ทดลองอ่าน ยอดหญิงเซียนเครื่องหอม เล่ม 7 ตอนที่ 4

เพียงคิดว่าต้องฆ่าหลิ่วอู่เต๋อและหลิ่วเฟิ่งกับมือ หัวใจหร่วนอวี้ก็เจ็บราวถูกมีดกรีด ความสัมพันธ์ในการเลี้ยงดูมาสิบกว่าปีทำให้รู้สึกกับพวกเขามิต่างจากครอบครัวจริงๆ ของตนเอง พวกเขาสำคัญมิต่างจากเลือดในกาย แล้วจะให้เขาลงมือได้อย่างไร

แต่หากไม่แก้แค้นให้บิดาแล้วจะให้เขาไปพบท่านพ่อท่านแม่ในปรโลกได้อย่างไร

ยิ่งไปกว่านั้นหลิ่วอู่เต๋อก็คิดจะลงมือกับเขาแล้ว

“ใต้เท้าเป็นอะไรหรือขอรับ” เห็นหร่วนอวี้สีหน้าซีดขาว องครักษ์เฝ้าประตูจึงถามอย่างไม่สบายใจ

“ถ้ามีคนมาพบข้า บอกว่าข้าไม่อยู่ในจวน” พูดจบหร่วนอวี้ก็วิ่งตรงไปที่เรือนด้านหลัง

“เรื่องเหล่านี้ล้วนไม่ใช่เรื่องจริง ล้วนไม่ใช่เรื่องจริง…” ปากพูดพึมพำ ขณะที่หร่วนอวี้นอนนิ่งอยู่บนเตียง “เรื่องเหล่านี้ล้วนเป็นความฝัน พรุ่งนี้พอตื่นขึ้นมาทุกอย่างก็คงกลับสู่สภาพเดิม”

หร่วนอวี้บังคับตนเองให้หลับตาลง เขาสะลึมสะลือ ไม่รู้ว่าเข้าสู่ห้วงแห่งความฝันตั้งแต่เมื่อใด

ในคืนนี้เขาฝันมากมาย

เดี๋ยวมองเห็นเขาอีกคนหนึ่งเป็นแม่ทัพกุยเต๋อ มีประกายเจิดจรัส ดูน่าเกรงขามอย่างมาก

เดี๋ยวก็เห็นมู่หวั่นชิวมีเหงื่อผุดเต็มร่าง ‘ซานหลาง…ซานหลาง…’ นางเรียกเขาไม่หยุด กำลังกอดรัดอยู่กับเขาอีกคนหนึ่งในฝัน ในดวงตานั้นเต็มไปด้วยความรักลึกซึ้ง ภาพของนางทำให้หร่วนอวี้ปวดใจ แต่ว่าเขาอีกคนหนึ่งกลับจ้องนางอย่างเย็นชา ท่าทางหยาบคาย ไร้ความรู้สึก

หลังจากร่วมรักกันมู่หวั่นชิวก็นอนหลับสนิท เขาอีกคนหนึ่งกลับตื่นขึ้นมา มองดูสาวงามที่หลับสนิทอยู่ข้างกายด้วยสายตาดุร้าย ทันใดนั้นเขาอีกคนหนึ่งก็ยื่นมือไปชักกระบี่ลงมาจากหัวเตียง

‘อย่า…’ มองดูเขาอีกคนหนึ่งตวัดกระบี่จะแทงคอมู่หวั่นชิวแล้ว หร่วนอวี้ก็ร้องเสียงหลง เขากระโจนเข้าไปจึงพบว่าระหว่างพวกเขาถูกกั้นด้วยกำแพงที่ไร้รูป ไม่ว่าเขาจะตะโกนเรียกอย่างไร เขาอีกคนก็มองไม่เห็น ฟังไม่ได้ยิน

‘ขอร้องเจ้าล่ะ อย่าทำเช่นนี้กับอาชิว!’ เขาได้แต่พูดพึมพำ หลับตาลงอย่างไร้เรี่ยวแรง ผ่านไปครู่ใหญ่เขาจึงลืมตาขึ้นช้าๆ เห็นกระบี่เล่มนั้นหยุดอยู่ที่คอมู่หวั่นชิวมาพักใหญ่ เขาอีกคนหนึ่งจึงเก็บกระบี่อย่างช้าๆ ถอนหายใจยาวแล้วลุกขึ้นสวมเสื้อผ้าอย่างเรียบร้อย ก่อนจะผลักประตูเดินออกไป

หร่วนอวี้ก้าวเท้าไล่ตามออกไปขวางตรงหน้าเขาแล้วตะโกนว่า ‘อาชิวมีความรักลึกซึ้งต่อเจ้า เหตุใดเจ้าจึงทำเช่นนี้กับนาง!’

ราวกับมองไม่เห็นเขา เขาอีกคนหนึ่งจึงเดินหน้าเครียดมาหา แล้วทะลุผ่านตัวหร่วนอวี้ไปอย่างช้าๆ ก้าวทีละก้าวออกจากเรือนไป