ทดลองอ่าน ยอดหญิงเซียนเครื่องหอม เล่ม 6 ตอนที่ 3

คิดถึงแม่นางเว่ยที่โดดเดี่ยวมาทั้งชีวิต และคิดถึงตนเองที่ชาติก่อนลุ่มหลงจนมีจุดจบที่น่าอนาถ มู่หวั่นชิวก็ขนลุก พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นหลีจวินกำลังจ้องนางไม่วางตา สายตาของเขาอ่อนโยนราวกับสามารถหลอมละลายทุกสิ่งอย่าง ราวกับนางคือคนที่เขารอจะใช้ทั้งชีวิตไปรัก นางเกิดความหวาดหวั่นอย่างไร้สาเหตุจึงเลื่อนสายตาหนีอย่างรวดเร็ว

เขาอาจจะชอบนางจริง แต่สุดท้ายแล้วเขาจะไม่มีทางทิ้งทุกอย่างเพื่อนาง นางจะเสียหัวใจไปอย่างนี้ไม่ได้เด็ดขาด มิเช่นนั้นนางคงมีชีวิตที่น่าอนาถไปชั่วชีวิตเฉกเช่นอาจารย์ โชคดีที่อาจารย์ยังสามารถกลับไปในโลกพันปีให้หลังได้ แต่นางกลับทำได้เพียงเป็นเหมือนในชาติก่อน…ตายอย่างอนาถ

“มิน่าเล่าบันทึกลับวังหลวงจึงมีบันทึกเกี่ยวกับคำพูดและการกระทำของอาจารย์มากมายเพียงนั้น” มู่หวั่นชิวสะกดหัวใจที่เต้นอย่างว้าวุ่น รีบหาประเด็นพูดทันที “ที่แท้อาจารย์เคยถูกกักตัวอยู่ที่ตำหนักใน…” เสียงนั้นขาดห้วงไป นางเงยหน้าขึ้นมองหลีจวิน “ตามที่อาจารย์พูดไว้ ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันก็คือลูกชายแท้ๆ ของนาง เหตุใดข้าจึงไม่เคยได้ยินมาก่อน” แล้วถามอีกว่า “ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันไม่ได้ทรงกำเนิดมาจากฮองเฮาหรอกหรือ”

หลีจวินเลื่อนสายตากลับมา ถอนหายใจยาวแล้วพูดว่า “เหล่านี้ล้วนเป็นความลับในวังหลวง ข้าก็แค่ได้ยินมาเท่านั้น ลือกันว่าฮ่องเต้องค์ปัจจุบันทรงกำเนิดจากชายาสกุลหลินคนหนึ่งในตำหนักใน พอประสูติก็ถูกแต่งตั้งขึ้นเป็นรัชทายาท ได้รับการอบรมเลี้ยงดูข้างกายฮองเฮา…” ทันใดนั้นก็หยุดชะงัก “ข้าเข้าใจแล้ว ปรมาจารย์เว่ยมีชื่อจริงว่าหลินซิ่วเจวี้ยน คงเป็นเพราะอดีตฮ่องเต้กังวลพระทัยว่าฐานะความเป็นช่างของนางจะไม่ได้รับการยอมรับจากเหล่าขุนนาง หลังจากเข้าวังนางจึงใช้ชื่อหลินซิ่วเจวี้ยน…” คิดถึงบันทึกประวัติลับ หลีจวินก็พึมพำออกมา “หลินซิ่วเจวี้ยน เข้าวังรัชศกหย่งตี้ปีที่หนึ่ง ถูกแต่งตั้งเป็นชายาเอก รัชศกหย่งตี้ปีที่ห้าป่วยหนักจนตาย…”

มู่หวั่นชิวพูดออกมาในทันที “ไม่ใช่ป่วยหนักจนตาย แต่อาจารย์ออกจากตำหนักในแล้ว!”

“ถูกต้อง!” หลีจวินพยักหน้า

“ข้าเคยได้ยินท่านพ่อพูดถึงเช่นกัน หลังจากอดีตฮองเฮาสิ้นพระชนม์อดีตฮ่องเต้ก็ไม่ได้ทรงแต่งตั้งฮองเฮาอีก เดิมยังคิดว่าอดีตฮ่องเต้กับอดีตฮองเฮารักกันอย่างลึกซึ้ง คิดไม่ถึงว่าเป็นเพราะอาจารย์ แม้ภายหลังอาจารย์จะหายสาบสูญไปแล้ว เขาก็ไม่ทรงแต่งตั้งฮองเฮา ไม่เคยเติมเต็มตำหนักในอีก…ทั้งยังทรงแต่งตั้งลูกของอาจารย์เป็นรัชทายาท รักษาตำแหน่งฮองเฮาเพื่อนางหลายปี ในฐานะฮ่องเต้ อดีตฮ่องเต้นับว่าทรงมีความรักมั่น…” มู่หวั่นชิวถอนใจยาว “น่าเสียดายสิ่งที่อาจารย์ต้องการ สุดท้ายเขาก็ให้ไม่ได้”

หลีจวินมองนางอย่างลึกซึ้งพลางพูดอย่างทอดถอนใจ “มีฐานะเป็นเจ้าแผ่นดิน จำต้องแบกรับภาระอันใหญ่หลวง อดีตฮ่องเต้ก็มีเรื่องที่มิอาจกระทำได้มากมาย”

มู่หวั่นชิวส่ายหน้าพูดกับตนเอง “ทั้งที่รู้ว่ารักแล้วจะมีเคราะห์ เหตุใดยังต้องรักอีกเล่า”

หลีจวินรู้สึกตกใจ เขาหันหน้าไปมองมู่หวั่นชิวอย่างจริงจัง “ไยอาชิวคิดเช่นนี้ เหตุใดอาชิวไม่เชื่อสิ่งเหล่านี้!”

