ทดลองอ่านนิยาย ปางบุญ บทที่ 9 – บทที่ 10

“ถ้าไม่อยากให้ฉันมาหาอีกก็อย่าดื้อด้านให้มันมากนัก!”

เสียงกรี๊ดของรัตน์สิกายิ่งดังเพิ่มขึ้นอีก ขนตรงต้นคอลุกเกรียว เธอสะบัดข้อมือที่ถูกยึดไว้ไม่ยอมหยุดจนกระดูกหัวไหล่แทบจะหลุดออกจากกัน

“ไม่!…ออกไป…อย่ามายุ่งกับฉัน…คุณศีล…ช่วยด้วย!” หญิงสาวหลับหูหลับตาตะโกนอย่างไร้สติ แต่ถึงอย่างนั้นคนที่เธอหวังพึ่งที่สุดก็คือชายหนุ่มร่างสูงผู้นั้นเอง

เวลาที่ผ่านไปช่างแสนยาวนานราวชั่วกัปชั่วกัลป์กว่าจะมีเสียงโครมครามดังแว่วมา

ชัชพลทำลายประตูที่ขวางกั้นไปเรียบร้อยแล้ว จากนั้นเลิกผ้าม่านพลาสติกสีขุ่น พบกับร่างบวมอืดเงยหน้าขึ้นมามองเขา มันแยกเขี้ยวปากฉีกถึงรูหู ส่งเสียงขู่ฟ่อในคอทีหนึ่งก่อนจะหายวับไปในทันที…หลงเหลือร่างบางที่นั่งขดตัวเป็นก้อนอยู่ในอ่างอาบน้ำ

ชายหนุ่มต้องรีบเบือนหน้าหนีแล้วปิดม่านลงตามเดิม สูดลมหายใจเฮือกหนึ่งแล้วคว้าเสื้อคลุมที่ห้อยอยู่ตรงราวแขวนไปคลุมตัวรัตน์สิกาเอาไว้

“มีสติหน่อยสิคุณ”

หญิงสาวยังคงหลับตากรีดร้อง ซุกหน้าลงกับเข่าแต่มือไม้ผลักไสเขาพัลวัน เสื้อคลุมก็เลื่อนหลุดออกจากร่างจนจมอยู่ในน้ำ

เขาเผลอสบถออกมาเมื่อมองเห็นแผ่นหลังนวลเนียนนั้นกระจ่างชัดแก่สายตา อยากจะตะโกนกรอกหูอีกฝ่ายนักว่า…ผมไม่ใช่พระอรหันต์ที่ตัดกิเลสได้หมดแล้วนะ รู้ตัวเองบ้างว่าคุณอยู่ในสภาพไหน

ทว่าสิ่งที่ทำได้มีเพียงหยิบเสื้อคลุมที่เปียกโชกนั้นพันตัวหญิงสาวเอาไว้อีกครั้ง เขารวบข้อมือบอบบางแล้วตวาดเรียกสติ

“ใบบุญ! นี่ผมเอง…มีสติหน่อยสิ!”

รัตน์สิกาเงยหน้าขึ้นมามองคนพูดพร้อมกับดวงตาปรือๆ เมื่อเห็นว่าเป็นใครสติก็เริ่มคืนมาแล้วโผเข้าไปหาเขา รู้สึกราวกับหลุดพ้นจากดินแดนสนธยามาพบกับความสว่างพร่างพราย

ในขณะที่เขาอุ้มอีกฝ่ายขึ้นมา เจ้าตัวก็ยังคงร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่

“ไม่มีอะไรแล้วล่ะคุณ มันไปแล้ว”

สัมผัสนุ่มนวลบนที่นอนและไออุ่นจากเรือนกายแข็งแกร่งทำให้หญิงสาวเงียบลง เพราะรู้ดี…เมื่อมีชัชพลเธอก็ไม่ต้องกังวลอะไรแล้ว ชายหนุ่มเอาผ้านวมมาพันตัวเธอไว้ให้ร่างกายอบอุ่น แต่รัตน์สิกาก็ยังไม่ยอมปล่อยมือที่จับคอเสื้อของคนตัวโตเอาไว้แน่นอีกทั้งยังสะอื้นไห้อยู่กับอกกว้าง

บัดนี้เสื้อเชิ้ตที่ชายหนุ่มสวมอยู่ได้เปียกโชกไปทั้งตัวแล้ว เขาไม่ได้มีทีท่าจะผลักไสหญิงสาวออกไป กลับลูบศีรษะที่เปียกชื้นนั้นแผ่วเบา

“อย่าร้องอีกเลยนะ”

น้ำเสียงอ่อนโยนที่ได้ยินทำให้อาการสะอึกสะอื้นของร่างบางค่อยๆ เบาลง ทว่าประโยคปลอบประโลมที่กล่าวออกไปก็เสียดแทงใจของคนพูดเอง