ทดลองอ่านนิยาย ย้อนกาลสารทวสันต์ เล่ม 1 บทที่ 3 – บทที่ 4

เมืองจือฉีตกอยู่ในอันตราย คนของแคว้นยงวางแผนปลุกระดมพวกหมาน คนแคว้นหมีกำลังเคลื่อนไหวก่อความไม่สงบ เริ่มก่อการขึ้นเมื่อใด นครอิ่งตูย่อมตกอยู่ในอันตราย!” ซูฉงในมือถือป้ายหยก สีหน้าเคร่งขรึม “ภายในวุ่นวาย ภายนอกถูกรุกราน ผู้คนในแว่นแคว้นต่างร้อนใจ แต่ตลอดทั้งเดือนต้าหวังไม่ได้กลับเมืองหลวง เอาแต่ล่าสัตว์ดื่มสุรา! หากส่งผลกระทบต่อบ้านเมือง พวกกระหม่อมล้วนมีความผิด!”

สีหน้าและน้ำเสียงล้วนเฉียบขาด ทุกคำหนักแน่นดังกังวาน ขู่ขวัญเสียจนข้าราชบริพารที่อยู่ในตำหนักใบหน้าไร้สีเลือด

มีเพียงคนเดียวที่สีหน้าไม่แปรเปลี่ยน นั่นก็คือฉู่หวัง

เขานั่งอยู่บนตั่ง มือวางอยู่บนโต๊ะ นิ้วมือเคาะลงบนโต๊ะช้าๆ ฟังเสียงสูงและก้องกระหึ่มของซูฉง นิ่งเงียบไม่เอ่ยวาจา

“ส่งผลกระทบต่อบ้านเมือง?” รอจนซูฉงพูดจบ ฉู่หวังจึงกล่าวอย่างไม่รีบไม่ร้อน “ต้าฟูพูดเกินความเป็นจริงไปแล้ว”

ซูฉงเอ่ยเสียงเย็น “เช่นนั้นกระหม่อมจะอ่านหนังสือราชการให้ต้าหวังฟัง!” พูดจบเขาก็ก้าวเข้าไปหยิบแผ่นไม้ไผ่ขึ้นมาแผ่นหนึ่งแล้วอ่านออกเสียงออกมา เหล่าข้าราชบริพารที่อยู่รอบด้านเห็นเขาทำเช่นนี้ก็ต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

อู่จวี่เห็นสภาพการณ์เช่นนี้ก็กล่าวกับเสี่ยวเฉินฝู “เรื่องนี้เกรงว่าต้าหวังคงไม่ต้องการให้คนเห็นมากนัก”

เสี่ยวเฉินฝูรู้ว่าพวกเขาจะปรึกษาเรื่องสำคัญ จึงรีบโบกมือพาคนอื่นๆ ล่าถอยออกไปนอกตำหนัก

รอคนไม่มีส่วนเกี่ยวข้องออกไปหมดแล้ว ฉู่หวังมองซูฉงที่สีหน้าเต็มไปด้วยความดื้อรั้นแล้วยิ้มอย่างอับจนปัญญา

“เจตนาของท่าน กว่าเหรินรู้แล้ว ไม่ทราบว่ามีแผนการเลิศล้ำอะไรหรือไม่”

ซูฉงวางแผ่นไม้ไผ่ลง ประสานมือให้ฉู่หวัง “ต้าหวังไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากทำศึก!”

ฉู่หวังมองสบตาเขา มุมปากเหยียดตรง นัยน์ตาทั้งสองหม่นขรึม

แม้เชียนโม่จะนับว่าเคยปรนนิบัติฉู่หวังมาแล้ว แต่เวลานี้เมื่อถูกส่งกลับมาสู่สภาพเดิม เธอก็ต้องทำงานเหมือนเมื่อก่อน

ทาสทั้งหลายรวบรวมหญ้าได้มากพอแล้ว ฉวยโอกาสที่ดินฟ้าอากาศปลอดโปร่งเริ่มลงมือสร้างกระท่อม มีเสียงโครมดังขึ้น หญ้ามุงหลังคาบนกระท่อมหลังเก่าถูกรื้อลงมา เผยโครงไม้หยาบๆ บนหลังคาออกมาให้เห็น

เชียนโม่กับคนที่อยู่ข้างๆ ช่วยกันเอาเชือกมัดหญ้าใหม่ให้ดี แล้วส่งให้คนที่อยู่บนหลังคา การลงมือสร้างบ้านด้วยตัวเอง กล่าวสำหรับคนในยุคสมัยนี้เป็นเรื่องพื้นๆ ธรรมดาอย่างที่สุด นอกจากเชียนโม่แล้ว ทุกคนต่างทำงานด้วยความชำนิชำนาญ แม้แต่อาหลีเด็กหญิงอายุน้อยแค่นั้นก็ยังรู้จักสานตอกที่ใช้มัดหญ้าคา

เชียนโม่มองไปรอบๆ ก็ได้แต่ช่วยเล็กๆ น้อยๆ เอาหญ้าที่มัดเสร็จส่งให้คนบนหลังคา อุ้มกาน้ำคอยเอาน้ำให้คนดื่ม

เชียนโม่ไม่ได้ทำหน้าตามอมแมมผมเผ้ารุงรังเหมือนเมื่อก่อนอีก เสื้อผ้าที่สวมใส่ก็สะอาดสะอ้าน ใครหลายคนเห็นเธอแล้วก็จำไม่ได้ มองมาด้วยสายตาตื่นตะลึงในความงาม ชายบางคนใจกล้าหน่อย ยังจงใจวิ่งมาตรงหน้าเธอ มองจ้องเธออย่างไม่เกรงใจแล้วยิ้มให้

งานซ่อมแซมและสร้างกระท่อม เปรียบกับการขุดแร่แล้วสบายกว่ามาก ทาสทั้งหลายยากนักจะได้ผ่อนคลาย ต่างอารมณ์ดีไม่น้อย

เชียนโม่กลับจิตใจไม่สงบ