ทดลองอ่านนิยาย มเหสีป่วนรัก เล่ม 1 บทที่ 3 – บทที่ 4

จินเฟิ่งพูดต่อ “อย่างท่านอาจารย์โจวกงก็ทำเรื่องดังกล่าวนี้ได้ดียิ่ง มากพอที่จะเป็นแบบอย่างอันดีไปตราบชั่วนิรันดร์”

“เอ๋? ดียิ่งเช่นไร” สีหน้าของราชครูเว่ยในเวลานี้กำลังยิ้มแย้มเบิกบาน

“อาจารย์ท่านลองคิดดู ไข่ไก่ก็แค่อาหารบำรุงร่างกายธรรมดาๆ ชนิดหนึ่งเท่านั้น การที่ท่านอาจารย์โจวกงยอมใช้ชีวิตอยู่ภายใต้ชื่ออย่าง ‘ไข่ไก่’ มาเนิ่นนานหลายสิบปีเช่นนี้ ย่อมแสดงให้เห็นได้ถึงความมานะบากบั่นในการศึกษาและเฝ้าสังเกตซึ่งเจตนารมณ์ของประชาชนของท่านอาจารย์ได้อยู่!”

หลังเหตุการณ์ผ่านพ้น ในความทรงจำของต้วนอวิ๋นจ้ง เขาไม่เคยเห็นสีหน้าท่าทางอยากหัวเราะก็ไม่ได้ อยากโกรธก็โกรธไม่ลง ตีกันยุ่งเหยิงอีนุงตุงนังของราชครูเว่ยผู้มีคุณธรรมและบารมีสูงส่งเช่นนี้มาก่อน

ถึงตอนพัก ต้วนอวิ๋นจ้งก็กระซิบกระซาบพูดกับต้วนอวิ๋นจั้ง “เสด็จพี่ไม่พอใจโจวกง แล้วไฉนถึงดูแลบุตรีของโจวกงดีเช่นนี้”

ต้วนอวิ๋นจั้งชะงักไปครู่หนึ่ง “ยังไงนางก็เป็นเพียงสตรี ถูกตีฝ่ามือหาน่าดูไม่”

จินเฟิ่งอยู่ห่างจากพวกเขาไปไม่ไกลเท่าไหร่ เช่นนั้นคำพูดสองประโยคนี้ย่อมลอยเข้าหูอย่างไม่มีตกหล่น

ตลอดสองปีมานี้ นี่เป็นครั้งแรกที่จินเฟิ่งรับรู้ได้ว่าบุรุษหนุ่มในอาภรณ์มังกรผู้นี้คือสามีในนามของนาง

ซู่ฟางนางกำนัลข้างกายอัครมเหสีพบว่าหมู่นี้อัครมเหสีทรงวุ่นวายขึ้นมาก อาหารเช้าหรือก็กินน้อยลง ตอนบ่ายก็ไม่เดินเล่นอยู่ในวังหลวงอีก แต่กลับเสด็จไปหอเหวินเซวียนรอบแล้วรอบเล่า ตอนค่ำก็อยู่ในห้องจนดึกดื่น ไม่หลับไม่นอนมากขึ้นทุกที

แสงเทียนสั่นไหว ซู่ฟางประคองถ้วยชายื่นส่งให้ด้วยความกังวล “อัครมเหสี ดึกดื่นค่ำมืดเช่นนี้แล้วไฉนมิทรงพักผ่อนเพคะ”

“อีกครึ่งชั่วยามค่อยพัก”

“หรือที่ทรงทำเช่นนี้เพราะพระองค์ต้องการสอบจ้วงหยวน” ซู่ฟางไม่เข้าใจ

จินเฟิ่งคาบพู่กันยิ้มพลางเงยหน้า “ท่านอาจารย์บอกว่าเดือนหน้าจะมีสอบย่อย”

ซู่ฟางใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดรอยน้ำหมึกบนใบหน้าของจินเฟิ่ง “สอบย่อยแล้วเช่นไร อัครมเหสีก็แค่เขียนคำตอบส่งเดชอะไรไปก็ได้มิใช่หรือเพคะ”

“เจ้าไม่เข้าใจ ฝ่าบาททรงท้าพนันกับท่านอาจารย์ พระองค์ทรงตั้งปณิธานยิ่งใหญ่ว่าสอบย่อยครั้งนี้จะต้องทรงได้ที่หนึ่ง หากทรงทำไม่สำเร็จ พระองค์จะทรงยอมวิ่งไปกลับระหว่างประตูเฉาหยางกับประตูหย่งฮุยสามรอบ”

“ก็ไม่เห็นจะเกี่ยวอะไรกับการตั้งพระทัยเล่าเรียนของอัครมเหสีนี่เพคะ”

จินเฟิ่งแสยะปากยิ้ม “เราอยากเห็นท่าทางเขายามวิ่งกลับไปกลับมาสามรอบว่าจะเป็นเช่นไร”

ซู่ฟางเหงื่อท่วมหัว

นับแต่เข้ามาเรียนหนังสือที่ห้องเรียน อัครมเหสีกับองค์หญิงทั้งหลายก็เริ่มไปมาหาสู่สนิทสนมกันมากขึ้น แม้แต่องค์จักรพรรดิและพระอนุชาเองก็แวะเวียนมาตำหนักเซียงหลัว ร่วมพูดคุยถกเหตุและผลในหนังสือกับอัครมเหสีเป็นครั้งคราว ทุกคนต่างบอกว่าทุกเรื่องอัครมเหสีล้วนมี ‘ความคิดเห็นที่ไม่เหมือนผู้ใด’ แต่ซู่ฟางกลับไม่เคยได้ยินความคิดเห็นไม่เหมือนใครอะไรเลยแม้แต่สักครั้ง จะเห็นก็แต่คนกลุ่มหนึ่งยืนรายล้อมหัวเราะอยู่รอบๆ ส่วนอัครมเหสีเองกลับรินน้ำชาดื่มด้วยท่าทีเอ้อระเหย