ถ้าท่านถูกคนหลอกลวงมาหนึ่งชาติเหมือนข้า ก็ไม่มีทางเชื่อสิ่งเหล่านี้หรอก มู่หวั่นชิวพูดพึมพำในใจ แล้วถอนหายใจเบาหวิว สายตาเลื่อนไปยังไข่มุกราตรีที่อยู่บนโต๊ะหิน แล้วลุกขึ้นไปหยิบมา ก่อนจะพูดด้วยรอยยิ้ม “คิดไม่ถึงว่าฮ่องเต้องค์ปัจจุบันจะเป็นลูกชายแท้ๆ ของอาจารย์ ถ้าจะนับไปแล้ว ข้านับเป็นศิษย์น้องของเขาอีกด้วย”

น่าเสียดายที่การนับญาตินี้จะทำอย่างส่งเดชไม่ได้ หากฮ่องเต้หนานตี้รู้ว่ามารดาผู้ให้กำเนิดตนเองมีฐานะมาจากช่างฝีมือ ด้วยความอับอาย พูดยากว่าเขาจะไม่ฆ่านางที่เป็นศิษย์น้องคนนี้เพื่อปิดปาก…

เห็นมู่หวั่นชิวเปลี่ยนประเด็นพูดไป หลีจวินก็ส่ายหน้าอย่างจนใจแล้วลุกขึ้นยืน “ที่เรียกว่าครอบครองหยกกลับต้องโทษ ไข่มุกเม็ดนี้อาชิวต้องเก็บไว้ให้ดี อย่าเอาออกมาแสดงต่อหน้าคนอื่นง่ายๆ มิเช่นนั้นจะนำภัยมาสู่ตัว”

“ข้ารู้…” มู่หวั่นชิวพยักหน้า สี่ตาเริ่มมองหาไปทั่ว “พวกเราจะออกไปได้อย่างไร”

ถ้ำที่มาถูกปิดตายไปแล้ว เดินออกไปทางเดิมคงเป็นไปไม่ได้

“ถ้ำนี้เกิดจากธรรมชาติ ต้องมีทางออกอีกแน่นอน” หลีจวินมองไปรอบด้านเช่นกัน

มีไข่มุกราตรีส่องแสง ภายในถ้ำจึงสว่างราวกลางวัน ไม่ต้องชูคบไฟคลำไปทีละนิด เพียงแค่ยืนอยู่ตรงหน้า ของรอบตาก็มองเห็นได้อย่างชัดเจน แทบจะเป็นชั่วขณะเดียวกัน ทั้งสองคนก็มองเห็นฝักบัวเล็กกะทัดรัดก้านหนึ่งถูกสลักไว้บนผนังหินตรงข้ามโต๊ะหิน

“อาจารย์ชอบฝักบัวถึงเพียงนี้เชียวหรือ!” มู่หวั่นชิวพูดพลางกระโจนเข้าไปโดยไม่ต้องคิด

จับฝักบัวแล้วออกแรงบิด พบว่าเป็นกลไกจริงๆ ก่อนจะได้ยินเพียงเสียงดังครืน ผนังหินข้างกายก็เคลื่อนตัว เผยให้เห็นปากถ้ำ กลิ่นอากาศสดชื่นลอยเข้ามาในทันที

มู่หวั่นชิวกระโดดขึ้นมาอย่างตื่นเต้น

แต่เพียงพริบตาสีหน้านางก็สลดลง

ยื่นหน้าออกไป นางจึงพบว่าปากถ้ำนี้เป็นหน้าผาสูงชัน ด้านบนไม่แตะผืนฟ้าด้านล่างไม่แตะผืนดิน เปิดทะลุตรงกลางหน้าผาที่สูงนับหมื่นจั้ง

หลีจวินก็ยื่นหน้าออกไปเช่นกัน “มิน่าเล่าที่นี่จึงไม่มีใครหาพบ ที่แท้มันก็ติดอยู่กับหน้าผานี่เอง”

โชคยังดีที่เขาสามารถลอยตัวบนหลังคาเดินบนผนังได้

ไม่รู้ว่าหลีจวินส่งสัญญาณบอกคนอื่นไว้ตั้งแต่เมื่อใด แต่พอทั้งสองเก็บของ โรยตัวตามเถาวัลย์ตรงหน้าผาลงไปจนถึงก้นเหว หลีชังก็นำรถม้าที่มีพร้อมทั้งเสื้อผ้าและอาหารมารอพวกเขาอยู่ตรงนั้นแล้ว