ทดลองอ่าน ยอดหญิงเซียนเครื่องหอม เล่ม 7 ตอนที่ 4

หร่วนอวี้ยืนตะลึงอยู่ตรงนั้น ทันใดนั้นก็หมุนตัวกลับ ยื่นมือคว้าไปข้างหน้า แต่เบื้องหน้ากลับว่างเปล่า เขาเหมือนรู้สึกตัวขึ้นมา ‘นี่มันเกิดอะไรขึ้น’ หร่วนอวี้พูดพึมพำกับตนเอง คิดถึงมู่หวั่นชิวที่อยู่ในห้องเขาก็หมุนตัวเดินกลับเข้าไปอีกครั้ง

มู่หวั่นชิวในความฝันยังคงพอใจอยู่ในห้วงอารมณ์อันแสนหวาน

‘อาชิว!’ เห็นมู่หวั่นชิวลืมตาขึ้น หร่วนอวี้จึงเรียกนางอย่างตกใจ ‘เจ้าตื่นแล้วหรือ’ แล้วยื่นมือไปช้าๆ

แต่ไม่ว่าเขาจะเรียกอย่างไร มู่หวั่นชิวก็ดูเหมือนจะมองไม่เห็นเขา นางยื่นมือลูบคลำข้างกาย

‘ซานหลาง!’ เพียงพบว่าข้างกายว่างเปล่า นางก็เรียกอย่างตกใจกลัวอีกครั้ง

หาไปทั่วทุกห้องแล้วก็ไม่เห็นเงาของเขาอีกคนหนึ่ง มู่หวั่นชิวคุกเข่าลงบนพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง สองมือปิดหน้าแล้วร้องไห้สะอึกสะอื้น ‘ซานหลาง อาชิวทำผิดอะไรอีกแล้ว เหตุใดท่านจึงจากไปโดยไม่พูดอะไรเลย’

มองดูร่างที่สั่นเทานั้นแล้วหร่วนอวี้ก็รู้สึกเหมือนเลือดหยดอยู่ในหัวใจ เขาตะโกนไปทางมู่หวั่นชิวรอบแล้วรอบเล่า ‘อาชิว! เจ้าไม่ผิดอะไร เขามันเป็นเดรัจฉาน!’

หร่วนอวี้ยังคงอยู่ในห้องเดิม แต่ชั่วพริบตาก็เปลี่ยนไปเป็นอีกเหตุการณ์หนึ่ง

ภายใต้สายตาของทุกคน มู่หวั่นชิวถือกระบี่มองดูเขาอีกคนหนึ่งที่สาวใช้เพิ่งแต่งตัวให้อย่างเรียบร้อยด้วยสายตาที่สิ้นหวัง ‘อาชิวรู้ว่าไม่คู่ควรกับท่านแม่ทัพ ซึ่งอาชิวก็ไม่กล้าขอฐานะ ไม่กล้าขอความร่ำรวย ไม่กล้าขออะไรเลย หวังเพียงสามารถเฝ้าอยู่ข้างท่านแม่ทัพอย่างเงียบๆ หวังว่าตอนที่ท่านว่างจะคิดถึงบ้าง มาหาอาชิวบ้างก็พอ หัวใจรักนี้สวรรค์เป็นพยานได้ เหตุใดท่านแม่ทัพจึงใจร้ายเช่นนี้!’

ฟังคำถามที่เศร้าสลดและสิ้นหวังนี้แล้ว หร่วนอวี้ก็เบือนหน้าหนี เห็นเพียงเขาอีกคนหนึ่งพูดเสียงเย็นชา ‘ลูกสาวอัครเสนาบดีเลว นางโลมในหอคณิกา คู่ควรแล้วหรือ!’

จากนั้นหร่วนอวี้ก็ได้ยินมู่หวั่นชิวหัวเราะเสียงประหลาดราวปีศาจ ‘ชาตินี้ รักนี้ อาชิวรักจนมิอาจรักได้แล้ว หากมีชาติหน้า อาชิวจะไม่ขอรักใครอีก!’

“อาชิว อย่า!” เห็นเลือดแดงพุ่งออกจากลำคอของมู่หวั่นชิว หร่วนอวี้ก็รู้สึกว่าหัวใจของเขาหยุดเต้นไปด้วย เขาลุกพรวดขึ้นนั่ง ก่อนจะพบว่าท้องฟ้าสว่างแล้ว เขานอนฝันตลอดทั้งคืน ร่างเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ

นั่งอยู่ครู่ใหญ่ เขาก็ยังมีความรู้สึกเหมือนไม่ใช่ความจริง “เป็นไปได้อย่างไร” เขาหยิกตนเองอย่างแรงทีหนึ่ง ความเจ็บส่งผ่านมาทางแขนทำให้เขารู้ชัดว่าตนเองตื่นแล้ว เขาส่ายหน้าอย่างแรง “ในเมื่อเป็นความฝัน เหตุใดข้าจึงจำได้ชัดเจนเช่นนี้” เขาถึงขั้นยังจำได้ถึงชั่วเวลาที่นางปาดคอตนเอง และความเจ็บปวดในดวงตาของเขาอีกคนในฝัน

“ข้าคนนั้นเหตุใดจึงโหดร้ายเช่นนั้น เหตุใดจึงทำกับอาชิวที่ยึดมั่นในรักเช่นนี้”

กำลังคิดจนเหม่อ เสียงเคาะประตูก็ดังลอยมา

หร่วนอวี้ตะโกนพูด “เข้ามา”

สาวใช้คนหนึ่งเข้ามาแจ้งว่า “แม่นางหลิ่วมาแล้วเจ้าค่ะ”

อาเฟิ่ง?

หร่วนอวี้ตะลึงไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็นึกถึงคำพูดที่แอบได้ยินมาเมื่อวาน เขาจึงเอ่ยปากพูดว่า “บอกว่าข้าไม่อยู่”

สาวใช้รับคำ กำลังจะออกไปก็ถูกหร่วนอวี้เรียกรั้งเอาไว้ “ช้าก่อน…” เขาคิดสักครู่ “ให้นางรอสักครู่” แล้วลุกขึ้นกระโดดลงพื้น