ทดลองอ่านนิยาย ปางบุญ บทที่ 5 – บทที่ 6

บทที่ 6

ขอโทษนะคุณ

มีเพียงถ้อยคำนี้ในห้วงสำนึกก่อนที่ชัชพลจะตัดสินใจเดินจากมา เพราะรู้ทั้งรู้ว่าการพารัตน์สิกาออกมาข้างนอกถือเป็นความเสี่ยงชนิดหนึ่ง แต่ก็ต้องยอมลองเสี่ยงดู

ประโยคสนทนากับ ‘พี่’ ในคืนก่อนผุดขึ้นมาทันที

‘บ้านของเจ้าที่เป็นดั่งป้อมปราการอาจจะช่วยปกป้องเอาไว้ได้…ชั่วระยะเวลาหนึ่ง แต่ไม่ตลอดไปหรอก อย่างไรเสียหญิงสาวคนนั้นก็ต้องออกไปเผชิญกับบางสิ่งที่รอคอยอยู่ภายนอก จะไม่ดีกว่าหรือหากลองก้าวออกจากกำแพงนี้โดยที่ยังอยู่ในสายตาของเจ้า เพื่อจะมองเห็นผู้ที่อยู่อีกฟากฝั่งหนึ่งได้ชัดเจนขึ้น‘

ด้วยเหตุนั้นเขาจึงต้องยอมถอยห่างออกมา ซุ่มเงียบอยู่เพื่อรอตอนปลาฮุบเหยื่อ เมื่อนั้นก็จะได้รู้ดำรู้แดงกันไปเสียที

เพียงแค่ยอมถอยออกมาได้ไม่นานเท่านั้น ชายหนุ่มเงยหน้ามองฟ้าที่มีความผิดปกติเกิดขึ้น…ในสายตาของคนทั่วไปฟ้าใสก็ยังคงสดใสอยู่เช่นเดิม คงมีเพียงเขาเท่านั้นที่รับรู้ถึงเมฆหมอกแห่งความมืดทะมึนซึ่งเริ่มปกคลุมไปทั่ว คล้ายปุยเมฆที่กระจายไปทั่วท้องฟ้า เสียแต่มันไม่ใช่สีขาวกระจ่างตาแต่กลับกลายเป็นทึมเทา

สัมผัสรับรู้ถึง ‘บางสิ่ง’ ที่กำลังใกล้เข้ามาทุกขณะ…เขาได้แต่หลีกเร้นอยู่ในมุมหนึ่ง รอคอยอย่างสงบนิ่งเหมือนพยัคฆ์ที่ซุ่มรอเหยื่อ เมื่อหญิงสาวออกมาจากบ้านของป้าพินแล้วเดินเตร็ดเตร่โดยไม่รู้ตัวเลยว่าแต่ละก้าวของตนจะมีกลุ่มควันสีดำเกาะติด และยิ่งมากขึ้นทุกที…เสมือนใยแมงมุมที่พันติดไปทั่วร่าง ความอดทนเฮือกสุดท้ายของคนที่คอยสังเกตการณ์อยู่จึงเกือบจะสิ้นสุดลง ถ้าไม่ใช่เพราะหมอกสีดำซึ่งไร้ที่มาที่ไปนั้นจู่ๆ ก็หลอมรวมกันจนเกิดเป็นเงาร่างบางอย่าง…

หากถามว่าเป็นสีเช่นไร มันคือสีดำ…ที่ดำมืดจนถึงที่สุด

หากถามว่าเป็นความมืดขนาดไหน ก็คือมืดมิด…จมอยู่ลึกลงไป

และหากถามว่าเป็นความลึกมากเท่าใด มันคือความลึก…จนถึงขั้นที่แสงสว่างไม่อาจส่องถึงได้เลย

กลิ่นอายแห่งความมุ่งมาดปรารถนาในบางอย่าง เร้นลับ รุนแรง ชัชพลรู้สึกอึดอัดในอก เหมือนออกซิเจนในแถบนี้เบาบางเกินไปจนหายใจแทบไม่ได้

เงาร่างมืดทะมึนที่ก่อร่างสร้างตัวในลักษณะของตัวคนไม่ห่างจากรัตน์สิกาเท่าไหร่กำลังยืนมองสภาพของร่างบางที่ยืนพิงรั้วอยู่อย่างอ่อนแรงโดยมีเงาดำตะคุ่มรายล้อมรอบกายราวกับสัตว์ป่าที่กำลังรุมทึ้งเหยื่ออันแสนโอชะอยู่

เสียงหัวเราะแหลมเล็กดังขึ้น

“ฮิๆๆ”

ชั่วขณะที่ฝ่ายนั้นส่งเสียงหัวเราะด้วยความยินดีปรีดา เกราะกำบังตัวตนก็คลายออกจนสามารถมองเห็นร่างที่แท้จริงได้

เป็นเพศหญิง…ทว่ารูปกายภายนอกที่เขาเห็นแทบไม่อาจนับว่าเป็นผู้หญิงได้เลย