ทดลองอ่าน ยอดหญิงเซียนเครื่องหอม บทที่ 4

บทที่สี่

ดวงตะวันคล้อยต่ำลงทางทิศตะวันตก อาทิตย์อัสดงย้อมท้องฟ้าให้แดงไปครึ่งผืน

หลังจากกินอาหารเย็นแล้ว หัวใจหม่าจู้เอ๋อร์ราวกับมีต้นหญ้าขึ้นมามากมาย เขาเหม่อมองไก่เป็ดในเล้า เมียหม่าหย่งเรียกเขาหลายครั้งก็ยังไม่มีการตอบสนอง จึงเดินเข้าไปเขกหัวบุตรชายทีหนึ่ง “ตายแล้วหรือ วิญญาณของเจ้าถึงได้ลอยไปที่ไหนแล้ว”

“ท่านแม่!” หม่าจู้เอ๋อร์กุมหัวตะโกนเรียก

“เอาสิ่งนี้ไปส่งที่บ้านหัวหน้าหมู่บ้าน” เมียหม่าหย่งตักถั่วฝักยาวตุ๋นเนื้อกระต่ายมาเต็มชาม

หม่าหย่งเพิ่งจะล่ากระต่ายป่ามาได้ตัวหนึ่ง

“ท่านแม่” มองดูเนื้อในชามแล้ว หม่าจู้เอ๋อร์ก็เอ่ยเสียงเครียด ในดวงตาเต็มไปด้วยไฟโกรธ “ข้าไม่ไป!”

“ขุนนางใหญ่สองคนนั้นยังไม่จากไป ทุกบ้านล้วนส่งอาหารไปให้ ถ้าพวกเราไม่ไป หัวหน้าหมู่บ้านจะขุ่นเคืองเอาได้” เมียหม่าหย่งรู้ดีว่าหม่าจู้เอ๋อร์เกลียดขุนนางใหญ่สองคนนั้น นางจึงพูดเสียงอ่อนลง แล้วถอนหายใจ “พวกนั้นเป็นขุนนางใหญ่ที่มาจากเมืองหลวง ฟังท่านน้าบอกว่า แค่พวกเขาพูดมาคำหนึ่งก็สามารถเอาชีวิตคนได้แล้ว… พวกเราจะไปหมางใจด้วยได้อย่างไร รีบไปเถอะ พวกเขาถามอะไร เจ้าก็ตอบไป อย่าเอาแต่เงียบ ตีอย่างไรก็ไม่ยอมพูดเด็ดขาด”

“อย่าให้เขาไปเลย” หลังจากให้อาหารหมูเสร็จ หม่าหย่งก็วางถังอาหารหมูไว้ตรงลานบ้าน แล้วเข้าห้องไปล้างมือ จากนั้นเป็นคนรับชามไปถือไว้เอง “ข้าจะไปดูสักหน่อย”

“พ่อตาหนู…” แม่หม่าจู้เอ๋อร์รู้สึกสงสาร “เจ้าเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว”

“จู้จื่อพูดไม่เป็น อย่าให้เขาพูดคำผิดต่อหน้าขุนนางใหญ่เลย”

เมียหม่าหย่งคิดแล้วก็เห็นด้วย จึงผลักหม่าจู้เอ๋อร์ที่ยืนเหม่ออยู่ตรงนั้นอีกครั้ง “อย่ามัวยืนเหม่อ ไปเก็บฟืนที่พ่อเจ้าหามาสิ”