“ทำไมไม่ได้อะไรอีกแล้ว” หม่าหย่งเหม่อมองกับดักสัตว์ที่ว่างเปล่าในมือ พลางบ่นพึมพำ
หลายปีมานี้ กับดักที่เขาวางไว้ไม่เคยว่างเปล่า แต่ครั้งนี้น่าประหลาดจริงเชียว กับดักของเขาเป็นแบบนี้มาสองวันแล้ว หากเหยื่อที่วางไว้ถูกกินไปก็ไม่ว่ากัน แต่ไม่ใช่ว่าเขาดักสัตว์ไม่ได้เลยสักตัวเช่นนี้
“แปลกประหลาดยิ่งนัก หรือโลกนี้มันจะเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ” มองดูกับดักในมือแล้ว หม่าหย่งก็เงยหน้ามองฟ้าอันกว้างไกลที่สดใสไร้ปุยเมฆ “เจอภัยแล้งหนักในรอบร้อยปี พืชพรรณในนาเห็นได้ว่าแทบจะไม่ได้ผลเก็บเกี่ยว หรือสิงสาราสัตว์เหล่านี้จะเห็นสัญญาณเตือน สามารถหนีรอดกับดัก และกินเหยื่อไปได้?” เขาส่ายหน้าแล้วส่ายหน้าอีก “ไม่น่าเชื่อเลย…ไม่น่าเชื่อแม้แต่น้อย”
หม่าหย่งบ่นพึมพำ แล้วตรวจสอบกับดักอย่างละเอียดอีกครั้ง กับดักนี้ไม่มีปัญหาอะไร เขาขยับดัดอยู่นาน ก่อนวางเหยื่อใหม่อีกครั้ง แล้วเอาดินกลบอย่างระมัดระวัง
เขาหันกลับไปแบกหมูป่าที่เพิ่งล่าได้มาเมื่อสักครู่ แล้วใช้ง้าวตวัดตัดพุ่มไม้ จากนั้นหม่าหย่งก็เดินลงเขาไป
เพิ่งเดินมาถึงกลางทาง จู่ๆ หม่าหย่งก็ชะงักฝีเท้า หลังก้มหน้าลงครุ่นคิดสักครู่ เขาก็ซ่อนหมูป่าไว้ในกับดักข้างทาง ก่อนจะเดินกลับไปตามทางเดิมอย่างเงียบๆ
อาทิตย์อัสดงย้อมท้องฟ้าให้แดงไปครึ่งผืน ลมเย็นสบายยามพลบค่ำพัดจนใบไม้เกิดเสียงเสียดสีกันไปมา หม่าหย่งที่นอนเฝ้าอยู่ในพุ่มไม้มาทั้งวัน จู่ๆ ก็ตื่นขึ้นมาจากความง่วง เขาเหลือบมองกับดักสัตว์ที่อยู่ไม่ไกลบนพื้น ก็พบว่ามันยังอยู่ดีอยู่ เขาจึงถอนหายใจ ดวงตะวันใกล้จะตกดินแล้ว หากเขายังไม่ไปอีก กลับไปถึงบ้านฟ้าคงมืด คนทางบ้านจะร้อนใจเอาได้
กำลังคิดจะลุกขึ้น ก็ได้ยินเสียงดังแกรบ หม่าหย่งตกใจ หันกลับไปอย่างช้าๆ ตัวฮวน*ตัวหนึ่งติดเข้ากับกับดัก กำลังดิ้นพล่านหมายเอาชีวิตรอด
หม่าหย่งฉีกปากยิ้มแหะๆ ออกมา
ว่าอยู่แล้วเชียว กับดักสัตว์ที่เขาทำนั้นถือเป็นที่หนึ่งในหมู่บ้าน จะดักสัตว์ไม่ได้ได้อย่างไร
ในใจคิดอยู่ แต่หม่าหย่งยังคงไม่ขยับเขยื้อน เขาซ่อนตัวอยู่กลางพุ่มไม้ นึกอยากจะดูว่าใครกันหนอที่อาจหาญ ในที่โล่งแจ้งเช่นนี้ ยังกล้ามาขโมยสัตว์ของเขาอีก
ผ่านไปราวสองเค่อ** ตัวฮวนก็หยุดดิ้น มันนอนแน่นิ่งอยู่กับที่ คิดว่าคงจะตายแล้ว ในตอนที่หม่าหย่งหมดความอดทน จะออกไปเก็บซากนั้น เสียงดังสวบสาบก็ดังลอยมา พุ่มไม้พุ่มหนึ่งฝั่งตรงข้ามขยับไหว คนสวมเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง ตัวผอมและไม่สูง ค่อยๆ คลานออกมา นางมองซ้ายแลขวา ไม่พบว่ามีสิ่งผิดปกติอะไร จึงรีบวิ่งเข้าไปปลดซากสัตว์ออกจากกับดัก แล้ววิ่งหนีไปทันที
“หยุดนะ!” เด็กน้อยเพิ่งจะหมุนตัวไป หม่าหย่งก็พุ่งตัวออกมา “ที่แท้เป็นเจ้านี่เองเจ้าหัวขโมย”
ร่างเล็กตัวสั่นงันงกหยุดอยู่กับที่ในทันที
“อายุยังน้อย เรียนอะไรไม่เรียน เจ้ากลับมาเรียนรู้การเป็นขโมย!” หม่าหย่งคว้าคอเสื้อเด็กน้อย “แม่เจ้าไม่ได้สอนหรือว่าการขโมยของเป็นเรื่องน่าอายที่สุด!”
