ทดลองอ่านนิยาย ย้อนกาลสารทวสันต์ เล่ม 1 บทที่ 3 – บทที่ 4

เชียนโม่พยักหน้า ถ้าคุณปู่อยู่ล่ะก็ บางทีอาจอาศัยเพียงสามคำนี้ก็สามารถรู้ถึงภูมิหลังกระทั่งยุคสมัยที่แน่ชัดออกมาได้ทั้งหมด เสียดายเธอไม่มีความสามารถเช่นนั้น ความรู้เหล่านั้นของคุณปู่ เธอรู้เพียงผิวเผิน หลังจากเข้ามหาวิทยาลัย สาขาวิชาที่เลือกก็ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับประวัติศาสตร์เลย

เธออดที่จะนึกถึงฉู่หวังขึ้นมาอีกไม่ได้

‘เจ้าชื่อโม่หรือ’ เขามองเธอด้วยแววตาวาววับ

ใจคอเริ่มไม่สงบขึ้นมาอีก เชียนโม่เพียงรู้สึกว่าตนเพิ่งจะผ่านเหตุการณ์ดุจ ‘เรื่องเล่าพิสดารแดนเทียนฟาง’* มา คนผู้นั้นเป็นไปได้อย่างมากว่าจะเคยเป็นบุคคลเป้าหมายที่คุณปู่ศึกษาค้นคว้า…

หากคุณปู่รู้เข้าคงจะตื่นเต้นจนกระโดดขึ้นมา จากนั้นก็โยนผลงานด้านวิชาการกองโตมาให้แล้วรีบถามเขาว่าผลการศึกษาเหล่านี้ถูกต้องหรือไม่

ขณะจิตใจล่องลอย เชียนโม่ก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ แล้วหันไปมองทิศทางที่เพิ่งจากมาเมื่อครู่ มีแต่ความมืดยามค่ำคืน พอจะมองเห็นเค้าโครงเนินเขาตะคุ่มๆ แสงไฟเลือนรางกะพริบระยิบระยับอยู่บนไหล่เขา เชียนโม่รู้…ที่นั่นก็คือเรือนหลังนั้น

สองวันที่ผ่านมาคล้ายความฝันที่ซ้อนอยู่ในความฝันอีกทีหนึ่ง

“โม่” หมางพลันเอ่ยเสียงต่ำขึ้น “พวกเขาบอกว่าเจ้าไปปรนนิบัติฉู่หวังแล้ว”

เชียนโม่คิดไม่ถึงว่าเขาจะถามเรื่องนี้ “ไม่นับว่าปรนนิบัติ…ก็แค่พบหน้ากันครู่หนึ่ง”

หมางนิ่งเงียบไปชั่วขณะ “เขาเป็นอย่างไร แข็งแกร่งหรือไม่”

เชียนโม่ประหลาดใจ “แข็งแกร่งหรือ เจ้าหมายถึงด้านไหน” เธอเห็นสีหน้าเขาดูแปลกไปจากปกติ “หมาง เป็นอะไรไป”

หมางเป่าเศษไม้ไผ่ในมือทิ้ง ประกายตรงหว่างคิ้วดูเคร่งขรึม เขามองเชียนโม่พลางเอ่ยเสียงต่ำ “โม่ หากพวกข้าจะหนี เจ้าจะไปด้วยหรือไม่”

เชียนโม่ตะลึงงัน รีบกวาดสายตาไปรอบด้าน ในระยะรอบๆ ตัวหลายเมตรไม่มีคนอื่นอยู่

“หนี?” เชียนโม่ถาม “หนีอย่างไร”

“ถึงเวลาก็รู้เอง” เขาบอก “เจ้าตามข้าไปก็พอ ข้าจะพาเจ้าออกไปเอง”

เชียนโม่มองเขา หัวใจเต้นระรัวแรง

“หมาง” เธอมองจ้องไปที่รอยสักบนหน้าผากของเขา อดถามไม่ได้ “เจ้าเป็นใครกันแน่”

ดวงตาทั้งสองของหมางดูล้ำลึก มีประกายวิบวับสะท้อนออกมา ผ่านไปครู่หนึ่งก็สลายไปกลายเป็นแววเยาะหยันตนเอง “ข้าหรือ ก็แค่นักโทษคนหนึ่ง”

ฉู่หวังปล่อยตัวเชียนโม่กลับไปที่ถงซานแล้ว แต่ซูฉงยังไม่ยอมเลิกรา ให้คนขนแผ่นไม้ไผ่ที่มีตัวอักษรหนักสิบกว่าชั่งมาวางตรงหน้าฉู่หวัง กองสูงราวกับภูเขาลูกเล็ก

“ปีนี้ฤดูใบไม้ผลิน้ำท่วม ชายแดนทั้งสี่อดอยากหิวโหย ชนเผ่าซานหรงโจมตีชายแดนด้านตะวันตกเฉียงใต้ ไม่นานก็จะถึงภูเขาฟู่ซาน ชนเผ่าอี๋และหยางเยวี่ยก่อจลาจล ด้านตะวันออกเฉียงใต้ไม่สงบ พวกนั้นลงจากเนินหยางชิวมาแล้ว

* ‘เรื่องเล่าพิสดารแดนเทียนฟาง’ คือการล้อกับคำว่า ‘นิทานราตรีแดนเทียนฟาง’ หรือนิทานอาหรับราตรี เป็นคำอุปมา หมายถึงเรื่องที่เป็นไปไม่ได้