ทดลองอ่าน ยอดหญิงเซียนเครื่องหอม บทนำ-บทที่ 1

อึกๆ ข้าวต้มถ้วยหนึ่งถูกมู่หวั่นชิวกินจนหมดภายในพริบตา นางขยับปากเหมือนยังติดใจในรสชาตินั้นอยู่ ผ่านชีวิตมาสองชาติ นางไม่เคยรู้เลยว่าข้าวต้มข้าวโพดง่ายๆ ชามหนึ่งจะหอมหวานได้ถึงขนาดนี้

มองดูเศษข้าวต้มที่ติดอยู่ข้างชาม นางก็นึกอยากจะยกถ้วยขึ้นมาเลียให้สะอาดเสียด้วยซ้ำ ทว่าความเรียบร้อยที่ได้รับการอบรมมานานในจวนอัครเสนาบดี ทำให้นางต้องสะกดความต้องการนั้นเอาไว้

ประตูถูกเปิดออก เมียหม่าหย่งยกอาหารแห้งจากข้าวโพดจานหนึ่งและไชเท้าเส้นตากแห้งนึ่งชามหนึ่งเดินเข้ามา เห็นมู่หวั่นชิวกินข้าวต้มชามใหญ่หมดภายในพริบตาก็รู้สึกตกใจ “จุ…จุ ดูเด็กคนนี้สิ หิวไม่เบาเลย…” วางข้าวปลาอาหารลงบนโต๊ะแล้ว ก็หยิบอาหารแห้งชิ้นหนึ่งยื่นให้นาง “อาชิวอย่าใจร้อน กินช้าลงหน่อยเถิด แล้วก็กินกับสักนิด…” จากนั้นก็หยิบถ้วยขึ้นมา “จะกินข้าวต้มอีกหรือไม่”

ใบหน้าเล็กของมู่หวั่นชิวขึ้นสี แล้วเม้มริมฝีปาก “ข้าวต้มข้าวโพดหอมจริงๆ ท่านอา”

“เจ้าก็แค่หิว…” เมียหม่าหย่งหัวเราะออกมา “พอกินบ่อยเข้า เจ้าก็จะร้องโอดครวญเอง”

ประตูพลันถูกเปิดแง้มออก ดวงตาดำเล็กคู่หนึ่งมองลอดผ่านช่องประตูเข้ามา

“มาเอาไป…” เมียหม่าหย่งยื่นถ้วยออกไป “ตักข้าวต้มมาให้น้องชิวอีกถ้วย อยู่ในบ้านตัวเองแท้ๆ ทำไมถึงทำตัวเหมือนเป็นโจรเยี่ยงนี้!”

นอกช่องประตูนั้นมีมือข้างหนึ่งยื่นมารับถ้วยเอาไป

“เขาเป็นลูกชายของข้าเอง ชื่อหม่าจู้เอ๋อร์ ปีนี้อายุสิบสี่ปีแล้ว โตกว่าเจ้าหนึ่งปี ต่อไปอาชิวก็เรียกเขาว่าพี่จู้จื่อก็แล้วกัน” ประตูปิดลงเสียงดังปึก เมียหม่าหย่งมองดูมู่หวั่นชิวกินอาหารไป พลางเริ่มพูดบ่นขึ้นมา “จู้จื่อดีทุกอย่าง ติดที่นิสัยขี้อายเกินไป ชอบทำตัวไม่ต่างจากหญิงสาว”

ระหว่างที่พูดอยู่ หม่าจู้เอ๋อร์ก็ยกข้าวต้มเต็มถ้วยผลักประตูเข้ามาอย่างระมัดระวัง คิดว่าคงได้ยินคำพูดของมารดา สีหน้าของหม่าจู้เอ๋อร์จึงขึ้นสีเล็กน้อย เขามองหน้ามารดาอย่างไม่พอใจ แต่ก็ถูกเมียหม่าหย่งถลึงตาใส่ “อย่ามาเหม่ออยู่ตรงนี้ ไปช่วยพ่อเจ้าไล่เป็ดเข้าเล้า ให้อาหารหมูเถอะ แล้วก็รีบกลับมากินข้าว พ่อเจ้าหิวมาทั้งวันแล้ว” นางรับถ้วยข้าวต้มมายื่นให้มู่หวั่นชิว “อาชิวกินง่ายๆ ก่อนสักมื้อเถอะนะ อาของเจ้าเพิ่งจะล่าหมูป่ามาได้ตัวหนึ่ง พรุ่งนี้พวกเราจะได้กินเนื้อหมูป่ากัน”

มู่หวั่นชิวกินข้าวจนเต็มปาก นางปิดปากแน่น แล้วพยักหน้าอย่างแรง หลังจากเห็นสายตาของหม่าจู้เอ๋อร์ลอบมองมาอีกครั้ง นางจึงขยิบตาให้เขาอย่างซุกซน ทำให้หม่าจู้เอ๋อร์หน้าแดงไปถึงติ่งหู แล้วหมุนตัววิ่งออกไป

ไม่นานก็กลับมาอีกครั้ง เอาลูกท้อที่ทั้งใหญ่และแดงสองลูกวางไว้บนโต๊ะ ก่อนจะวิ่งออกไปราวกับเหาะอีกหน

เมียหม่าหย่งส่ายหน้าอย่างรักเอ็นดูและจนใจ

มู่หวั่นชิวมองดูลูกท้อสีแดงยั่วใจสองลูกที่ถูกเช็ดอย่างสะอาดแล้ว นางก็เม้มปากยิ้มออกมา