“ท่านอา…ข้าหิว…” เด็กน้อยผอมบางที่หวาดกลัวพลันเงยหน้าขึ้นมา นางก็คือมู่หวั่นชิวที่เพิ่งรอดพ้นจากเงื้อมมือของมู่จงมานั่นเอง
เวลาเพียงไม่กี่วัน เสื้อผ้าบนร่างนางก็ถูกกิ่งไม้เกี่ยวขาดเป็นแถบๆ ซ้ำยังดูเก่ามาก ใบหน้าเล็กเปื้อนดำ มีเพียงสองตาโตที่ตาขาวตาดำแยกกันอย่างชัดเจน ส่องประกายวับวาว ฉายแววลึกลับ จ้องมองหม่าหย่งด้วยความหวาดกลัว
“เป็นเด็กผู้หญิงเสียด้วย!” มือที่ยกสูงชะงักกลางอากาศ หม่าหย่งถอนหายใจ “ทำไมเจ้าถึงวิ่งเข้ามาในหุบเขาลึกนี้เพียงคนเดียวเล่า แล้วคนทางบ้านเจ้าล่ะ”
“ข้า…” เมื่อคิดถึงท่านพ่อที่ได้รับโทษถูกประหารทั้งตระกูล น้ำตาก็เอ่อขึ้นมาที่ขอบตาทันที มู่หวั่นชิวกะพริบตาแรงๆ “ข้าตามที่บ้านมาหาญาติที่เมืองผิงเฉิง แต่กลับเจอสัตว์ร้ายไล่ทำร้ายมา จึงพลัดหลงกัน แล้วก็เดินเรื่อยๆ จนมาถึงที่นี่…” นางถูกหมีดำตัวหนึ่งไล่ตามจนหลงทางจริงๆ ก่อนจะวิ่งวนมาจนถึงที่นี่ ดวงตาสั่นไหวของมู่หวั่นชิวมองหน้าหม่าหย่ง “ท่านอาพาข้าไปที่เมืองผิงเฉิงได้หรือไม่”
“ผิงเฉิงห่างจากที่นี่เป็นระยะทางยี่สิบกว่าวัน อาไปไม่ได้หรอก” หม่าหย่งส่ายหน้า “ยายหนู เจ้ากลับไปกับลุงก่อน รอให้ถึงปลายปีในหมู่บ้านมีคนไปเดินตลาด ค่อยพาเจ้าไปหาญาติ…ดีหรือไม่”
มองดูมู่หวั่นชิวที่ผอมบาง หม่าหย่งก็อดไม่ได้ที่จะเกิดความเห็นใจ
แต่ว่าพวกเขาเป็นเพียงชาวเขา เดิมทีก็ไม่มีเงินอะไร ทั้งยังต้องตื่นแต่เช้ามืดมาทำงาน เข้าเมืองสักครั้ง จะนับเป็นเรื่องง่ายได้อย่างไรกัน
ขอเพียงมีที่กินอยู่สักที่ นางก็ไม่รีบร้อนที่จะไปเมืองซั่วหยางแล้ว ช้าไปอีกสักปีจะเป็นไร
“ขอบคุณท่านอา…” มู่หวั่นชิวฉีกปากยิ้ม เผยให้เห็นแผงฟันขาวเรียงกัน ดูน่ารักเป็นอย่างมาก
หม่าหย่งถอนหายใจ “ช่างเป็นเด็กดีเสียจริง”
