ทดลองอ่าน ยอดหญิงเซียนเครื่องหอม บทที่ 4

“พ่อตาหนู ขุนนางใหญ่สองคนนั้นไม่ได้ถามเรื่องอาชิวเลยหรือ”

หม่าจู้เอ๋อร์ย่อตัวนั่งอยู่ข้างเตาไฟ ฟังพ่อแม่ของเขาคุยกัน

“ถามแล้ว ข้าก็บอกไปว่าไม่เห็นนางตั้งแต่เช้าแล้ว” หม่าหย่งชะงักไปชั่วครู่ “จู้จื่อส่งนางไปหรือ”

เมียหม่าหย่งเหลือบมองห้องทางตะวันตก “ตั้งแต่บ่ายกลับมาไม่พูดอะไรสักคำ ถามอย่างไรก็ไม่ตอบ” นางถอนหายใจ “เจ้าว่า พ่อของอาชิวจะเป็นคนเลวร้ายจริงหรือ”

หม่าหย่งพ่นควันออกมาทันใด เคาะกล้องยาสูบตรงฐานที่นอน แล้วผูกติดกับถุงยาสูบ ก่อนนำไปวางบนม้านั่งบนพื้น “เด็กหญิงอายุสิบกว่าขวบจะรู้อะไร แม่จู้จื่อ นอนเถอะ”

มองเห็นไฟในห้องทางตะวันออกดับลงแล้ว หม่าจู้เอ๋อร์ก็ขบฟันแน่น แอบหยิบห่อผ้าที่เตรียมเอาไว้แล้วตรงหลังประตู เดินย่องออกจากประตูไป

“น้องสาว…น้องสาว…” หม่าจู้เอ๋อร์กวาดกิ่งไม้ตรงจุดที่มู่หวั่นชิวซ่อนตัวเมื่อกลางวันอย่างร้อนรน “อาชิว…อาชิว…” น้ำเสียงร้อนใจแฝงเสียงสะอื้น

ไม่มีเงาร่างของนาง!

หม่าจู้เอ๋อร์ย่อตัวนั่งตรงนั้นราวคนโง่ แสงจันทร์เย็นสาดส่องลงบนร่าง สีหน้าของเขาซีดขาวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ทันใดนั้น เขาหยิบห่อผ้าแล้วหมุนตัววิ่งไปตามทางภูเขา เพิ่งจะเดินอ้อมต้นไม้ใหญ่ ก็ชนเข้ากับร่างของใครคนหนึ่ง หม่าจู้เอ๋อร์ตัวสั่นในทันใด ถอยหลังไปสองก้าว แล้วเงยหน้ามองไป

“ท่านพ่อ” ทันทีที่เห็นว่าเป็นหม่าหย่ง หม่าจู้เอ๋อร์ก็เรียกเขาเสียงสลด

“ตอนกลางวันเจ้าซ่อนตัวนางไว้ที่นี่หรือ” เห็นห่อผ้าในมือของหม่าจู้เอ๋อร์ หม่าหย่งจึงถามขึ้น

“นางไปแล้ว” หม่าจู้เอ๋อร์เงยหน้าขึ้นทันใด ในดวงตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง “ดึกดื่นแบบนี้มีแต่สัตว์ร้าย นางต้องตัวคนเดียวอยู่ในป่า”

“เจ้าตามนางไม่ทันหรอก” ในดวงตาหม่าหย่งฉายความเป็นห่วง เข้าไปฉุดหม่าจู้เอ๋อร์เอาไว้ เสียงพูดอ่อนลง “กลับกันเถอะ”

“ท่านพ่อ!” หม่าจู้เอ๋อร์สบถเสียงเครียด ยืนอยู่ตรงนั้นไม่ยอมกลับ

“อาชิวสงบนิ่งกว่าเจ้า สมองก็ดีกว่าเจ้า นางไม่เป็นอะไรหรอก” พ่อของหม่าจู้เอ๋อร์หันไปมองทางเล็กที่ลำบากและยาวไกลทอดตัวยาวราวงูเลื้อยเข้าไปในป่าลึก แล้วถอนหายใจเบาๆ จนแทบไม่ได้ยิน ทุกคนต่างมีชะตาชีวิตของตนเอง จะเดินออกจากภูเขาไปได้หรือไม่ ต้องดูที่โชคชะตาของนางแล้ว

“ท่านพ่อ…” หม่าจู้เอ๋อร์เรียกอย่างเวทนา “นางเป็นแค่เด็กหญิงตัวเล็กคนหนึ่ง”

หม่าหย่งตัดบทคำพูดของเขา “เงินที่เจ้าขโมยแม่ไป เจ้าให้นางไปหมดเลยหรือ”

“ข้า…” หม่าจู้เอ๋อร์ก้มหน้าลงอย่างลนลาน ผ่านไปเนิ่นนาน จึงส่งเสียงตอบ “อืม” แล้วเหลือบมองสีหน้าของหม่าหย่ง

หม่าหย่งสีหน้าเคร่งเครียด มองไม่เห็นความยินดี กระชากห่อผ้าของหม่าจู้เอ๋อร์แล้วก็หมุนตัวเดินกลับทันที “นั่นเป็นเหมือนชีวิตของนาง กลับไปยอมรับผิดกับแม่เจ้าเสียดีๆ”

“ข้าล่าสัตว์แลกเงินได้เช่นกัน” หม่าจู้เอ๋อร์ยืนนิ่งตรงนั้นอย่างดื้อรั้น

ทิ้งอาชิวอยู่ในหุบเขาใหญ่แบบนี้คนเดียว เขาไม่วางใจจริงๆ ตอนนี้นางต้องหลบไปค้างแรมที่ใดสักแห่ง ถ้าเขาเร่งเดินทางสักนิด ย่อมหานางเจอแน่นอน

“ถ้ารู้ว่าเจ้าแอบพานางหนีไปตอนกลางคืน ขุนนางใหญ่ในเมืองคงจับพ่อกับแม่เจ้าไป” หม่าหย่งไม่ได้หันหน้ามา

หม่าจู้เอ๋อร์ร่างสั่นเทา สีหน้าซีดขาวในทันที ยืนอยู่ตรงนั้นเหม่อมองแผ่นหลังบิดาของเขาที่เริ่มโค้งงอเล็กน้อย ภายใต้แสงจันทร์ จอนผมสองข้างของหม่าหย่งสะท้อนเป็นแสงสีเงิน

“ท่านพ่อ” ออกเดินไปได้สิบกว่าก้าว หม่าหย่งจึงได้ยินเสียงฝีเท้าเดินตึงๆ ตามมา “ข้าจะฝึกวรยุทธ์กับนักบวชอู๋อิน”