ทดลองอ่านนิยาย ปางบุญ บทที่ 1 – บทที่ 2

“โอเคค่ะ ไม่มีอะไรแล้ว จบเรื่องแล้วฉันก็จะไปนอนต่อล่ะนะ”

“เดี๋ยวก่อน คุณบอกว่ามาบวชเป็นครั้งแรกก็ขอให้ระวังการกระทำต่างๆ ด้วย ถึงคุณไม่ตั้งใจก็อาจจะไปล่วงเกินอะไรเข้า วัดเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์จึงมีผู้ดูแลอยู่”

“หมายความว่า…”

“ผมแค่เตือนเอาไว้…ไปพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวต้องตื่นขึ้นมาทำวัตรเช้าอีก” คราวนี้กลับเป็นเขาที่ตัดบท

ร่างบางผละจากโดยไม่เอ่ยอะไรอีก แต่พอลับมุมอาคารก็ต้องชะงักเพราะรู้สึกเสียวสันหลังวาบขึ้นมาทันที เสียงใบไม้กรีดกรายเป็นเสียงแปลกๆ เห็นเงาไม้ไหววูบวาบทางหางตา ความหนาวเย็นกัดกินเข้าไปถึงในกระดูกแล้วสั่นสะท้านไปถึงจิตใจ

หญิงสาวก้มหน้าก้มตาก้าวฉับๆ หากจะบอกว่าเธอเกิด ‘ป๊อด’ ขึ้นมาก็คงไม่ผิด เดินไปได้สักพักก็หันมองทางที่เดินจากมาด้วยใจระทึก พบว่าร่างสูงยืนมองอยู่ด้วยอากัปกิริยาคล้ายรอให้เธอเข้าที่พักไปก่อนจึงจะวางใจ เมื่อพบว่าไม่ได้อยู่อย่างโดดเดี่ยวหัวใจที่เย็นเฉียบคล้ายถูกแช่กลางหิมะก็กลับมาเต้นเป็นปกติตามเดิม เธอจึงรีบสาวเท้าไปยังเรือนพักหลังน้อย ในขณะที่กำลังเปิดประตูเพื่อเข้าไปด้านในก็หันมากวาดสายตามองหาอีกฝ่ายโดยอัตโนมัติและยังเห็นเงาร่างของเขายืนหยัดอยู่ที่เดิม

เมื่อประตูปิดสนิทลงแล้วหญิงสาวจึงรับรู้ได้ถึงความรู้สึกบางอย่าง หัวใจของเธอนั้นรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาได้อย่างน่าประหลาด…พยายามบอกกับตัวเองว่าคงเป็นเพราะอากาศอุ่นๆ ในห้องที่ทำให้เป็นเช่นนั้น

ชัชพลยังยืนนิ่งค้างอยู่ที่เดิมแม้รัตน์สิกานั้นหายลับไปแล้ว เขากวาดตามองหาผู้เป็นต้นเหตุของเหตุการณ์ครั้งนี้แต่ก็ไม่พบอะไรหรือใครอีก จึงมีแต่ความค้างคาว่าอีกฝ่ายต้องการอะไรกันแน่ และเหตุใดต้องให้หญิงสาวเดินออกมาประจวบเหมาะกับตอนที่เขากลับมาพอดี…นั่นเป็นแค่เรื่องบังเอิญใช่ไหม

รัตน์สิกากลับมานอนกระสับกระส่ายอยู่จนถึงรุ่งสาง หญิงสาวเชื่อว่าตนเป็นคนธรรมดาคนหนึ่งเพราะเกิดมาไม่เคยสัมผัสถึงสิ่งลี้ลับได้เลย แต่กับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ ต่อให้พยายามบอกว่ามันไม่มีอะไรหากก็หาคำตอบให้กับตัวเองไม่ได้

แม้ว่าเรื่องนั้นจะส่งผลต่อจิตใจมากมายขนาดไหนแต่เธอก็ไม่ยอมปริปากเล่าให้เพื่อนฟัง เพราะไม่ทราบว่าจะเริ่มต้นยังไง สิ่งต่างๆ ล้วนไม่มีเหตุและผล

ช่วงเวลาในการทำวัตรเช้าของวันนั้นหญิงสาวจึงค่อนข้างจะเบลอๆ ไปบ้าง ทั้งจากการไม่ได้พักผ่อนและจิตใจที่ล่องลอยไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เมื่อเสร็จจากการทำวัตรเช้าถึงได้เริ่มกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง

ตอนสายๆ ของวันเป็นช่วงที่แต่ละคนแยกย้ายกันไปช่วยทำความสะอาดบริเวณต่างๆ ของวัด ขณะที่จิตตากำลังใช้ไม้กวาดดอกหญ้าที่เก่าจนไม่รู้ว่าผ่านการใช้งานมาแล้วกี่ปีนั้นกวาดพื้นวิหารอยู่ รัตน์สิกาก็กำลังซักผ้าถูพื้นตระเตรียมจะเช็ดหลังจากเพื่อนกวาดเสร็จ แต่การกระทำทั้งหมดต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นร่างสูงเดินผ่านมา

ชายหนุ่มยังคงเฉยชาดุจเดิม…คล้ายดั่งขุนเขาที่หนักแน่นมั่นคงแต่ก็ให้ความรู้สึกหนาวเย็นจับใจ เขาเดินผ่านไปโดยไม่เหลือบมองเธอด้วยซ้ำ ทว่าหญิงสาวกลับเหม่อมองตามอย่างไม่อาจละสายตาได้

ชัชพลได้นำเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนไปเล่าให้พระอาจารย์มนูฟัง ท่านจึงเอ่ยประโยคแรกออกมาหลังจากรับฟังเรื่องทั้งหมดจนจบ

“เป็นห่วงเขาล่ะสิ”