั้นย่อมไม่มีทางปกครองใต้หล้าให้ดีได้”

สีหน้าโกรธขึ้งของราชครูเว่ยค่อยๆ จางหาย อารมณ์ชื่นชอบเล็กๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า “เช่นนั้นในสายตาของอัครมเหสี ต้องทำเช่นใดถึงจะสามารถ ‘รับรู้ถึงความยากลำบากในการทำไร่ไถนาเก็บเกี่ยวพืชผล’ ได้”

จินเฟิ่งนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ในวังหลวงแม้จะไม่มีไร่นา แต่ก็มีไม้ดอกไม้ผลปลูกอยู่บ้าง จะให้เข้าใจเรื่องดินน้ำย่อมพอทำได้อยู่ แต่สิ่งสำคัญของเจ้าผู้ครองแผ่นดินคือต้องรู้จักสังเกตสังกา รู้จักเข้าอกเข้าใจ ฟังให้มากดูให้มาก ถึงจะรู้ได้ว่าความสุขของราษฎรคือสิ่งใด”

ความรู้สึกเบิกบานค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของราชครูเว่ย “อัครมเหสีทรงตรัสได้ถูกต้องยิ่ง”