ทดลองอ่าน ยอดหญิงเซียนเครื่องหอม บทที่ 5

บทที่ห้า

“เต้าฮวย เต้าฮวยร้านหม่าจี้ นุ่มลื่นคล่องคอ!”

“เป็ดย่าง เป็ดย่างตระกูลหลี่! กรอบหอมเนื้อนุ่ม!”

“ขนมเปี๊ยะเนื้อรมควันจ้าวพั่งจื่อ ไม่กินถือว่ามาไม่ถึงเมืองผิงเฉิง!”

“เต้าหู้เหม็นสวีหมาจื่อเป็นหนึ่งในใต้หล้า”

“ทำนายชื่อ ดูดวงชะตา สิบอีแปะต่อครั้ง รู้อดีตห้าร้อยปี รู้อนาคตแปดร้อยปี”

ดวงอาทิตย์คล้อยไปทางตะวันตกแล้ว ทว่าไอร้อนกลับยังไม่จางหายไป เสียงร้องเร่ขายของดังเบาสลับกันก็ทำให้ถนนการพนันแห่งนี้คึกคักเหมือนเปิดหม้อข้าวต้มเดือด* ผู้คนที่ทำงานมาทั้งวัน ต่างก็เริ่มทยอยมารวมตัวกันที่ถนนการพนัน เตรียมตัวหลังจากกินอาหารเย็นแล้ว จะหาบ่อนสักแห่งเสี่ยงโชค ขยับยืดเส้นยืดสายเสียหน่อย

เด็กสาวตัวผอมดำคนหนึ่งเดินออกมาจากโรงธูปสวีจี้ตรงหัวมุมถนน นางเดินตรงมาทางนี้ มองไปทางโน้นทีทางนี้ที ถูกกลิ่นหอมเย้ายวนใจดึงดูดมาจนถึงหน้าร้านเป็ดย่างตระกูลหลี่

“ห้าสิบอีแปะครึ่งตัว กรอบหอมเนื้อนุ่ม…” เสี่ยวเอ้อร์ที่มีเหงื่อท่วมหัว หยิบเป็ดย่างมันย่องตัวหนึ่งยื่นมาตรงหน้า “เป็นอย่างไร แม่นางน้อย เอาสักตัวไปชิมหรือไม่ รับรองว่ากินแล้วต้องอยากกินอีกแน่นอน”

มู่หวั่นชิวกลืนน้ำลายอย่างแรง มือคลำที่กระเป๋า ทันใดนั้นก็ส่ายหน้า ยกเท้าก้าวไปข้างหน้า

“เหอะๆ เจอคนจนอีกคนแล้ว” เสี่ยวเอ้อร์มองแผ่นหลังของมู่หวั่นชิวแล้วพูดบ่น

ครั้งที่สองแล้วที่นางถูกเสี่ยวเอ้อร์ข้างถนนพูดจาเยาะเย้ย มู่หวั่นชิวพยายามยืดตัวตรง คลำไปตรงกระเป๋าที่มีเงินเพียงหนึ่งตำลึง ใช่ว่านางจะไม่มีเงินซื้อ แต่เงินหนึ่งตำลึงนี้จะเอาไปเป็นทุนที่ร้านป๋ออี้ อีกครู่หลังออกมาจากร้านป๋ออี้แล้ว นางจะต้องซื้อเป็ดย่างของเขาทั้งหมด ให้เขาเห็นว่าใครกันแน่ที่เป็นคนจน มู่หวั่นชิวคิดอย่างเคียดแค้น…

เดินมองแผ่นป้ายเหนือหัวมาตลอดทาง ไม่ช้ามู่หวั่นชิวก็หาร้านป๋ออี้เจอ มองดูชายฉกรรจ์ร่างใหญ่น่าเกรงขามสองคนที่ยืนอยู่ตรงปากประตูแล้ว ขาของนางที่ยกขึ้นก็เกิดลังเลขึ้นมา

นางยืนอยู่ตรงนั้นครู่ใหญ่ ทันใดนั้นก็ยืดตัวตรง ค่อยๆ เดินไปยังบันไดหยกขาวที่สะท้อนแสงอาทิตย์อัสดงจนดูแสบตา

“นี่ๆๆๆ” คนเฝ้าประตูขวางทางนางไว้ มองสำรวจเด็กสาวที่เสื้อผ้าเต็มไปด้วยรอยปะชุน แต่ก็ยังนับว่าสะอาดสะอ้าน “แม่นางน้อย เจ้าเดินเข้าผิดประตูแล้ว หากจะซื้อแป้งชาด เจ้าต้องไปทางนั้น” คนเฝ้าประตูชี้ไปยังถนนบุปผาที่อยู่ไกลออกไป “ที่นี่คือบ่อนพนัน ไม่ใช่สถานที่ที่เจ้าจะมา”

“ทำไมล่ะ” มู่หวั่นชิวถามอย่างประหลาดใจ “ร้านของเจ้าปิดกิจการแล้วหรือ”

คนเฝ้าประตูหันไปมองบ่อนที่มีเสียงอึกทึกคึกคัก พลางรู้สึกว่าน่าขำ ร้านของเขาถือเป็นบ่อนที่ใหญ่ที่สุดในเมืองผิงเฉิงแล้ว คุณชายรองตระกูลเจิงซึ่งเป็นหนึ่งในตระกูลใหญ่ของแคว้นต้าโจวเป็นผู้เปิด แม้ว่าบ่อนทั่วเมืองผิงเฉิงจะล้ม แต่ว่าร้านป๋ออี้ของเขาจะไม่มีทางปิดกิจการ!

แต่ว่าบ่อนก็แบ่งระดับอยู่เช่นกัน คนมีเงินก็พนันสูง ไม่มีเงินก็พนันต่ำ คนที่มาร้านป๋ออี้ของเขาล้วนเป็นคนที่มีเงิน หากในมือไม่มีเงินแปดสิบถึงร้อยตำลึง คนทั่วไปย่อมไม่กล้ามาเล่นที่นี่

ตั้งแต่เปิดกิจการมา ร้านป๋ออี้ของเขาไม่เคยมีพวกขอทานเข้ามาเลย!