ทดลองอ่าน ยอดหญิงเซียนเครื่องหอม เล่ม 7 ตอนที่ 4

“พี่สาม” เห็นหร่วนอวี้สวมเสื้อเนื้อบางออกมาต้อนรับ หลิ่วเฟิ่งก็รู้สึกตกใจ หน้านางขึ้นสีแดงเรื่อ

หร่วนอวี้เป็นคนที่สำรวมมาแต่ไหนแต่ไร แม้จะอยู่ในห้องพักก็น้อยครั้งนักที่เขาจะสวมเสื้อเนื้อบางมาพบแขก เขาสวมชุดไม่เรียบร้อยออกมาเช่นนี้คงจะเพราะเพิ่งตื่นนอนจึงไม่ทันสวมเสื้อผ้า และคิดถึงนางเป็นพิเศษจึงรีบร้อนออกมาแน่นอน

อย่างไรเสียพวกเขาก็ไม่ได้พบหน้ากันหลายวัน

นางมาพบเขาเอง เชื่อว่าเขาคงจะตื่นเต้นมากแน่

“อาเฟิ่งมาแล้วหรือ…” หร่วนอวี้พูดด้วยเสียงอ่อนหวานที่น้อยนักจะได้ยิน “เมื่อคืนนอนดึก ข้าเลยเพิ่งตื่น ทำให้อาเฟิ่งต้องรอแล้ว” พูดพลางเขาก็เห็นหลิ่วเฟิ่งสวมเสื้อกั๊กสีแดงลายโบตั๋น นอกจากทรงผมบนศีรษะที่ไม่ใช่เป็นแบบหญิงที่แต่งงานแล้ว นอกนั้นแทบจะเหมือนกับนางที่อยู่ในฝันทุกอย่าง

พอคิดถึงในฝันที่นางกับตัวเขาอีกคนบีบให้มู่หวั่นชิวต้องตายแล้ว หัวใจหร่วนอวี้ก็เกิดความรังเกียจขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ ทว่ารอยยิ้มบนใบหน้ากลับดูอ่อนโยนมากยิ่งขึ้น

เห็นรอยยิ้มอ่อนโยนนี้ แล้วคิดถึงท่านพ่อที่บีบบังคับให้ไปจากเขา หลิ่วเฟิ่งก็รู้สึกปวดใจ นางฝืนยิ้ม “พี่สามยุ่งอะไรอยู่หรือ ดึกดื่นถึงไม่ยอมนอน”

ในความทรงจำหร่วนอวี้เป็นคนที่เข้มงวดคนหนึ่ง ไม่ว่ากลางคืนจะนอนดึกเพียงใดเขาก็จะตื่นมาตามเวลาเสมอ

“คิดถึงอาเฟิ่งของข้า” หร่วนอวี้มองนางด้วยรอยยิ้ม

หลิ่วเฟิ่งหน้าแดงก่ำ “พี่สามแกล้งเย้าอาเฟิ่งหรือ เดี๋ยวอาเฟิ่งก็ไม่มาหาพี่อีกแล้วหรอก” นางพูดพลางร้องถามอย่างสงสัย “เช้าๆ อย่างนี้พี่สามใช้เครื่องหอมอะไรหรือ เหตุใดจึงหอมเช่นนี้”

หร่วนอวี้สีหน้าเปลี่ยนไป เขาไม่ได้ตอบคำถาม แต่เปลี่ยนมาถามว่า “อาเฟิ่งมาเช้าเช่นนี้มีธุระหรือ”

นึกถึงสาเหตุที่มาได้เช่นกัน หลิ่วเฟิ่งจึงพยักหน้า “อาเฟิ่งสืบเจอที่อยู่ของตำราวิชาปรุงเครื่องหอมตระกูลเว่ยแล้ว”

“อะไรนะ!” หร่วนอวี้ดีดตัวขึ้นมานั่งตัวตรงทันที

“ตำราวิชาปรุงเครื่องหอมตระกูลเว่ยตกมาอยู่ในมือปรมาจารย์ไป๋ นางก็คือลูกสาวของอัครเสนาบดีมู่ที่ลือกันว่าตายไปนานแล้ว…มู่หวั่นชิว” หลิ่วเฟิ่งเล่าการใคร่ครวญของกู่ฉินออกมาหนึ่งรอบ ก่อนจะมองหร่วนอวี้ด้วยท่าทางสดใส “นางคือลูกสาวศัตรูของพี่สาม…” เสียงนั้นชะงักไป หลิ่วเฟิ่งมองหร่วนอวี้ไม่วางตา

นางเชื่อว่าคำพูดด้านหลังไม่ต้องให้นางพูด หร่วนอวี้ก็จะช่วยนางฆ่ามู่หวั่นชิวแน่นอน

อาชิวเป็นลูกสาวอัครเสนาบดีมู่ที่หายตัวไปหรือ

‘ลูกสาวอัครเสนาบดีเลว นางโลมในหอคณิกา คู่ควรแล้วหรือ!’

เพียงพริบตาหร่วนอวี้ก็นึกถึงภาพฝันที่เขาผู้ไร้หัวใจคนนั้นด่ามู่หวั่นชิวว่าเป็นลูกสาวอัครเสนาบดีเลว หรือนั่นจะมิใช่ความฝัน…

แล้วเหตุใดข้าคนนั้นจึงพูดว่านางเป็นนางโลมในหอคณิกา

ทันใดนั้นหร่วนอวี้ก็นึกถึงครั้งแรกที่ได้พบมู่หวั่นชิวตรงถนนในปีนั้น แม้เขาจะไม่เห็นใบหน้าของนาง แต่ความแค้นล้นฟ้านั่นก็ทำให้เขาหันหน้ากลับไปในทันที ก่อนจะเห็นเงาร่างนั้นหายลับไปในฝูงชน…