ทดลองอ่านนิยาย เพลง(รัก)ของเจ้าชายอสูร บทที่ 5 – บทที่ 6

หลังจากทุกคนออกไปข้างนอกกันหมด เพลงพิณก็เริ่มทำตัวตามสบายมากขึ้น หญิงสาวมองดูนั่นดูนี่ระหว่างทางที่เดินตามคนตัวโตคับบ้านไปยังห้องทำงาน ที่ที่เขาบอกสั้นๆ ว่าบอดี้การ์ดและผู้ช่วยส่วนตัวของเธอกำลังรอรับหน้าที่อยู่

ห้องทำงานที่ชายหนุ่มว่าคือห้องขนาดใหญ่เพดานสูงที่มีความยาวมากกว่าความกว้าง เฟอร์นิเจอร์ในห้องประกอบไปด้วยชั้นหนังสือ โต๊ะทำงานทำจากไม้เนื้อสีดำตัวใหญ่ ตู้เก็บเอกสาร และโต๊ะยาวสำหรับใช้เป็นที่ประชุมงาน ส่วนการตกแต่งก็เป็นแบบเรียบง่าย เน้นประโยชน์ใช้สอย แต่ก็หรูหราอยู่ในที

หญิงสาวรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนแคระ เพราะชายหกคนที่อยู่ในห้องนั้นต่างสูงใหญ่และสวมเสื้อผ้าในโทนสีขรึม ทั้งหมดยืนตัวตรงเรียบร้อยและกล่าวทักทายอย่างพร้อมเพรียงกันเมื่อคอนสแตนตินและเธอมาหยุดยืนตรงหน้า

เจ้าบ้านหนุ่มผายมือไปยังผู้ชายสี่คนในชุดสูทสีเทาเข้มที่ยืนเรียงกัน “พวกเขาเป็นบอดี้การ์ดของคุณ…ไม่ว่าคุณจะไปไหนต้องมีพวกเขาอย่างน้อยสองคนไปด้วยเสมอ ไม่มีข้อยกเว้น…เข้าใจไหม”

เพลงพิณพ่นลมออกจากปาก อยู่นอกสายตาคนในครอบครัวเขาแบบนี้ เธอจึงไม่จำเป็นต้องทำท่ารักเขาจี๋จ๋า “รู้แล้วล่ะน่า…ย้ำเป็นตาแก่เชียว” หญิงสาวบ่นกระปอดกระแปด…เกลียดจริงเลย พวกย้ำคิดย้ำทำเนี่ย บนรถก็บอกกันมาหนหนึ่งแล้ว

“สวัสดีค่ะ ฉันเพลงพิณ” หญิงสาวหันไปยิ้มแจ่มใสและยื่นมือให้กับบอดี้การ์ดคนที่อยู่หัวแถว…ตัวโตๆ หน้านิ่งๆ ผมที่ตัดสั้นเกรียนเป็นสีเข้ม ผิวส่วนที่พ้นเสื้อผ้าก็คร้ามแดด

“นิคครับคุณผู้หญิง” บอดี้การ์ดหนุ่มตอบ เหลือบมองนายจ้างผู้ชายนิดหนึ่ง ก่อนจะสัมผัสมือบอบบาง

เพลงพิณโบกไม้โบกมือ “อึ้ย ไม่เอาน่า เรียกกันซะแก่เลย…เรียกฉันว่าเพลงก็พอแล้ว” หญิงสาวหันไปพูดกับทุกคน และยื่นมือให้คนต่อไป

“บุชครับ” ผู้ชายร่างบึกบึนอีกเช่นเดียวกัน แต่คราวนี้ผมที่ตัดสั้นแต่ไม่ถึงกับเกรียนเป็นสีทอง ผิวก็สีอ่อนกว่าคนแรก

“บุชที่แปลว่าพุ่มไม้น่ะเหรอ” เพลงพิณถามหัวเราะๆ

“ครับ” บุชตอบเสียงเรียบขรึม

เพลงพิณยังไม่จบง่ายๆ… “แล้วเป็นอะไรกับจอร์จ บุชหรือเปล่า”

ดวงตาสีเขียวของคนถูกถามดูมีแววหัวเราะ “ไม่ครับ”

“อ้อ”

เพลงพิณหัวเราะน้อยๆ ก่อนจะทักทายคนถัดไปที่รูปร่างสูงโปร่งราวกับนักกีฬายิมนาสติก…คนนี้ชื่อดอน แต่คนสุดท้ายเพลงพิณเห็นว่าน่าสนใจที่สุด เพราะเขามีลักษณะที่คล้ายคอนสแตนตินมากทีเดียว ทั้งผิวสีแทนเข้ม รูปร่างสูงใหญ่กำยำ ผมค่อนข้างยาวสีดำสนิท แต่แตกต่างกันที่ใบหน้าไม่มีเครารกครึ้ม และดวงตาของเขามีสีฟ้าสดใส

“สตีเฟ่นครับ…คุณเพลงพิณ”

ชายหนุ่มแนะนำตัวด้วยใบหน้าเรียบเฉย แทบไม่ต่างไปจากอากัปกิริยาของคอนสแตนติน เพลงพิณเห็นอย่างนั้นแล้วก็นึกสนุก…ยิ้มตาพราว ก่อนจะฉกมือวูบไปที่ซองปืนที่อยู่ข้างเอว แต่อีกฝ่ายไวกว่า คว้าข้อมือเธอไว้หมับแล้วบีบแน่น ก่อนจะรู้สึกตัวและรีบปล่อยมือนายสาวแสนซนพร้อมกับขอโทษขอโพย